indie recordings

Kampfar – Ofidians manifest

Met het ijzersterke “Profan” wist Kampfar me in 2015 terug voor zich te winnen nadat ik de vorige albums aan mij voorbij had laten gaan. Na deze plaat vonden de Noren het echter broodnodig om een bezinningsmoment in te lassen waardoor het vier jaar geduurd heeft alvorens met een opvolger op de proppen te komen die “Ofidians manifest” gedoopt werd. Laten we maar meteen voor een spoiler alert zorgen: Dolk en zijn strijdmakkers zijn er opnieuw in geslaagd om erg straf uit de hoek te komen. Gitarist Ole Hartvigsen (ex-Mistur, Gaahls Wyrd) bewijst een gedegen songschrijver te zijn en levert gevarieerde nummers af. Zo goed als elke song bevat wel een kippenvelmomentje, zij het in de vorm van een catchy riff (opener “Syndefall” doet wat het moet doen als opener), een goed geplaatste break, een mooie opbouw of pakkende epische zang. De ondertussen bebaarde Dolk perst een breed arsenaal aan keelklanken uit zijn strot en behoort tot de top qua black metal-vocalisten (ook live bewijst hij een uitstekende frontman te zijn die een statisch publiek weet op te hitsen). In het bombastisch klinkende en met allerlei achtergrondelementen (vrouwelijke fluisterstem, subtiele keyboards) ingekleurde “Ophidian” moeten we zelfs spontaan aan Alan van Primordial denken, wat toch niet de eerste de beste is als het op epische zang aankomt. In “Dominans” eisen vrouwelijke vocalen nog een veel grotere rol op. In dit nummer gaat Dolk immers het duet aan met de excentrieke Djerv-frontvrouw Agnete Kjølsrud wat voor een experimenteel randje zorgt. De start van “Natt” zag het kwartet als de gelegenheid om nog eens lekker ouderwets van leer te trekken, maar voor eenzijdig geram zijn we bij Kampfar aan het verkeerde adres want het nummer laat toch ook weer veel ruimte voor vikingkoorzang en epische melodieën. Op een bepaald moment valt de herrie zelfs helemaal stil waarna serene pianoklanken het even voor het zeggen hebben. In de finale verzeilen de Noren in moderner klinkende vaarwateren. De knallende heldere productie is hier natuurlijk ook debet aan en heeft de live-energie van de band perfect weten te capteren. In “Eremitt” pakken de heren het iets rustiger aan om nadien met het opzwepende, door bassist Jon Bakker op gang getrokken “Skamløs!” voor een lekker contrast te zorgen. “Det sorte” is met haar acht en een halve minuut speeltijd de langste song op “Ofidians manifest” en maakt van een breed arsenaal aan smaakmakers gebruik om in schoonheid te eindigen: akoestische gitaren, keyboards, triomfantelijke gezangen en piano zorgen op hun beurt voor een mooie opbouw vol epiek die uitmondt in een droevig uitdijend einde. Kampfar flikt het weer!

JOKKE: 89/100

Kampfar – Ofidians manifest (Indie Recordings 2019)
1. Syndefall
2. Ophidian
3. Dominans
4. Natt
5. Eremitt
6. Skamløs!
7. Det sorte

1349 – Massive cauldron of chaos

De heisa rond het Noorse 1349 heeft ondergetekende nooit goed begrepen. Waarschijnlijk is dit voor een groot deel te wijten aan het feit dat drummonster Frost, die we natuurlijk allemaal kennen van Satyricon, vanaf 2000 het geselen der drumvellen voor zijn rekening kwam nemen bij de band. De eerste drie platen waren mijns inziens niet meer dan degelijke middenmotors binnen de Noorse black metalscene. Op “Revelations of the black flame” uit 2009 experimenteerde de band echter met noise en donkere ambient wat nog wel een interessante plaat opleverde. De band keerde met vorige langspeler “Demonoir” terug naar haar black metal roots en de ambient/noise werd vooral voorbehouden voor de intermezzo’s tussen de nummers. Met “Massive cauldron of chaos” trekt de band weer volop de kaart van black metal, weliswaar voorzien van een grote portie thrash. Nu is thrash metal niet meteen mijn dada, toch werd mijn interesse gewekt met de eerste vrijgegeven single “Slaves” van het nieuwe album. In deze track gaat de band als een bezetene tekeer en worden de hakkende en thrashy gitaarriffs als een salvo op de luisteraar afgevuurd. Frost mag zich hier nog eens maniakaal snel en hard uitleven (knalleuh die stokkeuh!), wat ik wel kan snappen na die platte kak die hij vorig jaar uitbracht met Satyricon (dit was samen met “The wild hunt” van Watain zowat de grootste teleurstelling op black metal gebied van de laatste jaren, maar soit). De salpetervocalen van Ravn klinken hier ook lekker militant en doen meermaals denken aan Satyricon ten tijde van “Rebel extravaganza”. Deze track is meteen ook het hoogtepunt van de plaat. Voor de rest is het hyperspeed black metal zonder al te veel franjes, en straight to the point zoals we van de band gewend zijn (zoals het kort maar krachtige “Golem”). Verder valt “Postmortem” nog positief op, gek genoeg doordat deze song opnieuw geïnjecteerd is met een aanstekelijke speed/thrash riff. En op het zes minuten durende “Mengele’s” worden we zelfs op een heuse solo getrakteerd. Opnieuw een degelijke plaat, die fans van de band blind kunnen aanschaffen. Nothing more, nothing less. Ik had op basis van de uitmuntende single nog nét iets meer verwacht.

JOKKE: 77/100

1349 – Massive cauldron of chaos (Indie Recordings 2014)
1. Cauldron
2. Slaves
3. Exorcism
4. Postmortem
5. Mengele’s
6. Golem
7. Chained
8. Godslayer

Cult of Luna – Vertikal II

Het heerschap Persson wist tijdens Hellfest te vertellen dat elk jaar wat nieuws uitbrengen de muzikale kwaliteit niet ten goede zou komen. Hoewel Cult of Luna 5 jaren heeft gelaten tussen de laatste 2 langspelers, verschijnt er dit jaar een dubbel aan releases. Eerder dit jaar bewees “Vertikal” al dat de band op eenzame hoogte staat en “Vertikal II” onderstreept dit nogmaals. De 4 tracks op deze mini zijn eerder niet uitgebracht en stammen uit dezelfde periode dat “Vertikal” ingeblikt werd. Geen nood, dit zijn geen opvullertjes, maar beresterke prachtnummers dit voortborduren om de minimalistische inslag die ook grote broer kenmerkte. “ORO” is erg ingetogen en sfeervol. “Light chaser” klinkt dan weer meer machinaal door de computergeluiden die lijken weggelopen uit een jaren tachtig computerspelletje. De muzikale lagen zwellen dik op en steeds meer valt er wat te ontdekken. Justin “Godflesh” Broadrick verzorgt een erg poppy klinkende remix van “Vicarious redemption”. Jammer dat dit nummer niet terug te vinden is op de vinylversie. Ik snap niet goed waarom niet eigenlijk. En nu we toch aan het zaniken zijn; Cult of Luna zou eens werk mogen maken van fatsoenlijk artwork en dito verpakkingen. Een lousy digifile stelt toch niks voor? Maar er toch wat moois van! Soit, “Vertikal II” dekt de lading van muziek volledig en Cult of Luna geeft alle andere bands het kijken na. Als geen ander weten ze loeiharde sludge te combineren met erg sferische elementen kenmerkend voor post-rock en ambient. Hulde!

FLP: 95/100

Cult of Luna – Vertikal II (Indie Recordings 2013)
1. ORO
2. Light chaser
3. Shun the mask
4. Vicarious redemption

Gehenna – Unravel

Groot was mijn vreugde toen een tijdje geleden werd aangekondigd dat het Noorse Gehenna van de partij zou zijn op het black metal-feestje van het Nederlandse Incubate Festival. De band rond spilfiguren Sanrabb (zang en gitaar) en Dolgar (bass) heeft immers steeds tot mijn favoriete Noorse black metal bands behoord. Toen even later bleek dat er met “Unravel” ook nieuw plaatwerk op komst was, was ik helemaal in mijn nopjes. De band is nooit de meest productieve geweest als het aankomt op het uitbrengen van nieuwe albums (hun vorige plaat WW ligt ook weeral 8 jaar achter ons) en zeker op het live-front moeten we al meer dan een decennium terug in de tijd gaan voor een optreden in onze contreien. Tijdens hun Incubate show bleek dat Sanrabb’s partner in crime Dolgar niet (langer) van de partij was (is). Volgens de credits heeft hij echter wel de plaat nog ingespeeld. Of hij nog deel uitmaakt van de band heb ik voorlopig nog het gissen naar. Door hun statische houding op het (te) grote podium van de 013 en de nieuwe bassist die heel onwennig en onzeker oogde, viel de band me live een beetje tegen. De vraag is echter hoe ze het er op de nieuwe plaat vanaf zouden brengen? Al snel wordt duidelijk dat Gehenna anno 2013 de kaart van de afwisseling trekt, daar waar het op de vorige 2 platen (“Murder” en “WW”) nog volop rammen geblazen was. Snellere songs zoals “Lead to the pyre”, “End ritual” en het korte maar krachtige “Nothing deserves worship” worden afgewisseld met tragere en slepende tracks zoals het openingsnummer “The decision” (met een heerlijke riff en maatwisseling) en het 7 minuten durende “A grave of thoughts”, waar de band zich zelfs in doom-regionen begeeft. Wie vooral fan was van de band in hun symfonische periode is eraan voor de moeite, want buiten een paar subtiele toetsen tijdens de intro en in de nummers “End ritual” en het afsluitende “Death enters” (tevens hoogtepunt van de plaat) komen er geen toeters en bellen aan te pas. De productie is droog en helder, maar klinkt gelukkig nergens te afgelikt voor deze stijl van nineties Noorse black metal. De band speelt strak en Sanrabb screamt er nog fel op los maar écht spannend wordt het nergens. De songs zijn minder catchy dan vroeger en blijven op het eerste gehoor niet echt hangen, maar na enkele luisterbeurten geven de nummers hun donkere geheimen dan toch prijs. Hun meesterwerk “Adimiron black” uit 1998 evenaren ze echter niet.

JOKKE: 81/100

Gehenna – Unravel (Indie recordings 2013)
1. The decision
2. Unravel
3. Nothing deserves worship
4. Nine circles of torture
5. A grave of thoughts
6. Lead to the pyre
7. End ritual
8. Death enters