Zoals we vorig jaar in de review van het eerste deel van “The suns of perdition“-trilogie al aangaven, keken we vol verwachting uit naar het tweede deel. Dat valt een dik jaar later reeds op onze deurmat en is met een speeltijd van 45 minuten ook een klein kwartier langer uitgevallen dan “War, horrid war“. De creatieve piek die het viertal op de voorganger bereikte, heeft zich nog verder ontplooid waardoor dit tweede deel er hoegenaamd niet voor moet onder doen. De totale speelduur van de vijf nummers gaf misschien al een hint, en het is inderdaad zo dat Panzerfaust op “Render unto Eden” voor een meer atmosferische aanpak heeft gekozen daar waar het eerste deel uitblonk in agressie. De algehele toon treurt van somberheid; frivole deuntjes zouden dan ook hoegenaamd niet passen bij de themathiek van de trilogie waarbij er door een filosofische lens naar enkele wansmakelijke episodes uit de laatste eeuw gekeken wordt. En het wordt er niet beter op. “A boot stamping on a human face forever“, om het met George Orwell’s woorden te zeggen. Het schilderen met licht en donker accenten wordt al meteen duidelijk in de meer dan tien minuten durende opener die volgens de eb- en vloed dynamiek gecomponeerd werd. Mooie spanningsbogen, een hypnotiserende onderhuidse spanning, de gastvocalen van Maria Arkipova van Arkona en een beklijvende post-metal melodie in de finale vormen de bouwstenen van dit meeslepend nummer. Deze elementen zijn tekenend voor de andere songs op dit tweede luik, maar ook agressievere momenten zijn nog volop voor handen. Daarvoor verwijzen we o.a. naar het groovende en zwaar hakkende “Areopagitica” waarin de band haar naam alle eer aan doet want de muziek rolt hier als een allesvernietigende panzertank voorbij. Ook “The Faustian pact” klinkt overweldigend door diens woeste black en death metal vocalen. Maar algemeen beschouwd klinken echo’s van een Dirge en Neurosis, twee post-metal/sludge bands waarvan de naam vorige keer reeds viel, nu nog harder door in de dynamische en moderne mix aan black, death en post-metal. “The snare of the fowler” klokt eveneens op bijna tien minuten speeltijd af en rijgt de ene na de andere kippenvelriff aan mekaar. Wat kan die Kaizer een pak gitaar spelen zeg! Maar ook brulboei Goliath en de nieuwere leden (bassist Thomas Gervais en drummer Alexander Kartashov) kwijten zich met verve van hun taak. Het afsluitende nummer handelt thematisch gezien over de de “Gok van Pascal”, een (pragmatisch) argument opgesteld door Blaise Pascal om sceptici te overtuigen dat geloof (in God) niet in strijd is met het verstand. Deze atmosferische song kent een mooie, langgerekte en vloeiende opbouw waar spoken word samples het minuten lang voor het zeggen hebben totdat het kwartet haar muzikale spierballen nogmaals laat rollen om een zinderende finale af te leveren. De productie is weer transparant en krachtig en mijlenver verwijderd van veel andere rauwe black metal bands uit de Canadese scene. Conclusie: Panzerfaust heeft met “Render unto Eden” een verbluffend vervolg afgeleverd voor het reeds knappe eerste deel. Als ze dit nog een derde keer kunnen waarmaken, wordt dit een fenomenale trilogie!

JOKKE: 85/100

Panzerfaust – The suns of perdition – Chapter II: Render unto Eden (Eisenwald 2020)
1. Promethean fire
2. The Faustian pact
3. Areopagitica
4. The snare of the fowler
5. Pascal’s wager