Idolatria – Tetrabestiarchy

Op het door Cold Poison ontworpen artwork van “Tetrabestiarchy“, de tweede langspeler van het Italiaanse Idolatria, prijken een serpent, een vleermuis, een geit en een gier. De teksten verhalen dan ook over een aantal interessante dierlijke mythen die in verschillende culturen centraal stonden (en nog steeds zijn). De terugkerende thema’s zijn de nihilistische visie van een decadente wereld gebaseerd op het aanbidden van Satan als de enige ware God en de interpretaties van dergelijke mythen als instrumenten om andere religies te vernietigen. De beschrijving van deze vier dieren is geïnspireerd op een porfieren sculptuur, daterend uit ongeveer 300 na Christus, genaamd “The portrait of the four Tetrarchs“. Het toont de vier heersers die de leiding hebben over het hele rijk, ingesteld door keizer Diocletianus. De beeldengroep is sinds de middeleeuwen bevestigd aan een hoek van de façade van de Basiliek van San Marco in Venetië en maakte oorspronkelijk waarschijnlijk deel uit van de decoraties van het Philadelphion in Konstantinopel. Deze interessante insteek wordt muzikaal vertaald in orthodoxe black voorzien van een flinke scheut death metal, vooral de zware productie en iets diepere vocalen dan gangbaar in de black metal scene, zijn hier debet aan. Een nummer als “Noctule – The emperor of scourge” laat horen dat de vier heren ook best technisch onderlegd zijn en dat ze ingewikkeld gestructureerde en rijkelijk dynamische composities kunnen neerpennen. Zo ondergaat dit nummer na de overweldigende start een volledige transformatie naar een serene maar sinistere rustgevendheid, om die vervolgens terug middels sonisch geweld aan flarden te scheuren. Na elke overgang aanschouwen we een nieuwe ervaring gaande van waanzin, geweld, onaardse verwondering en afschuwelijke pracht tot lugubere verrukking. “Goat – The servant of underworld” start eerder slepend en hypnotiserend maar de sacrale gezangen uit de intro worden vervolgens ondergesneeuwd door een lawine aan blastende drums en felle, ietwat atonale riffs. Dit neigt wel wat naar Aosoth als je het mij vraagt. Ook “Serpent – The father of darkness” en “Vulture – The god of last rites” bevatten vele gezichten, maar misschien moet ik voor de gelegenheid eens niet te veel verklappen en moeten jullie het zelf maar ontdekken. Idolatria overtuigt immers met een knappe, modern klinkende extreme metal plaat (Stephen Lockhart, gekend van tal van IJslandse spelers verzorgde de mastering) die soundgewijs wel wat afwijkt van het zwartmetaal dat we doorgaans van Signal Rex toebedeeld krijgen.

JOKKE: 80/100

Idolatria – Tetrabestiarchy (Signal Rex 2020)
1. Intro – Glorious praise to the tetrarchs
2. Serpent – The father of darkness
3. Noctule – The emperor of scourge
4. Goat – The servant of underworld
5. Vulture – The god of last rites
6. Outro – Vibrant flare of their coming

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s