De review van ABRAHAMIC LIAR’s “genesis” EP maakte me bewust van het feit dat Ihloosuhree, wiens zanger op “genesis” te horen valt, onlangs een EP had uitgebracht die bijna tussen de mazen van het net glipte. Dat is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan de labelswitch want Breathe Plastic Records en Ratking Records volg ik minder dan voormalig platenlabel Babylon Doom Cult Records. “Analysis paralysis” was een OK debuut dat soms wat te druk was en waarop de muzikanten te veel ideeën in één nummer wilden proppen. Benieuwd hoe de heren het er twee jaar later vanaf brengen. De intelligent opgebouwde, op Franse leest geschoeide black met een snuifje death klinkt bij momenten heel beklemmend, dissonant en overdonderend maar de eb- en vloedaanpak injecteert ook heel wat ademruimte tussen de verscheidene sonische aanvallen door. Zo neemt het titelnummer rustig de tijd om middels basgitaar en drum stelselmatig op te bouwen tot een eerste explosie onvermijdelijk wordt om nadien terug te gaan liggen ploeteren in de allesomvattende leegte waar zich gaandeweg post-rockachtige gitaren aan de getergde vocalen toevoegen. Ook opener “Niets als bodem” wordt door de ritmesectie in gang gezet en wisselt heerlijk slepende passages af met overdonderende uitbarstingen en melodieuze partijen. Het drumwerk is doorgaans een pak minder druk dan op de voorganger en blend deze keer veel beter met de rest van de muziek die in de soms lange instrumentale passages al eens de experimentele en psychedelische tour durft opgaan. Zo neigt de start van “The dubious upper hand in a burning world” wat naar het Mechelse Psychonaut, maar Ihloosuhree houdt er duidelijk van om de luisteraar plots uit zijn of haar trip terug de harde realiteit in te duwen middels een beklemmende brok extreme black metal. “Manifestation of the ultimate absurd“, dat u hieronder kan beluisteren, is mijn persoonlijke favoriet. Knap hoe de heren mij hier in de zinderende finale volledig weten te overmeesteren. “In de fleur van de sleet” (geweldige titel trouwens) heeft een krachtige en dynamische sound meegekregen die voldoende ademt en ruimte aan de basgitaar geeft. De gevarieerde, deeltijds Nederlands, deeltijds Engels screamende vocalen verkennen heel wat regionen en toonhoogtes (soms wat op het theatrale of avant-gardistische af) en zijn één van de sterkste punten van deze Belgische band die een mooie groei laat horen en een unieke positie in het Belgische extreme metallandschap weet in te nemen met zijn psychedelische/dissonante black!

JOKKE: 81/100

Ihloosuhree – In de fleur van de sleet (Breathe Plastic Records/Ratking Records 2020)
1. Niets als bodem
2. The dubious upper hand in a burning world
3. Manifestation of the ultimate absurd
4. In de fleur van de sleet