Ein-de-lijk verschijnt er een langspeler van het Finse Mooncitadel! We hebben er even op moeten wachten als je weet dat de band sinds 2007 actief is, zij het de eerste zeven jaar onder de noemer Empire of Tharaphita waarmee twee demo’s en een split met Drowning The Light uitgebracht werden. In 2014 besloot alleenheerser Stormheit zijn queeste al Mooncitadel verder te zetten en een jaar later werd drummer Forthcaller of Black Gnosis and the Ancient Hyperborean Spirit (what’s in a name?) aangetrokken. Het duo bracht in 2016 de demo “As nightwind embraced and the shadows caressed” uit en twee jaar later volgde nog een compilatie. En nu dus langspeeldebuut “Night’s scarlet symphonies” waarop Mooncitadel’s epische sound nog steeds 100% intact is gebleven maar naar een hoger niveau richting stardom werd geheven. De acht composities roepen allerhande middeleeuwse beelden op die zin doen krijgen om zwaard en maliënkolder vanonder de mottenballen te halen en buiten wat schorremorrie en corona-overtreders in de pan te gaan hakken. Het zwartmetaal van de heren klinkt op en top Fins en de werkelijk adembenemende gitaar- en overvloedige keyboardmelodieën schitteren van de triomfantelijkheid. De voeten van de drummer (ik ga zijn alias heus niet nogmaals neerpennen) trappelen meermaals als een bezetene op de basdrumpedalen en die snelle passages werken aanstekelijk om de nekspieren op los te gooien, zeker als er in opener “Nightwind was the passage between the worlds” ook een zwartgeblakerde heavy metalriff afgevuurd wordt. Maar net zo goed slaat de woelige razernij in een nummer als “Of luniolatry and hierophany” plots in majestueuze mid-tempo grootsheid om. Het riffwerk en de folkinvloeden roepen heel wat heroïeke gevoelens op zoals een Hades dat zes- à zevenentwintig jaar geleden ook kon en in het bijwijlen galopperende “Whispering cry of magick undying” wordt het heidense karakter middels heroïsche heldere gezangen nog extra in de verf gezet. Bathory is natuurlijk ook nooit veraf. De hele productie en sound van “Night’s scarlet symfonies” ademen trouwens een heuse jaren ’90 Grieghallen atmosfeer uit, iets wat we alleen maar kunnen toejuichen. Het is voor een band als Mooncitadel en diens old school pagan symfonische black dat het woord ‘episch’ in het woordenboek opgenomen werd. Mooncitadel en diens acht vuurrode nachtelijke symfonieën krijgen de eer om op de valreep van 2020 mijn jaarlijst binnen te walsen.

JOKKE: 90/100

Mooncitadel – Night’s scarlet symphonies (Werewolf Records 2020)
1. Nightwind was the passage between the worlds
2. I am the voivode of timeless empires
3. Dweller of the lotus moon
4. Of luniolatry and hierophany
5. Ablaze my heart with falling stars
6. Whispering cry of magick undying
7. Monumental silvery thorns
8. Night’s scarlet symphonies