Nachtig – niet te verwarren met de rauwe Canadese blackmetalact Nächtlich – is met “Der stille Wald” aan langspeler nummer twee aangekomen. 21 maart is sowieso een hoogdag voor de Duitser V.V. want gelijktijdig ziet ook de tweede full-length van zijn andere band Valosta Varjoon via datzelfde Duitse label het levenslicht. De muzikant houdt er ook nog Cosmic Burial op na waarvan vorig jaar een debuut verscheen. Bezig bazeke met andere woorden. Eigenlijk kan de review de we voor het self-titled debuut neerpenden min of meer gerecycleerd worden. Opnieuw zijn de atmosferische nummers bovengemiddeld lang qua speelduur en deze keer is er zelfs nog een song minder nodig om op een 55-tal minuten speeltijd af te klokken. Probleem met Nachtig’s mid-tempo gespeelde black metal is dat het allemaal nogal weinig om het lijf heeft en de nodige diepgang mist. V.V. probeert met zijn composities duidelijk de gevoelige en soms ook natuur-romantische snaar van de luisteraar te raken, maar slaagt daar niet altijd in. De kinderlijke eenvoud van zijn muziek imponeert maar matig en wanneer de melancholische kaart getrokken wordt middels piano, cleane gitaren en naar death/doom neigende melodieën, klinkt het verloop heel voorstelbaar. Nooit bevinden we ons op het puntje van onze stoel. Er mogen van mijn part wel al eens bitterzoete passages in een atmosferische blackmetalplaat passeren, maar dan wil ik wel kippenvel krijgen nondedju! Nu lukt dat enkel in de postrockgetinte finale van “Auf ewig Mein“. De sound van zowel de (veelvuldig rockgetinte) gitaarpartijen als middelmatige screams is gortdroog en de snaredrum mist wat slagkracht waardoor de plaat een klein uur rustig lijkt voort te kabbelen. “Der stille Wald” sterft ten huize Jokkemans dan ook een stille dood en verdwijnt in de grijze massa. De hoestekening was hier reeds een voorbode van.

JOKKE: 68/100

Nachtig – Der stille Wald (Purity Through Fire 2021)
1. Der stille Wald
2. Im hohen Gras
3. Berg und Tal
4. Auf ewig Mein
5. Wenn die Hoffnung stirbt…