Verslavende riffs. Hoe je het ook draait of keert: iedereen die afdwaalt naar de rotste krochten die de onderbuik van de muziekwereld rijk is, blijft terugkomen naar die enkele allesverslindende gitaarlijnen. Ze klauwen zich een weg doorheen je hersenmassa en blijven daar zitten zolang ze zelf willen, hardnekkig en zelfvoldaan, je handelingen dicterende en meesterlijk de illusie opwekkende dat jij hier zelf ook maar iets in te zeggen hebt. Slaafs en gedwee buigen we ons naar hun wil, zonder meer geïndoctrineerd. Zo’n soort riffs zitten vaak ergens op het einde van een album verscholen, na een meticuleus ineengevlochten opbouw die tot zo’n waanzinnig crescendo leidt dat je het meteen weet – hier ben ik niet tegenop gewassen. Onderstaande is nog steeds aan het bekomen van wat de laatste minuut van “Tyende Sang” van het Deense Afsky wel niet teweeg heeft weten brengen. De klootzakken.

Het Poolse Manbryne weet uiteraard ook zo’n riffs te schrijven – het zou me wat te grof zijn om een lange alinea te wijden aan een roemrijk verschijnsel om dan te concluderen dat bovenstaande band het niet wil of kan oproepen. Wel opmerkelijk: ze wekken dit gevoel zo goed als meteen na de intro op opener “Pustka, którą znam” op. Onmiddellijk zit daar zo’n bij de basis simpel ogende tremolo die smeekt om opnieuw en opnieuw (en opnieuw) afgespeeld te worden. En wie zijn wij om daar tegenin te gaan? Alsof we daar überhaupt de ruggengraat voor hebben. 

Okay, mooi. Maar tegelijkertijd gevaarlijk, want hoewel de veertig daaropvolgende minuten oerdegelijke gitzwarte metalen klanken waarborgen, halen ze het tot de verbeelding sprekende, vroeg beklommen hoogtepunt niet meteen meer in. Meteen toch even een kanttekening: dit alles neemt niet weg dat deze langspeler weet te boeien van begin tot eind, een overigens indrukwekkend gegeven gezien ze voor “Heilsweg: O udręce ciała i tułaczce duszy” nog niets hadden uitgebracht. De leden zijn echter geen onbekenden in deze wereld die we met enige trots de onze noemen – met ervaring bij bands als Blaze of Perdition en Massemord, Odraza en Ulcer. Toch is Manbryne een geheel eigen sound eigen, wat onderstaande meteen reikhalzend doet uitkijken naar wat de toekomst voor deze heren nog in petto heeft. 

Jules: 78/100

Manbryne – Heilsweg: O udręce ciała i tułaczce duszy (Malignant Voices/Terratur Possessions 2021)
1. Pustka, którą znam
2. W pogoni za wiarą 
3. Ostatni splot
4. Majestat upadku
5. Na trupa trup