Wat hebben Ancient Mastery, Der Toten lebend Schein, Golden Blood, Grandeur, Narzissus, Order of Ištar, Haunted Palace en Carathis met mekaar gemeen? Het zijn allemaal bands waarin een zekere Erech Leleth – grotendeels in zijn eentje – verantwoordelijk is voor de muziek. Carathis vormde hier een uitzondering op daar de muzikant op diens debuut EP “Hymns to the tower” door de Zweedse drummer Skoll werd bijgestaan. Deze lijkt op de tweede EP “The amethyst fortress” echter niet langer van de partij te zijn waardoor Erech Leleth met geprogrammeerde drums aan de slag moest.

Misschien is de aanleiding voor het vertrek van de vellenmepper wel het feit dat het geluid op deze tweede EP toch wel een serieuze nieuwe wending heeft genomen. Daar waar de songs op het debuut voornamelijk snedige Zweedse black lieten horen, is er deze keer een wel heel prominente rol voor keyboards weggelegd. Erech Leleth’s voorliefde voor bombastische toetsen kennen we reeds van Ancient Mastery, maar ook voor Carathis besloot hij het instrument een grote bijdrage te laten leveren, wat wel past bij de thematiek die draait rond gotische fictie en fantasy. Enkel wringt het schoentje voor mij persoonlijk soms wat wanneer de keyboards in nummers als “The forsaken realm” en “The fallen star” té symfonisch en kermisachtig beginnen te klinken. De epische grandeur is het grootst in het meer dan zeven minuten durende titelnummer. De eerste twee songs vind ik nog erg goed te pruimen, maar naarmate de symfonische elementen meer en meer de kop opsteken tijdens het verdere verloop van het album, waan ik me meer en meer in één of andere Studio 100 musical.

Na de erg geslaagde debuut-EP is “The amethyst fortress” door de toetsenoverdaad een beetje een tegenvaller. Ik heb niets tegen het keyboardinstrument en wanneer correct aangewend kan het in het blackmetalgenre een absolute meerwaarde betekenen (ondermeer in de eerste twee nummers), maar op “The amethyst fortress” eisen de toetsen te veel de hoofdrol op en moet Carathis het een pak minder van venijnige en messcherpe gitaarriffs hebben. Ook de afwezigheid van Skoll laat zich toch wel opmerken. Wie dol is op keyboards en fantasy black, zal hier dan weer net meer mee kunnen, maar voor mij mag het allemaal wat rauwer en mystieker. Voor begin 2022 staat een split met het Canadese Sulfure op de planning. Daar er bij die knakkers geen keyboards aan te pas komen, ben ik wel benieuwd of Carathis hier niet meer voor de aanpak van het debuut gaat. We zullen het gauw weten.

JOKKE: 72/100

Carathis – The amethyst fortress (Layrinth Tower 2021)
1. The sacred walls
2. The crimson gate
3. The forsaken realm
4. The fallen star
5. The amethyst fortess