“War upon man“, de debuutlangspeler van het Nederlandse Helleruin, sloeg in 2021 in als een donderslag bij heldere hemel. Plots waren heel wat ogen op de band gericht en de beslissing van bezieler en bandbrein Carchost om Helleruin in het kielzog van die plaat naar het podium te brengen, bracht hem geen windeieren. Ik hoorde de bandnaam regelmatig over de tongen gaan en zag tweemaal een erg geoliede oorlogsmachine op het podium staan waarbij zowel Magasin 4 en JH Jakkedoe volledig in as werden gelegd door de vurige performance van de band, met een bevlogen Carchost als troepenleider voorop.

Vorig jaar verscheen via Babylon Doom Cult Records nog een erg sterke split met De Gevreesde Ziekte waarop Helleruin bewees niet al haar kruit reeds op het debuut verschoten te hebben. Over enkele dagen kan de wereld kennis maken met de tweede full-length “Devils, death and dark arts” die, net zoals “War upon man“, op New Era Productions verschijnt en wel eens de plaat van de waarheid zou kunnen zijn voor Helleruin en de band definitief enkele echelons hoger zou kunnen stuwen, zeker als je weet dat er op het einde van het jaar dan nog een tour met Wrang, Darvaza en Misþyrming op de planning staat.

Dat de vlam nog steeds vurig brandt hoeft Carchost eigenlijk niet met een songtitel duidelijk te maken, want de albumopener maakt een instant muzikaal statement dat second wave black metal nog steeds de ongebreidelde passie van deze Nederlandse multi-instrumentalist is. Het black ’n roll-gehalte ligt wat lager, geselende tremolo’s eisen meer de aandacht op en ook het prima oor voor catchy en meeslepende melodieën is nog steeds volop aanwezig op deze tweede langspeler. Op voorgaand werk schreef Carchost al melodieuze krakers als “No light shines through“, “Naar de aarde terug“, “Passage“, “We rush ahead” en “Invincible” en ook nu weer laat de componist horen dat er nog heel wat pakkende melodielijnen in zijn muzikale koker zaten. De vurige tremolo’s van “The flame still burns within me” doen menig houten crucifix in vlammen opgaan, maar deze dynamische en levendige opener maakt ook ruimte voor rustigere en meer melancholische momenten. In het heftige, met spoken word doorspekte titelnummer en “It befalls the night with doom” klinkt het gitaarwerk dan weer lekker duister en dreigend, terwijl de korrelige riffs van “Riddles in devil’s tongue” muzikale parallellen met een band als Taake vertonen. Maar safe the best for last lijkt Carchost gedacht te hebben, want de meest duistere parel van “Devils, death and dark arts” treffen we helemaal in diens staart aan in de vorm van het extreem catchy en pakkende, op meer dan tien minuten afklokkende, “Hymn of life and death“, dat als eerste teaser enkele maanden geleden gedropt werd. Er zouden trouwens meer blackmetalnummers met een drumfill of ritmische percussie moeten starten en de ontroerende pianopassage wekt halfweg haast tranen in de ogen op.

Zoals steeds prijkt meneer Carchost zelf op de albumhoes en dat is wat ons betreft de enige en juiste keuze, want (wederom) naar analogie met een band als Taake is het schrijven en inspelen van de muziek – en in dit geval zelfs ook al het knoppendraaiwerk – het resultaat van de passie en gedrevenheid van één visionair achter de band. Helleruin weet met “Devils, death and dark arts” het voorgaande werk zelfs nog te overklassen. Wat mij betreft is Helleruin dan ook klaar voor the next level!

JOKKE: 91/100

Helleruin – Devils, death and dark arts (New Era Productions 2023)
1. The flame still burns within me
2. Devils, death and dark arts
3. It befalls the night with doom
4. All shades of ferocity
5. Riddles in devil’s tongue
6. Hymn of life and death