Aan het begin van het nieuwe millenium kreeg de blackmetalscene rond Trondheim veel ogen op zich gericht door bands als Mare, One Tail One Head, Celestial Bloodshed en Kaosritual. De hele Nidrosian scene die hieruit volgde werd ondertussen zelfs al in enkele naslagwerken vastgelegd. Maar laat ons niet vergeten dat er in de jaren ’90 in Trondheim ook al enkele interessante blackmetalbands actief waren. Denk ondermeer aan Manes, Thorns, Keep Of Kalessin, Perished en Bloodthorn. Die eerste leverde met diens demo’s en debuut “Under ein blodraud maane” enkele – in onze ogen dikwijls vergeten – pareltjes af. Vanaf “Vilosophe” (2003) verkenden Tor-Helge “Cernunnos” Skei en co heel wat experimentele paden en gaandeweg was er van de blackmetaloorsprong geen enkel spoor meer terug te vinden. Het bloed kroop echter waar het niet gaan kan, dus werd in 2011 onder de noemer Manii een nieuwe uitlaatklep voor de liefde voor black metal gecreëerd. Zanger Sargatanas vergezelde Cernunnos hier wederom voor. Met Manii werden vervolgens de langspelers “Kollaps” (2013) en “Sinnets irrganger” (2018) gelost, met daar tussenin nog de “Skuggeheimen” EP.

“Innerst i mørket” is het allernieuwse wapenfeit van Cernunnos en Sargatanas die voor de gelegenheid bijgestaan worden door drummer V.Einride (o.a. Whoredom Rife) nadat de Zwitser Bornyhake (o.a. Borgne) die taak voorheen vanaf de EP op zich nam. Op zich niet zo vreemd aangezien de band tussen de heren ons heel wat jaren terug voert en ze ook samen deel uitmaken van Syning waarmee totdusver één plaat uitgebracht werd. Ook al zorgen organisch ingespeelde drums ervoor dat de band iets minder kil en koud klinkt vergeleken met de Manes/Manii-periode waarin machinale computergestuurde drums de sound voor een stuk bepaalden, toch blinkt Manii nog steeds uit in het neerzetten van een gitzwarte malaise en het creëren van een onbehaaglijk en ongemakkelijk gevoel (de albumtitel laat zich niet voor niets vertalen als “diep in het donker”).

Daar hebben de Noren op “Innerst i mørket” slechts één song voor nodig, maar dat is dan wel een uit de kluiten gewassen compositie van zo’n 37 minuten geworden. Om zo’n monumentale track spannend en boeiend te houden is dynamiek natuurlijk het sleutelwoord. Manii zoekt dan ook regelmatig het contrast op tussen creepy, doomy neerslachtige partijen en meer extatische of dromerige passages die zich ondermeer rond 14:30 en aan het begin en het einde van “Innerst i mørket” manifesteren. Het kolossale nummer is in een zestal grote bewegingen onderverdeeld, telkens met meer intieme intermezzi als overbruggende componenten waarna Manii laagjesgewijs de doodse atmosfeer terug begint op te bouwen. De finale apotheose waarin V.Einride het tempo opkrikt – iets over de 20-minuten grens ontstond reeds een eerdere langdurige blackmetalvloedgolf – doet de kippenvelbarometer in het rood gaan, maar ook eerder heeft Manii de gevoelige snaar reeds meermaals weten raken. Het begon al met de bloedmooie inleiding waarin kosmische synths en gitaarlijnen uiteindelijk samenvloeiden en verderop volgden nog heel wat knappe melodieuze leads om duimen en vingers bij af te likken.

Ik sta er trouwens van versteld hoe hard Manii een herkenbaar eigen smoelwerk heeft weten uitbouwen waarin regelmatig bas- of synthnoten of akkoordenschema’s voorbijkomen waarin ook oude Manes instant herkend wordt (zoals ondermeer in het intro). De bevlogen vocale prestatie van Sargatanas is daarenboven ijzersterk te noemen en het sporadisch gebruik van spokenwordpassages vormt een goede sfeeropbouwende toevoeging.

“Innerst i mørket” is zonder twijfel de beste Manii-release tot op heden waarvoor met gemak een negen uit de kast getrokken wordt. U denkt misschien dat we naderhand aandelen hebben in het machtige Terratur Possessions label, gezien de hoge scores die hun releases toebedeeld krijgen, maar ik blijf er simpelweg telkens weer van versteld staan hoeveel kwaliteit daar uitgebracht wordt.

JOKKE: 91/100

Manii – Innerst i mørket (Terratur Possessions 2023)
1. Innerst i mørket