Black metal, getrokken uit de Nederlandse veengronden – vier dikke brokken zwarte gal, de ene keer van over de duinen gefluisterd, de andere keer een melodie die al sinds de middeleeuwen over ’t land hangt. Het begint echter met het verhaal van Hellevaerder .

En qua aftrap kon men slechtere keuzes maken: “In mijn hand werd zij as” neemt naar goede gewoonte geen gevangenen en bevestigt dat Hellevaerder nog altijd garant staat voor black metal zonder veel franjes. En Miranda Visser is een ronduit indrukwekkende zangeres: screams, grunts, gedragen zang… wij vragen, Miranda draait. Waarvoor dank en complimenten. Ook meesterbrein Daan Bleumink is in grote forme: niet alleen houdt de man consistent de snelheid vol, hij slaagt er ook in om tegelijkertijd interessant te drummen: luistert u maar eens naar het cimbalenspel halverwege “Als de nacht wederkeert”, daar gaat het haar in uw nek van rechtstaan. Je hoort zelfs dat de band, sinds hun eerste langspeler “In de nevel van afgunst“, wat vertrouwder in zijn vel zit. Kortom, Hellevaerder slaat met de twee eerste songs van deze split een absolute homerun en, niet om druk te leggen, maar ik verwacht nog veel, als ze zo doorgaan kunnen er nog internationale potten sneuvelen.

Dhr. Bleumink is, op zijn eentje, ook nog gekend als Duindwaler. Zijn eerste EP, uit 2021, is hier onverwacht onder de radar gebleven. En je kan goed horen dat dit dezelfde man is. Duindwaler houdt zich onmiskenbaar in bevriend gebied op, zij het nog net dat ietsje rauwer en gemener. Bleumink voegt hier en daar een keyboardje toe en zijn talenten als muzikant zijn overduidelijk – de overgang in het begin van “Zieleneter”, van razend naar ingehouden terug naar ongenadig beuken, dat doen u of ik hem niet zomaar na. De man beschikt dan ook nog eens over een stevige krijs, waar wel wat minder variatie in zit dan Miranda kan bieden. En, waar Hellevaerder herhaling vermijdt durft Duindwaler wel af te dwalen in het typische blackmetalgeweld waar je je bij afvraagt waar de muziek nu heen gaat. In dat opzicht is Duindwalers tweede song “Alles is het waard” een stuk beter geslaagd.

Het eerste deel van de split werd ook gemixt door Daan Bleumink met een eerder grove gitaarsound en drums die nogal naar voor staan – voor dit soort black metal niet ongekend en zelfs een goede keuze, hoewel het er bij Duindwaler wel op uitloopt dat de stem wat naar de achtergrond valt. Niettemin, ’s mans talent is onmiskenbaar al is Hellevaerder op dit moment de betere band van de twee. Maar als proeve van harde, gemene black uit Nederland kan het tellen.

Als de A-kant van de split de Bleumink-kant mag heten, dan heet de B-kant “zijde Velthuis”; hier krijgen we eerst twee songs van zijn solo-project Schavot, waar alleszins Opperadder Jokke en ikzelf zeer enthousiast over waren. Waar de man het blijft halen weet ik ook niet want opnieuw blaast hij ons zomaar even van de sokken. Zowel “Pieël” als “Waart Oe!” zijn volwassen, verhalende songs met een veelheid aan details, dit alles in de melodische blackmetalstijl die rechtstreeks uit 1995 lijkt weggelopen. Het is zo, het middenstuk van “Waart Oe!” duurt misschien net iets te lang en de verhalende vrouwenstem die erbij hoort klinkt mij, als westvleut, iets te overduidelijk Hollands. Dat mag de pret echter niet drukken, Schavot cementeert hiermee wat mij betreft zijn positie als één van de beste blackmetalbands die Nederland rijk is.

De eer om de split af te maken is voorbehouden aan Asgrauw, waar wij met z’n allen al eens graag naar luisteren. En ik moet zeggen dat, terwijl ik in mijn vorige recensie nog klaagde over het ontbreken van een zekere bezieling, dit euvel met deze twee songs niet speelt. “Ongeneu.jd” begint met een vreemd geluidseffect maar ontpopt zich tot een verschroeiende song met een eigen bakkes. En de heren zijn kwaad. In het midden van de song barst men zelfs even op punkachtige wijze los. Ook de stukken waar zanger/bassist Kaos eerder schreeuwt dan screamt vind ik deze keer een stuk geslaagder. Combineer dit met het feit dat de verzamelde leden van Asgrauw nog altijd over een instrumentenbeheersing beschikken om duimen en vingers bij af te likken en dan heb je nog heel weinig over om te klagen. Zo slagen de heren erin om van hekkensluiter “Na.chtgra.ver”, waarvan we voor u de exclusieve première in petto hebben, een beest van een song te maken waar zowat alles in zit wat je menselijkerwijs nog kan verwachten. IJle keyboards, spannend gitaarspel en dat alles, and I quote, “onder het licht van de maan”.

Kortom, u doet er goed aan “Verloren vertellingen” in huis te halen. Niet alleen krijgt u daarmee acht songs die geen van alle teleurstellen, u krijgt eveneens een mooie dwarsdoorsnede van hoe levend en gevarieerd Nederlandse black metal op dit moment is. En u hoort mij niet klagen over de vaderlandse bands maar toch, we mogen er een voorbeeld aan nemen. Nu, u zal zich wel moeten haasten, want deze split wordt door Zwaertgevegt voorlopig enkel uitgebracht op 12”-formaat en in beperkte oplage van 197 stuks. De releasedatum ligt op 23 oktober, maar ik zou u aanraden om uw exemplaar op voorhand te reserveren.

BERT: 89/100 (Hellevaerder: 90/100, Duindwaler 82/100, Schavot: 92/100, Asgrauw: 90/100)

Hellevaerder/Duindwaler/Schavot/Asgrauw – Verloren vertellingen (Zwaertgevegt 2023)
1. Hellevaerder – In mijn hand werd zij as
2. Hellevaerder – Als de nacht wederkeert
3. Duindwaler – De zieleneter
4. Duindwaler – Alles is het waard
5. Schavot – Pieël
6. Schavot – Waart Oe!
7. Asgrauw – Ongeneu.jd
8. Asgrauw – Na.chtgra.ver