Op “Drakonian elitism” zien we drie orthodoxe blackmetalbands verenigd worden en dan zal het niet verbazen dat er meer aan de hand is dan louter wat random bands die enkele nummers aanleveren waar ze geen weg mee wisten op andere releases. Neen, de Zweden van het legendarische Ofermod smeedden hier een Drakonisch pact met het Poolse Black Altar die eveneens in 1996 startten, maar waarschijnlijk minder bekend in de oren klinken en het Griekse Αχέροντας, voorheen beter gekend als Acherontas. Wat opvalt is dat Ofermod anno 2023/2024 enkel nog uit notoir oprichter Belfagor bestaat en op plaat werd bijgestaan door bassist Devo Andersson (ex-Marduk) en drummer James Stewart (o.a. ex-Vader, Decapitated). De Brit trommelde eveneens de Black Altar-nummers in. Ook bij de Polen horen we een ex-Marduk bandlid aan het werk, nl. Lars Broddesson die de heldere zang op zich nam. Black Altar zanger/bassist Shadow, tevens eigenaar van Odium Records, verzorgde dan weer wat achtergrondzang bij Ofermod. Zijn collega’s Les en Mordrath klussen trouwens ook bij als livemuzikanten voor Ofermod. Er is dus sprake van een heuse kruisbestuiving!

Het Zweedse Ofermod kreeg de eer om “Drakonian elitism” af te trappen en valt na de religieus klinkende intro met “Vinum sabathi” in huis. Ik moet zeggen dat ik de Zweden wel heel afgelikt vind klinken, ondanks opnames in de Endarker Studio, en dat deze keuze wel wat afbreuk doet aan het dreigende, onveilige en intrigerend mysterieuze gevoel dat platen als “Mystérion Tés Anomias” of “Pentagrammaton” destijds uitstraalden. Als ik het goed voor heb verzorgt Belfagor de leadzang (en dus niet langer Nebiros) en zijn screamtimbre ligt me niet 100% daar het nogal eentonig en droog is, maar Shadow leent dus wel kortelings zijn heldere stembanden uit voor dit nummer. “Agios ischyros Belial” laat Ofermod van een wat meer experimentele kant horen. De song zit heel dynamisch in mekaar en bevat ook enkele koorgezangen en laat een heleboel riffs horen die afstand nemen van standaard makke orthodoxe black metal, alleen komt het allemaal nogal gekunsteld en té uitgekiend over. “Atavistic chants of levitation” drijft het aandeel theatrale sacrale koorzang nog verder op. Voorts is het een mid-tempo compositie met gaaf riffwerk, maar het stemtimbre van Belfagor doet mijns inziens ook hier afbreuk aan het materiaal. Graag op die volgende langspeler Nebiros terug achter de microfoon!

Ook Black Altar start haar aandeel met religieuze gezangen en wanneer die in het bijna negen minuten durende “Via draconis” overslaan in black metal, hoor je meteen dat de ruwere sound de orthodoxe black van de Polen heel wat beter uit de zwarte verf doet komen. De composities van Black Altar zijn misschien wat veiliger qua opzet en meer volgens het boekje geschreven, maar de flow zit wel goed en er ligt wat meer nadruk op melodie dan bij de Zweedse collega’s. Alleen is een outro aanleveren terwijl er nog twee songs volgen (van Αχέροντας weliswaar) een beetje een vreemde keuze. Lars Brodesson was voor de aftrap van zijn eenmansproject Hild, waarin hij alle instrumenten bespeelt, voornamelijk gekend als drummer, maar hier laat de uitermate strak staande multi-instrumentalist horen dus ook over een goed stel afgetrainde heldere stembanden te beschikken. “In the labyrinths of Sithra Achra” klinkt lekker woest, vuurt helse tremolo’s in het rond en is misschien wel het beste en meest aangrijpende nummer op deze driedelige split. “The oracle of divine madness” speelt dan weer graag met contrasten door frivole gitaarloopjes te combineren met tegenwringende riffs, wederom een erg puike song van deze Polen die op deze split erg overtuigend voor de dag komen.

Αχέροντας is een relatief jongere band dan de twee bondgenoten en werd, althans in zijn vorige levensvorm Acherontas, in 2007 opgericht. Hoewel er dus quasi tien jaar minder op de teller staat, hebben zanger/bassist V.P. Adept, gitarist Saevus H. en drummer M.S. wel de meest uitgebreide discografie achter zich liggen. De mystieke ambientoutro van Black Altar zou trouwens even goed aan de Grieken toegeschreven kunnen worden aangezien het een genre is dat ze allerminst schuwen om extra atmosfeer in hun orthodoxe black te injecteren, getuige de mysterieuze afsluiter “Astra magia“. “Intra psyche” klinkt wederom wat properder qua sound en productie en laat horen dat de gitaristen, naast de quasi obligate Dissection-invloeden, ook wel wat elementen uit meer traditionele metal in hun gitaarspel staken. Αχέροντας wijkt van de geijkte paden af, maar de complexe song weet niet volledig open te bloeien en te boeien. Eigenlijk geniet ik meer van de ritualistische ambient en donkere elektronica van de afsluiter.

Liefhebbers van orthodoxe black metal moeten “Drakonian elitism” zeker een kans geven, al is het maar om Black Altar mogelijks te ontdekken. De meer gevestigde namen Ofermod en Αχέροντας moeten hier immers de duimen leggen voor de Polen.

JOKKE: 78/100 (Ofermod: 75/100; Black Altar: 81/100; Αχέροντας: 78/100)

Ofermod/Black Altar/Αχέροντας – Drakonian elitism (Odium Records 2023)
1. Ofermod – Intro
2. Ofermod – Vinum sabathi
3. Ofermod – Agios ischyros Belial
4. Ofermod – Atavistic chants of levitation
5. Black Altar – Via draconis
6. Black Altar – In the labyrinths of Sithra Achra
7. Black Altar – The oracle of divine madness
8. Black Altar – Outro
9. Αχέροντας – Intra psyche
10. Αχέροντας – Astra magia