Ahhh, Qrixkour. In een niet zo ver verleden was onderstaande volledig verslaafd aan de weerzinwekkende, virulente waanzin die deze band telkens wist neer te zetten – met als koploper het eindeloos afstotelijke “Poison Palinopsia” uit 2021. De chaotische symfonieën, angstaanjagende intermezzoi, maar vooral de beukende occulte old-school black/death metal in de trant van pakweg Grave Miasma, Howls Of Ebb, Abyssal en splitgenoot Tchornobog wisten op die eerste langspeler enorm te smaken, en de plaat baande zichzelf dan ook tot op de eerste plaats in mijn deel van onze geliefde jaarlijst.

Kort nadien verscheen er nog een zeer degelijke ep onder de noemer “Zoetrope”, maar verder was het de voorbije jaren vooral erg stil in het kamp van duo S en D – al kon je hier en daar wat gaten invullen op basis van het interview dat ik met S heb afgenomen voor ons tweede boek.

Nu staat de nieuwe plaat hier in een knappe uitgave via Invictus Productions op de kast bij de platenspeler, een indrukwekkend schouwspel dat “The womb of the world” is gaan heten. Met een goeie 50 minuten aan nieuw materiaal tikt deze ongeveer dezelfde speeltijd aan als zijn voorganger – meteen iets dat me opvalt bij Qrixkuor: nog maar weinig bands weten mijn aandacht zo lang bij te houden, laat staan dat ik bij afloop meteen zin heb om weer vanaf het begin te beginnen.

De vier tracks die hier gepresenteerd staan vertellen wel duidelijk een ander verhaal dat wat er op “Poison Palinopsia” te vinden was – weg zijn de thema’s van hallucinogene nachtmerries, de focus lijkt verlegd van de duistere krochten van de menselijke psyche naar een imposantere, universum-brede zoektocht naar oerkrachten ver voorbij onze lachwekkende zintuiglijke waarneming. Ook qua sound pakt het duo de zaken anders aan op deze LP, niet in het minst door de symfonische begeleiding waarvoor The Orchestra of the Silent Stars verantwoordelijk is. De riffs en het majestueuze drumwerk vertekenen ook meer urgentie en grandeur – een grootse operatie naar de baarmoeder van de wereld, onthutsende verderfelijkheid, funest in alle mate van het mogelijke.

Na twee meeslepende opussen van elks zo’n twaalf minuten krijgen we op “And you shall know perdition as your shrine”  als toemaatje de huilende manie van Jaded Lungs, zangeres van Adorior, te horen: luguber samenspel van mensen met een heel boeiende en weerspannige kijk op een muziekstijl die ons allen nauw bij het hart ligt. Het geheel vormt de perfecte aanleiding naar de allesverslindende apotheose die door “The womb of the world” ter wereld komt, en meteen ook het onverbiddelijke einde inluidt.

Of de geniale brutaliteit van de vorige langspeler geëvenaard of overstegen wordt met dit meer coherente, indrukwekkende epos laat ik voorlopig in het midden. De met momenten volledig ordeloze chaos van de voorganger had zonder meer ook zijn allure, maar het is alvast zeker dat deze plaat, woest uithalende naar alle zielen ter aard, zijn verklaring verbeten proclamerende, als een mokerslag bij pikdonkere hemel tot leven komt.

JULES: 87/100

Qrixkuor – The womb of the world (Invictus Productions 2025)
1. So spoke the silent stars
2. Slithering serendipity
3. And you shall know perdition as your shrine
4. The womb of the world