Het Nederlandse Wrang is misschien niet de meest klinkende naam die er qua black metal bij onze Noorderburen rondloopt, maar toch is het een interessante band die met “Domstad swart metael” (2019) en “De vaendrig” (2022) al twee erg onderhoudende platen heeft uitgebracht. In 2024 volgde nog de “Haatspraak” EP, maar voorts was het de laatste jaren redelijk stil rond de band. Niet verwonderlijk als je het drukke muzikale palmares van drummer Valr (o.a. Bodyfarm, Deathless Void, Weltschmerz, Helleruin (live) etc.) en zanger/gitarist Galgenvot (o.a. Nevel, Sarastus, Tetelestai, Weltschmerz, Order of Nosferat (live), etc.) er even op naslaat. Gelukkige vond het duo toch nog de tijd om de koppen bij elkaar te steken met deze derde langspeler “Verwording” als resultaat.

‘Verwording’ betekent letterlijk het proces van veranderen tot iets anders, en dat vaak met een negatieve of vervreemdende bijklank. Het wordt meestal gebruikt om aan te geven dat iets aftakelt of achteruitgaat, zijn oorspronkelijke vorm of waarde verliest, of in iets minder wenselijks ontaardt. In de context van het album past dat woord heel goed daar de teksten, naast maatschappijkritiek, draaien rond het innerlijk of maatschappelijk proces van verandering, vervreemding en strijd — niet zomaar evolutie, maar een onrustige, soms pijnlijke transformatie. Het is de innerlijke contradictie – altijd onderweg, maar nergens thuis – die de plaat haar emotionele lading geeft en Wrang onderscheidt van veel genregenoten.

Die rusteloze drang wordt visueel treffend gevangen in het artwork van de plaat. De hoes fungeert als een perfecte metafoor voor wat Wrang hier neerzet: een stuurloze tocht over woelige wateren, gedreven door verlangen en verzet, zonder ooit een veilige haven te bereiken. Het beeld versterkt de thematiek van ontheemding en innerlijke strijd en sluit naadloos aan bij de constante spanning tussen zoeken en nooit vinden.

“Stilstand” opent de plaat als een onstuimige tocht door gure landschappen, gedragen door heldere, bijna triomfantelijke riffs die tegelijk een onderhuidse melancholie met zich meedragen. Datzelfde geldt voor het furieuze, maar met melodieuze – en bijwijlen zelfs ronduit catchy – elementen doorspekte “Nachten in Wahlheim“. Wrang balanceert in ondermeer “Entartete kunst” en “Voor ons de zee” knap tussen furieuze black metal en een meer rockende drive die we nog herkennen van voorgaand werk, zonder te vervallen in clichés. De songs ademen urgentie, maar ook een zekere weidsheid.

Het absolute hoogtepunt bevindt zich echter aan het einde van de rit. Het slotnummer “Bijtebauw” voelt als de culminatie van alles wat “Verwording” opbouwt: atmosferisch, meeslepend en doordrenkt van een bijna wanhopige intensiteit. Hier komt de melodieuze kracht van de band volledig tot bloei, zonder dat de rauwheid verloren gaat. Dankzij een aanstekelijk keyboardriedeltje en iets wat op plechtstatig hoorngeschal lijkt, sleept dit bijna tien minuten durende epos je mee in een maalstroom van emotie en laat een blijvende indruk na alsof de storm eindelijk zijn hoogtepunt bereikt, maar nooit echt gaat liggen. Dit is veruit het beste nummer dat Wrang tot dusver componeerde.

Met “Verwording” levert Wrang een plaat af die hun status binnen de Nederlandse blackmetalscene verder uitdiept. Hun eerdere werk leunde duidelijk op Scandinavische grootheden, maar nu kozen Valr en Galgenvot  voor een meer eigenzinnige koers: melodieuzer, dynamischer en opvallend meeslepend, zonder ooit aan intensiteit in te boeten. Wrang klinkt hongeriger dan ooit, rusteloos zoals altijd, en vooral: relevanter dan ooit.

JOKKE: 85/100

Wrang – Verwording (Dominance of Darkness 2026)
1. Stilstand
2. Entartete kunst
3. Nachten in Wahlheim
4. Voor ons de zee
5. De duivel is de ander
6. Bijtebauw