Meer dan dertig jaar na de oprichting blijft Taake een buitenbeentje binnen de Noorse blackmetalscene. Terwijl talloze generatiegenoten zich zijn gaan toeleggen op nostalgie of net krampachtig de moderniteit omarmen, bewandelt Hoest al jarenlang zijn eigen pad. Zijn handelsmerk – een meeslepende mix van rauwe Noorse black metal, pakkende melodieën en subtiele invloeden uit folk, rock en zelfs punk – blijft daarbij onverminderd herkenbaar, al heeft de man achter Taake zich nooit laten vastpinnen op een vastomlijnd stramien. Met “En skog av nidstang“, de negende langspeler alweer, zet hij die koers overtuigend verder. We dachten even dat meneer Hoest voor een keer eens niet op de album cover prijkte, maar er zat duidelijk nog ochtendprut in onze ogen.

Na het sterk onthaalde “Et hav av avstand” uit 2023 lijkt Hoest zich nog verder te hebben teruggetrokken uit de waan van de dag. Die zelfgekozen afzondering vertaalt zich niet in een verstarde of introverte plaat, maar eerder in een album dat bijzonder organisch en zelfverzekerd aanvoelt. De vier uitgesponnen composities lijken niet geschreven volgens een vooraf uitgestippeld plan, maar ontvouwen zich op natuurlijke wijze waarbij riffs, melodieën en sfeerschakeringen voortdurend in elkaar overvloeien. Het resultaat vraagt wederom het nodige geduld, maar als luisteraar wordt je daarvoor rijkelijk beloond.

Zoals steeds vormt de karakteristieke jengelende gitaarstijl van Hoest de ruggengraat van het geheel. IJzige tremoloriffs worden afgewisseld met zenuwachtige melodieën en verrassend melancholische passages, terwijl het tempo voortdurend schommelt tussen furieuze uitbarstingen en bezwerende, bijna hypnotische rustpunten. Ook vocaal klinkt Hoest nog steeds even venijnig en doorleefd, waarbij zijn raspende uithalen perfect aansluiten bij de donkere, vaak majestueuze atmosfeer die Taake zo eigen is.

Hoest zoekt al jaren de balans tussen traditie en innovatie, en op “En skog av nidstang” is dat niet anders. Van albumopener “Einstoeingen og eg” mogen we zelfs stellen dat het één van de meest progressieve Taake-composities tot dusver is, al zullen heel wat puristen wellicht gruwelen van dat woord binnen een blackmetalcontext. Toegegeven, het eerste deel van het nummer weet ook na meerdere luistersessies niet volledig te overtuigen. Vanaf de vierde minuut valt alles echter op zijn plaats en ontvouwt zich een compositie van hoog niveau. De spanningsboog wordt gestaag opgebouwd, totdat Hoest rond de zes minutengrens uitpakt met een ingenieuze, zij het enigszins verkapte riff die een onmiskenbaar Enslavediaans aura uitstraalt. Elk fragment van die riff smaakt naar meer, maar doordat Hoest voortdurend nieuwe accenten legt en onverwachte wendingen neemt, blijft instant gratification bewust uit. Naar het einde toe maakt de intensiteit plaats voor een uitgesponnen, atmosferische passage die de compositie op gepaste wijze laat uitdeinen. Ondanks de indrukwekkende dynamiek klinkt de productie wel iets te vlak om alle nuances volledig tot hun recht te laten komen. Echt storend wordt dat gelukkig nergens.

“Et dyr tok min hud” zet meer in op hypnotiserende herhaling en “Engler” heeft een mooie melodieuze solo in petto. “Av guds ville naade” bulkt nog een laatste keer van de jengelende riffsignatuur van Hoest.

Wie op zoek is naar een radicale koerswijziging zal die hier niet vinden. “En skog av nidstang” lijkt eerder een logische voortzetting van het creatieve elan dat op “Et hav av avstand” werd ingezet. Dat hoeft allerminst als kritiek te worden opgevat, want Taake bewijst opnieuw dat vernieuwing niet noodzakelijk schuilt in drastische stijlbreuken. Door zijn eigen idioom steeds verder te verfijnen en uit te diepen, slaagt Hoest erin fris en relevant te blijven zonder zijn identiteit te verloochenen.

JOKKE: 81/100

Taake – En skog av nidstang (Dark Essence Records 2026)
1. Einstoeingen og eg
2. Et dyr tok min hud
3. Engler
4. Av guds ville naade