Een decennium geleden leerden we De Vermis Mysteriis kennen via de compilatie “Ordo Omegae Absolutae – Compendium ordinis“, waarop ook Morkenatten, Odibilis Signatus, Sepulchrum en Necrosophia present tekenden. Hoewel dit collectief van gelijkgestemde zielen bulkte van de ambitie, werd het nadien opvallend stil rond de Ordo Omegae Absolutae. Achter de schermen werd nochtans naarstig aan nieuwe muziek gewerkt, zo vernamen we uit betrouwbare bron. Na tien jaar radiostilte treedt De Vermis Mysteriis nu als eerste opnieuw uit de schaduw met “The faceless labyrinth of interstellar madness“. Meteen blijkt deze debuutlangspeler echter ook het laatste wapenfeit van de band te zijn. U leest het goed: vragen genoeg, waarop we later nog terugkomen.

Op muzikaal vlak serveert De Vermis Mysteriis tien nummers vol rauwe, dreigende black metal waarin venijnige riffs en een onweerstaanbare melodieuze onderstroom hand in hand gaan. Destijds hoorden we nog duidelijke Finse invloeden, maar op “The faceless labyrinth of interstellar madness” kunnen we onze landgenoten resoluut in de Zweedse, orthodoxe blackmetalschool onderbrengen. Vooral de geest van het vroege Ondskapt waart geregeld door de nummers. Zanger Θ (Matavitatau) levert daarin een belangrijke bijdrage. Met zijn bijzonder gevarieerde strot geeft hij de teksten een haast liturgische zeggingskracht. Zoals wel vaker binnen dit subgenre zijn de teksten doorspekt met filosofische, theologische en occulte verwijzingen, zonder alles expliciet prijs te geven. Ook De Vermis Mysteriis sluit zich moeiteloos bij die traditie aan.

Achter de muzikale furie schuilt een los uitgewerkt concept dat de luisteraar meeneemt op een afdaling van hoogmoed naar totale ondergang. Geïnspireerd door de Lovecraftiaanse figuur Abdul Alhazred ontvouwt zich het verhaal van een bezweerder die, verblind door zijn honger naar verboden kennis en transcendentie, steeds dieper wegzakt in waanzin, tot een onvermijdelijke psychotische apotheose volgt. Zijn persoonlijke teloorgang weerspiegelt tegelijk de ineenstorting van de menselijke beschaving, totdat de laatste zegels worden verbroken, de doodsklok klinkt en de chaos definitief de bovenhand haalt. Die apocalyptische sfeer hangt als een verstikkende nevel over de volledige plaat en verleent het geheel een haast rituele, kosmische dimensie.

Het lange wachten heeft duidelijk geloond. Met een speelduur van vijfenvijftig minuten is “The faceless labyrinth of interstellar madness” een ambitieuze plaat geworden, maar nergens verslapt de aandacht. De spanningsboog blijft over de volledige rit strak aangespannen dankzij een doordachte afwisseling tussen duivelse furie, snerpende tremoloriffs en passages die meer op sfeer en bezwering inzetten. Soms wordt bewust gas teruggenomen, zoals tijdens het ingetogen intermezzo “Among the spheres and shades“, of wordt een verhalend intermezzo ingelast. Die dynamiek voorkomt dat de plaat haar impact verliest en geeft de composities extra diepgang. Het meeslepende “The lidless, the sleepless” en de pakkende aflsuiter “Tentacles from out of the ooze” vormen daarvan misschien wel de mooiste voorbeelden.

Het is dan ook bijzonder jammer dat dit langspeeldebuut meteen de zwanenzang van De Vermis Mysteriis blijkt te zijn. Deze band had duidelijk nog veel meer in zijn mars en had wat ons betreft gerust nog enkele hoofdstukken aan dit verhaal mogen toevoegen. Iä! Iä! Cthulhu fhtagn!

JOKKE: 88/100

De Vermis Mysteriis – The faceless labyrinth of interstellar madness (Altare Productions 2026)
1. Strange aeons pt. I: The advent of strange aeons
2. Strange aeons pt. II: Draining the arteries of time
3. Spectres of the inner seals
4. From a loss of identity
5. The lidless, the sleepless
6. Devourer of nocturnal serenity
7. Among the spheres and shades
8. Kutulu Zi Kur
9. Ascending damnation and starry wisdom
10. Tentacles from out of the ooze