De bandnaam linkten we aanvankelijk aan één of andere exotische bestemming, maar van wat opzoekwerk werden we niet echt veel slimmer. We zullen dus maar bij onze veronderstelling blijven dat Tsirhic een verbasterde omkering van ‘Christ’ zou kunnen zijn, een woordspeling die alvast perfect aansluit bij de uitgesproken satanische en antichristelijke thematiek van “To Satan I reply…“, wat zich ook uit in de spoken word passages die tussen de tracks ingelast worden.

Met deze debuut-EP duikt dit Amerikaanse eenmansproject resoluut terug naar de midden tot late jaren ’90 toen bands als Moonblood, Judas Iscariot en Osculum Infame de ondergrondse blackmetalwereld voorzagen van primitieve, kille en bovenal compromisloze duisternis. De vijf nummers, goed voor zo’n 25 minuten, klinken dan ook alsof ze uit een vergeten kelderarchief uit die periode zijn opgediept.

De riffs zijn koud en rauw, maar missen daardoor geenszins dynamiek. Integendeel: onder de primitieve productie zit voldoende leven om de nummers te laten ademen. De gitaren produceren die typische, dunne maar venijnige muur van geluid waarin melodie en sfeer eerder worden gesuggereerd dan breed uitgesmeerd. De drums houden het geheel doelgericht in beweging, terwijl de prominent in de mix staande vocalen zich diep uit de jaren ’90 lijken te hebben losgerukt. Vooral de verwijzingen naar Hat en Meyhna’ch zijn niet uit de lucht gegrepen: de krijsende voordracht heeft diezelfde maniakale, bijna lichamelijke intensiteit, maar we kunnen ons tevens best voorstellen dat de vocalen voor sommigen een struikelblok zullen zijn.

Het sterkste punt van “To Satan I reply…” is misschien wel de consequentie waarmee Tsirhic zijn gekozen stijl benadert. Oude black metal proberen te moderniseren, te voorzien van een betere productie of te verrijken met allerlei bijkomende invloeden staat alvast niet in het mission statement van de band. Tsirhic heeft een duidelijk referentiekader en weigert daar ook maar een centimeter van af te wijken. Dat levert een authentieke sfeer op, maar tegelijk ook de voornaamste beperking van deze release. Wie Moonblood, Judas Iscariot of Mütiilation al honderden keren heeft beluisterd, zal hier weinig horen dat werkelijk nieuw of verrassend is.

Dat hoeft echter geen probleem te zijn wanneer de uitvoering overtuigt. En dat doet ze grotendeels. Vooral wanneer de riffs ruimte laten voor een plechtige, haast rituele sfeer, komt Tsirhic overtuigend uit de hoek. In “H.I.P.C.” is het gitaarwerk dat varieert tussen een rockende schwung en meer dissonante stukjes, tout court erg sterk. “God dethroned” moet het dan weer hebben van zijn subtiele keyboardlaag en “The prophecy of Gog” komt verrassend uit de hoek met een geslaagde melodieuze gitaarlead.

Tsirhic heeft met zijn debuut dus geen nieuwe blauwdruk voor black metal geschreven. Daarvoor is de band veel te schatplichtig aan een inmiddels uitvoerig verkende periode. Wat hier wel aanwezig is, is een overtuiging die veel hedendaagse retro-blackmetalprojecten soms missen. “To Satan I reply…” klinkt dan ook als een doelbewuste poging om de geest van een bepaald tijdperk opnieuw op te roepen. Voor wie verlangt naar die primitieve Amerikaanse undergroundklank van de jaren ’90, valt hier dan ook weinig op af te dingen. Wie daarentegen genoeg heeft van nog maar eens Moonblood, Judas Iscariot en Mütiilation in een nieuw jasje, zal Tsirhic vermoedelijk snel links laten liggen.

JOKKE: 81/100

Tsirhic – To Satan I reply… (Iron Bonehead Productions 2026)
1. Blessed be
2. H.I.P.C.
3. God dethroned
4. The prophecy of Gog
5. Mockery of solitude