De Nederlandse band The Fifth Alliance laveert al meer dan een decennium tussen sludge, doom, post-metal en black metal. Met “Unrevealed secrets of ruin” (2013) en “Death poems“ (2015) legde de band een stevige basis, waarna “The depth of the darkness“ (2019) de donkere en emotioneel geladen sound verder uitdiepte. Na zeven jaar radiostilte treedt The Fifth Alliance uit de duisternis met “Stenahoria”, een album waarop intensiteit en melancholie opnieuw hand in hand gaan.

Opvallend is de komst van zangeres Natalya Thelen, die eerder actief was bij Yantras. Haar vocale arsenaal vormt meteen een van de belangrijkste troeven van “Stenahoria“. Thelen schakelt moeiteloos tussen diepe grunts, vlijmscherpe screams, sterke heldere zang en meer breekbare uithalen. Vooral die afwisseling zorgt ervoor dat de nummers nooit in één emotionele modus blijven steken. Haar gevarieerde stem klinkt dan ook als een volwaardig instrument dat de muziek voortdurend verder de diepte induwt.

En zwaar klinkt “Stenahoria” zonder twijfel, opener “Phoenix” gaat er trouwens ook meteen met gestrekt been in. The Fifth Alliance bouwt nog steeds op logge doomriffs en de verstikkende densiteit van sludge. Tegelijkertijd zorgen post-metalachtige uitbarstingen en flarden black metal voor de nodige dynamiek. De band heeft daarbij weinig interesse in eenvoudige genreafbakening. Trage, loodzware passages kunnen plots openbreken in een furieuze muur van geluid, waarna opnieuw ruimte ontstaat voor meer atmosferische en introspectieve momenten.

Die contrasten vormen de kern van het album. The Fifth Alliance begrijpt dat intensiteit niet uitsluitend uit volume of agressie voortkomt. De meest beklijvende passages zijn juist die waarin de band de spanning laat oplopen en ruimte laat voor melancholie zoals ondermeer in het erg melodieuze “Benandanti“, waarin Thelen een glansrol vervult. Gitaren trekken lange, slepende lijnen door de composities, terwijl de ritmesectie de muziek met een bijna tastbare zwaarte op zijn plaats houdt. Wanneer de sluizen vervolgens opengaan, komt de opgebouwde spanning des te harder binnen.

De productie van Lander Cluyse in Hearse Studio sluit daar uitstekend bij aan. De gitaren klinken massief zonder volledig dicht te slibben, terwijl de drums voldoende slagkracht behouden om de soms monumentale composities voort te stuwen. De mix en mastering van Mendel bij de Leij (ex-Aborted) geven het geheel bovendien een krachtige, moderne sound zonder de duistere atmosfeer weg te poetsen.

Toch is het vooral de emotionele lading die “Stenahoria” boven een doorsnee sludge-, doom- of post-metalrelease uittilt. The Fifth Alliance zoekt de schoonheid middenin de lelijkheid. Rauwe agressie en kwetsbaarheid bestaan naast elkaar. De muziek kan verstikkend en overweldigend zijn, maar biedt tegelijkertijd voldoende melodische en atmosferische houvast om de luisteraar niet simpelweg onder een lawine van distortion te begraven. Luister maar eens naar de korte, maar uitstekende melodieuze lead in de staart van “Fool on the hill” die gerust nog langer had kunnen duren, maar nu door diens korte intensiteit luidkeels roept om snel terug op play te duwen.

Met “Stenahoria” bewijst The Fifth Alliance dan ook dat de band na 2 decennia nog steeds evolueert. De nieuwe line-up – naast Thelen vervoegde ook drummer Peter Scheffer (Soliton) de band – brengt duidelijk een frisse energie, zonder daarbij de identiteit van de band uit het oog te verliezen. “Stenahoria” is dan ook wederom een gelaagd en emotioneel werkstuk geworden waarin doom, sludge, post-metal en black metal elkaar voortdurend versterken en waarop The Fifth Alliance de luisteraar meetrekt in een donkere maalstroom waarin zwaarte en schoonheid verrassend dicht bij elkaar liggen.

JOKKE: 85/100

The Fifth Alliance – Stenahoria (Tartarus Records/Ardua Music/Breathe Plastic 2026)
1. Phoenix
2. Benandanti
3. Fool on the hill
4. Battle of Barnet
5. Jakob