Na de draak en de geit is het op de derde Deathcult-langspeler de hond die muzikaal geëerd wordt middels een furieuze brok blackmetalherrie. Bandleider Skagg vond hiervoor de nodige inspiratie in drie doodscultussen uit een Sumerische tekst waarbij ieder dier een andere menselijke drijfveer vertegenwoordigt: de draak staat voor dood en destructie, de geit symboliseert seks en lust en de hond wordt in één adem genoemd met haat en agressie. Dat laatste vormt het conceptuele uitgangspunt van “Cult of the dog“: de wreedheid, haat en gewelddadigheid die in de mens schuilgaan. Deathcult mag dus gerust als een soort belichaming van de negatieve energie in de mensheid gezien worden.
In het openingsnummer “Dogs of war” gaan de Noren er dan ook met gestrekt been in. Verwonderd dienen we ons hier natuurlijk niet over te zijn, want de heren Hoest, Thurzur, Skagg en Lava hoeven we – met bands als Taake, Gorgoroth en Death to This World op hun palmares – natuurlijk niet uit te leggen hoe ze een kwalitatief blackmetalalbum dienen te componeren. ’t Heeft nochtans weer quasi een decennium geduurd, maar daar zullen we talloze andere, al dan niet muzikale, prioriteiten maar voor met de vinger wijzen.
Het kwartet vindt wederom de juiste balans tussen razende songs (de albumopener en het fantastische, psychedelisch getinte “Pseudocommando“), meer swingende composities (“Cynocephalus” en “Hyperviolence“), melodieuze krakers (“Author of Caedes” en afsluiter “Imperium Satana“) en nummers die simpelweg vragen om een gebalde vuist de lucht in te steken. We hebben het dan voornamelijk over het opruiende en hieronder te beluisteren “Eat broken glass” dat over een aanstekelijk meebrulrefrein beschikt. Na deze hitsige vijf minuten heeft elke rechtgeaarde blackmetalfan zijn of haar woonkamer toch wel in gruzelementen geslagen, niet? Hoewel Deathcult een bezetting heeft die probleemloos live zou kunnen optreden en het materiaal zich uitstekend leent voor het podium, heeft Skagg nooit bijzonder veel interesse getoond in reguliere liveoptredens. Wat een doodzonde!
In navolging van “Cult of the goat” zat de legendarische Eirik “Pytten” Hundvin wederom achter de knoppen om de opnames van het sluitstuk van deze trilogie tot een goed einde te brengen. Verwacht echter geen productie die in de jaren ’90 is blijven hangen, want Deathcult kreeg een krachtige en toch ietwat moderne sound aangemeten, die nu ook weer niet als steriel of klinisch geïnterpreteerd dient te worden.
Verwacht je op “Cult of the dog” aan agressieve en behoorlijk traditionele Noorse black metal, maar met meer aandacht voor memorabele riffs en epische spanningsbogen dan je misschien op voorhand zou verwachten.
JOKKE: 81/100
Deathcult – Cult of the dog (Soulseller Records 2026)
1. Dogs of war
2. Cynocephalus
3. Author of Caedes
4. Eat broken glass
5. Pseudocommando
6. Hyperviolence
7. Imperium Satana
