black cilice

Black Cilice – Transfixion of spirits

In 2017 leek de hoes van Black Cilice’s “Banished from time” wel het favoriete snoepje van menig Instagrammende lo-fi black metal worshipper te zijn. Zelf wist die plaat ons ook uitermate te bekoren. Benieuwd dus of “Transfixion of spirits” eenzelfde positieve indruk op onze gemoedstoestand zou nalaten. De ruwheidsmeter gaat nog steeds compleet in het rooie maar de sound galmt toch wel een pak meer dan op de voorganger. Wie een poging doet doorheen de schelle productie heen te luisteren, zal wel een zekere melancholie en drang naar melodie vinden ook al zit ze nu nóg verder weggemoffeld onder een schijnbaar ondoordringbare laag van fatalistische en onderdrukkende black. In “Maze of spirits” moet je daar geen al te goed getraind oor voor hebben, maar door de band genomen moet je deze keer toch nog wat meer je best doen om een glimp van al het moois te ontdekken dat in dit hysterisch gejank (waar wel wat meer variatie in had mogen zitten), de jengelende repetitieve riffs en diens kelderblack-productie vervat zit. “Transfixion of spirits” zal ongetwijfeld weer veel op Instagram opduiken, maar of eenieder die de hoes post ook daadwerkelijk veel naar deze plaat luistert, betwijfel ik. Ik hou het wel bij “Banished from time“. Op 12 oktober staat de band samen met Heinous en Häxenzijrkell in de P60 in Amstelveen geprogrammeerd. Benieuwd of het nieuwe werk me live meer zal weten te raken.

JOKKE: 79/100

Black Cilice – Transfixion of spirits (Iron Bonehead Productions 2019)
1. Darkness and fog
2. Maze of spirits
3. Outerbody incarnation
4. Revelations

Candelabrum – Portals

Liefhebbers van Portugese groezelige lo-fi black hebben ongetwijfeld werk van Black Cilice in hun platenkast en op hun Instagram-pagina staan, maar ook landgenoot Candelabrum zou geen onbekende meer mogen zijn. De trage black van de drie demo’s bevatte zowel een majestueuze als morbide atmosfeer, terwijl het debuut “Necrotelepathy” een pak rauwer klonk, maar mij niet over de streep kon trekken door de knullige uitvoering. Nu is er “Portals” waarop de blauwdruk van de voorganger doorgetrokken wordt, maar we wel een betere sound (hoewel nog steeds lo-fi) en uitvoering horen. Vermits “Towards death” een intro is, bevat “Portals” slechts drie volwaardige songs waarvan “The axis of existence” en “Death enthroned in white marble – Part I, II & III” respectievelijk wel op tien en zestien minuten afklokken. Wat me vooral positief bevalt zijn de vocalen die minder hysterisch en lager qua toonaard klinken en minder vooraan in de mix zitten. Wat betreft de muziek zijn grimmige riffs en repetitieve maar sfeervolle keyboards innig met mekaar verstrengeld en door de basic aanpak komt er geen moeilijkdoenerij aan te pas. In het kortere “Dusk, poisoner of souls” nemen de keyboards het voortouw en katapulteren ze ons terug naar de Noorse oerdagen van het genre, hoewel de basismelodie soms wat lang blijft hangen. De lange afsluiter is uit drie delen opgebouwd en blijft de volle zestien minuten boeien doordat verschillende tempo’s de schwüng erin houden. “Portals” is de eerste Candelabrum plaat die ik besliste aan te schaffen en is uitstekend voer voor liefhebbers van lo-fi undergroundspul.

JOKKE: 81/100

Candelabrum – Portals (Altare Productions 2018)
1. Towards death
2. The axis of existence
3. Dusk, poisoner of souls
4. Death enthroned in white marble – Part I, II & III

Voëmmr – Nox maledictus

Geen idee wat de betekenis van de bandnaam van de Portugese black metal band Voëmmr is, maar het zou wel eens een onomatopee voor een startende brommer kunnen zijn. De identiteit van het bandlid of de bandleden is in een dichte mist gehuld en blijkbaar maakt Voëmmr samen met Ordem Satânica, Trono Além Morte en Occelensbrigg deel uit van een clandestien vennootschap genaamd de Aldebaran Circle. Trve ende kült! En volgens horen zeggen werd dit debuut gedurende twee nachten opgenomen in een verlaten boerderij op het Portugese platteland. Nog meer utter grimness! Voëmmr opereert in de diepste krochten van het black metal landschap met een rauwe vorm van kelder- of in dit geval stal-black. Verwacht dus geen afgelikte productie maar groezelige lo-fi waanzin met een zanger die duidelijk pijn heeft. Memorabele riffs passeren er niet en topmuzikanten horen we hier evenmin aan het werk maar de horrorklanken van “III” klinken nog wel onderhoudend. Ideaal om je schoonmoeder tijdens Oudjaar op de kast te jagen. Door de random vocale uitbarstingen en cacofonie waar de band soms in belandt, krijg ik het vermoeden dat er een zekere ruimte voor improvisatie was tijdens het opnemen van de nummers die haast in één take vereeuwigd lijken. Het rammelende “IV” is hier een goed voorbeeld van. In “V” lijkt Voëmmr zelfs even de romantische tour op te gaan en horen we zelfs een basgitaar terug, wat héél uitzonderlijk is voor deze nichemuziek. Nu wordt improvisatie dikwijls aan comedy gelinkt, maar voor deze jongens is het bittere ernst. Van de andere bands die deel uitmaken van het duivels theekransje is dit Voëmmr de betere, maar wie echt uit zijn dak wil gaan op dit soort mistige teringherrie raad ik toch eerder het machtige Black Cilice aan. Wie dit wel kan smaken, vindt op Harvest Of Death, een sub-label van Signal Rex zeker zijn of haar gading.

JOKKE: 66/100

Voëmmr – Nox maledictus (Harvest Of Death  2017)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII

Irae – Crimes against humanity

De bloeiende Portugese black metal scene hebben we bij Addergebroed om één of andere reden bijna volledig links laten liggen, terwijl we steevast de nieuwste IJslandse snoepjes onder de loep namen. Nu zijn ze in Portugal wel niet zó inventief als in het hoge Noorden en gaat het er hier door de bocht genomen vrij old school aan toe. We verkondigden reeds onze mening over de laatste van Black Cilice en nu is het de beurt aan Irae, die deel uitmaken van een clubje gelijkgestemde zielen onder de noemer “Black circle“. Irae is één van de vele bands van een zekere Hugo Leal ofte Vulturius voor de black metal vrienden. De man is reeds vijftien jaar actief en heeft zich die periode verre van verveeld aan zijn uitgebreide discografie te zien. Vulturius kijkt duidelijk niet op een splitje of demo meer of minder. Op gebied van langspelers is “Crimes against humanity” de vierde in het rijtje, waarop de oprichter bijgestaan wordt door J. Goat op bas en Andrecadente op drums. Voor fijngevoeligheid of filosofische tekstflarden ben je bij Irae aan het verkeerde adres getuige songtitels als “In the name of Satan” of “Mastergoat” en het aantal keer dat er “Satan“, “Lucifer“, “Baphomet“, “Leviathan” of een ander koosnaampje van onze duivelse vriend gescandeerd wordt, is amper bij te houden. Soms roept ie het ook verdoken in het Portugees. Op de vinyl-insert staat dan ook een duidelijke boodschap te lezen: “Irae is black metal the way it is supposed to be manifested as. A big fuck off to the tolerant, valueless and safe “black metal” trend. … Black metal is intolerance!” Altijd fijn te weten wat je in huis haalt. Het tempo ligt meestal vrij hoog zonder echter blastsnelheden te halen, maar een mid-tempo song als “A um passo do fim” zorgt voor de aangename afwisseling. Als er gas gegeven wordt, haal ik de reeds lang vergane SM-knakkers van Tsathoggua voor de geest, hoewel een Impaled Nazarene ook niet misstaat als referentiepunt. “Beyond my torments” kent enkele zwartgeblakerde speed-metal momentjes à la Impiety, maar de allesvernietigende blitzkrieg van “Mastergoat” met serieuze Deströyer 666-vibe is het hoogtepunt van de plaat, zonder het niveau van de Aussies echter te halen. Hoe “Crimes against humanity” zich verhoudt ten opzichte van vorig werk, moet ik schuldig blijven. Ik heb geen tijd en zin om heel de discografie van Irae te gaan uitpluizen. Ik kom wel aan mijn trekken met deze.

JOKKE: 75/100

Irae – Crimes against humanity (Altare Productions 2017)
1. In the name of Satan
2. Beyond my torments
3. Genocide journey
4. Mastergoat
5. Da brandoa com ódio
6. The tongue of fire
7. The wildest existence
8. A um passo do fim
9. The sabbatical deathsign of moon