Bezwering – Voortekenen

Het Gelderse Wederganger wist, ondanks zijn korte bestaan van vijf jaar, middels één langspeler en verscheidene kleinere releases best een diepe indruk na te laten in de Nederlandse, en bij uitbreiding, internationale black metal-scene. Maar plots wordt in 2018 de stekker uit de band getrokken. Even later komt echter het nieuws dat de band halfvergaan ontwaakt is en in de vorm van Bezwering een nieuwe doorstart maakt. Woordenschrijver Alfschijn en zijn karakteristieke zware heldere stem zijn nog aanwezig, net als geluidencreëerder MJWW. Schreeuwlelijk Botmuyl is in geen velden of wegen meer te bespeuren. Ook de live vellenmepper Onmens is nog van de partij. Nieuwe bloed in de vorm van Onzalige en Plaag completeren de line-up. Wederganger’s unieke sound was het resultaat van catchy nummers waarover Alfschijn en Botmuyl, twee gedegen frontmannen en zangers, een vocaal duel uitvochten. Wie vreesde dat door het vertrek van Botmuyl, die binnenkort opnieuw van zich laat horen in de vorm van Hellehond, het black metal-aandeel in de minderheid zou zijn, kan gerust op beide horen slapen. Althans op basis van deze twee liederen van het aankomende album die beschikbaar zijn op een tot drieënnegentig stuks gelimiteerde tape. Op kant “lijkbleek” prijkt het nummer “Rouwstoet” dat zich in de eerste helft voornamelijk voortstuwt middels een catchy riff waarover het weegeklaag van Alfschijn gedrapeerd is. Wanneer de break zich echter aandient, verandert het nummer in een razend hakkend black metal epos inclusief demonische salpeterzang. Ook “Nagezeten“, dat de “maanloos” kant van de tape inneemt, laat horen dat de genialiteit van Wederganger niet begraven is, maar nog steeds ondood verder leeft in Bezwering. De band speelt hier met het spanningsveld tussen snelle drums en trage cleane gitaarriffs, black metal tremolo’s en up tempo rockende ritmes. Halfweg volgt een seance waarin geesten op vertellende wijze opgeroepen worden. Tijdens de bands recente live debuut op Unholy Congregation, werd duidelijk dat deze Geldermannen nog heel wat lekkers in petto hebben. Wederganger is dood. Lang leve Bezwering!

JOKKE: 81/100

Bezwering – Voortekenen (Eigen beheer 2019)
1. Rouwstoet
2. Nagezeten

Marras – Where light comes to die

Those who do not remember the past are condemned to repeat it“. Deze spreuk van de Spaans-Amerikaanse schrijver, dichter en filosoof George Santayana prijkt als omslagfoto op de Facebookpagina van Marras. The past is in elk geval ook alive, want deze nieuwe Finse band heeft de blik op het verleden gericht. Koorknaapjes zijn deze muzikanten echter niet, want ze hebben al heel wat ervaring opgelopen in bands als Vargrav, Förgjord, Nekrokrist SS en Mimorium. “Where light comes to die” is hun debuut en of het een noemenswaardige bijdrage aan de Finse scene is, komen jullie hierna te weten. Als we de vier prologen die grotendeels uit akoestische klanken en spoken word samples bestaan achterwege laten, blijven er nog zes échte black metal nummers over. Alhoewel, “Transition of the lightless path” is een instrumentale song die triomfantelijke keyboardklanken als bouwstenen heeft. Toetsen worden met andere woorden niet geschuwd en weten zelfs de snelle, haatvolle black metal van het titelnummer op te fleuren. De gure riffs, de Finse melancholie, de sappige screams, … alle ingrediënten voor een potje haatvolle Finse black zijn aanwezig, maar er lopen betere bands in het Land van de Duizend meren rond dan dit nieuwe Marras. Slecht is het allemaal niet, maar omwille van de vele intermezzi komt “Where light comes to die” nogal fragmentarisch en magertjes over.

JOKKE: 70/100

Marras – Where light comes to die (Spread Evil 2019)
1. Prologi (Guidance)
2. Overture of the lonely journey
3. Lifeless sculptures
4. Prologi (Faith)
5. Sea of trees
6. Prologi (Damnation)
7. Transition of the lightless path
8. Where light comes to die
9. Prologi (Desolation)
10. Chamber of penance


Schammasch – Hearts of no light

Schammasch is een band die niet van half werk beschuldigd kan worden. Het plaatwerk van deze modieuze Zwitsers is steevast tot in de puntjes verzorgd qua artwork en fotografie en ook op muzikaal vlak wordt nooit over één nacht ijs gegaan, wat in het verleden o.a. resulteerde in een dubbelaar (“Contradiction” uit 2014) en een driedelige plaat (“Triangle” uit 2016). In 2017 volgde de EP “The Maldoror chants: Hermaphrodite” en nu is het opnieuw tijd voor een kolossale brok muziek, want het kakelverse “Hearts of no light” klokt toch ook weer op een mooie 67 minuten af. Het uit pianoklanken opgetrokken “Winds that pierce the silence” fungeert als introductie maar gaat wat aan haar doel voorbij aangezien het daaropvolgende acht minuten durende epos “Ego sum omega” best een lange instrumentale aanloop kent en beter de plaat had geopend daar de spanningsboog meteen opgespannen wordt. Deze compositie kent een mooie opbouw die uitbarst in melodieuze black die echter nergens gevaarlijk of duivels klinkt. De finale is wel lekker groots en bombastisch met haar toeters en bellen. “A bridge ablaze” is dan weer eerder een occult sfeerscheppend intermezzo vol mysterieuze elektronica. Gelukkig ontbloot het kwintet in “Qadmon‘s heir” haar tanden wat meer: de muziek is steviger (zo worden er enkele blastspurtjes getrokken), er passeren knappe wendingen en de vocalen flirten met helder gezongen theatraliteit. “Rays like razors” trekt die lijn door nu de band goed op dreef is: knappe herhalende melodieuze leads en cinematografische instrumentale epiek gaan hand in hand met ruwere riffs. In de personen van Aldrahn (de legendarische ex-Dødheimsgard frontman), klankkunstenaar DehnSora (o.a. Throane, Treha Sektori en Ovtrenoir) en de klassiek geschoolde pianiste Lillian Liu, werd er – zeker in het geval van die laatste – schoon volk opgetrommeld om de plaat van extra kleur te voorzien. Aldrahn’s excentrieke zangstijl op “I burn within you” is uit de duizenden te herkennen en maakt van dit nummer meteen het meest avontuurlijke op “Hearts of no light“. Alhoewel, “A paradigm of beauty” trapt met Amenra-achtige akkoorden af om vervolgens met gothrock-achtige cleane gitaren te dollen en is absoluut de vreemde eend in de bijt, zeker wanneer de heldere zang een wel heel toegankelijk poppy randje toevoegt. Deze moderne aanpak heeft wel wat weg van een band als Alchemist. “Katabasis” is met haar rituele percussie en occulte atmosfeer dan weer een veiligere keuze voor deze Zwitserse formatie waarin nog eens lekker ouderwets van jetje wordt gegeven. “Innermost, lowermost abyss” breidt een einde aan de plaat maar dan wel één dat ongeveer een kwartier duurt en waarbij DehnSora het elektronisch raamwerk aanleverde voor een compositie vol (iets te lang) uitgesponnen (akoestisch) gitaar- en pianowerk en rituele ambient. Deze vierde langspeler is opnieuw een knap epos geworden waar duidelijk veel werk in geslopen is, maar zoals met al het vorig materiaal van Schammasch komt het me dikwijls te berekend en doordacht voor. Ik mis nog steeds wel wat spontaneïteit, rock ’n roll en het gevaarlijke karakter dat intrinsiek met black metal verbonden zou moeten zijn. Anderzijds heeft de band geen schrik om met een afwijkend nummer als “A paradigm of beauty” uit te pakken en zo buiten de lijntje te kleuren. Liefhebbers van ‘universiteitsblack’ kunnen echter blind toehappen.

JOKKE: 81/100

Schammasch – Hearts of no light (Prosthetic Records 2019)
1. Winds that pierce the silence
2. Ego sum omega
3. A bridge ablaze
4. Qadmon‘s heir
5. Rays like razors
6. I burn within you
7. A paradigm of beauty
8. Katabasis
9. Innermost, lowermost abyss

Qayin Regis – Doctrine

Qayin Regis is de zoveelste band die in het orthodoxe black metal-genre het verschil wil proberen maken. Hoewel de jongens al sinds 2006 met de ideologische ideeën voor deze band rondliepen, duurde het nog ruim een decennium vooraleer het concreet werd voor Sovereign Pontiff Aheraaz (gitaar en bas) en Sublime Tirannus of Vedma (zang, ambient). Als trommelaar werd Patriarch Venerable Saturn aangetrokken. Hun paspoorten gooien ze niet zo maar te grabbel en ideologisch gezien draait het hier om hun fascinatie voor de dood (zie ook het artwork), spirituele gnostiek, Spaanse zwarte magie en the left hand path. In 2017 verscheen de “Blackthorn” EP en nu verschijnt het debuut “Doctrine” waarop vier songs prijken, goed voor drie kwartier orthodoxe black inclusief antieke armaturekes, kandelaars, botten en schedels en het sacrale parfum van mirre. Ik moet de heren nageven dat ze best weten hoe een spanningsboog op te bouwen en ook de atmosferische stukken die tussen de snedige black metal zijn ingeweven weten een rituele toon neer te zetten. In het akoestisch gitaarwerk van een nummer als “Neenia ataecina” schemeren Spaanse invloeden door wat steeds een extra pluspunt is als de eigen leefomgeving en achtergrond in de muziek terug te horen zijn. In hun meest overweldigende momenten hoor ik echo’s van een band als Nightbringer terug, zonder de snerpende riffs dan. “Yee naaldlooshii” flirt met gotisch aandoende cleane gitaarlijnen, maar weert ook de meer old school riffs niet. Nu is het niet al black wat de klok slaat want de band balanceert regelmatig op de slappe koord tussen black en death metal. De vocalen weten te bezweren en vullen de ruimte met hun mystieke betoveringen. De Moontower Studios in Spanje zijn zowat de tegenpool voor de Necromorbus Studio uit Zweden en elke band die hier passeert kan op haar twee oren slapen wat betreft een uitstekende productie. Sterk spul voor liefhebbers van Shrine Of Insanabilis, Ascension, Acherontas, Nightbringer en consoorten.

JOKKE: 83/100

Qayin regis – Doctrine (BlackSeed Productions 2019)
1. Via sincretica obscura
2. Yee naaldlooshii
3. Neenia ataecina
4. Deo aironis

Sabathan – Vasthouden aan de oude tradities

Naar aanleiding van het Sabathan concert op A Thousand Lost Civilisations fest eerder dit jaar besloot ik het heerschap achter de band aan zijn mouw te trekken. Aangezien Lord Sabathan een druk bezet man is die in meerdere bands speelt, bijna wekelijks in het weekend wel ergens op het podium staat en ook meermaals in de studio vertoefde, was het een huzarenstukje om het interview volledig af te krijgen. Maar kijk, beter laat dan nooit! Een gesprek met een levende Belgische black metal-legende. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

Hail Sabathan! De voorbije maanden waren erg druk voor jou met o.a. opnames van een nieuw Slaughter Messiah album. Mat mogen we verwachten?
Hi Johan, expect just pure fuckin’ Ancient Metal of Death! Het is de plaat waar ik het meest trots op ben sinds de release van Enthroned’s “Towards the skullthrone of Satan“-album uit 1997. We zijn reeds sinds november 2018 aan de plaat bezig. Het meeste is gedaan, enkel nog een paar details van het grafisch materiaal finetunen. De mensen zullen verbaasd zijn over dit album! Onze debuutlangspeler kreeg de titel “Cursed to the pyre” mee en bevat acht nummers vol pure agressie die gezamenlijk op een 45-tal minuten afklokken. De plaat komt in januari 2020 uit via High Roller Records. We namen onze tijd ervoor, en dat loont.

Na je vertrek bij Enthroned in 2006, speelde je bij de black/thrash metalband Dawn Of Crucifixion, de heavy/speed metalact Horacle en het reeds aangehaalde Slaughter Messiah. Hoe is het om in kleinere meer underground bands te spelen vergeleken met een gevestigde waarde als Enthroned?
De populariteit speelt geen rol. Het belangrijkste voor mij is muziek maken die recht uit mijn hart en ziel komt en die ook een ziel heeft. Er zijn tegenwoordig zo veel bands die fake klinken, passie- en zielloos, met overgeproduceerde platen. Dit is niet wat ik wil doen. Ik wil de oude ziel van het genre voelen, anders hoeft het voor mij niet. Mijn huidige bands Slaughter Messiah, Sabathen en ook Heinous zijn gevestigde namen in de underground en dat is het enige wat telt voor mij. Horacle splitte in 2018 door een gebrek aan passie en devotie van het grootse deel van de line-up. Ik heb een hekel aan spelen met dat soort ‘muzikanten’.

Je bent natuurlijk het meest bekend als zanger en bassist van Enthroned, de band die je in 1993 samen met Cernunnos (RIP) oprichtte en die je net voor de release van “Tetra karcist” verliet. Hoewel ik Enthroned sinds de release van “Towards the skullthrone of Satan” volg, herinner ik me precies niet ooit een statement van jou te hebben gelezen waarom je de band verliet die je ZELF oprichtte?
Goh, het is een verhaal dat veel mensen niet verstaan, maar voor mij is het simpel. In 2006 ging ik door een moeilijke periode met veel persoonlijk problemen waar ik hier niet verder over ga uitweiden. Ik vroeg de andere laden om een pauze van minstens zes maanden in te lassen om mijn zaakjes terug op orde te krijgen. Zij zagen hier geen graten in wat voor veel argumenten tussen mij en Nornagest zorgde. Ik had mijn buik vol van het feit dat ik in een hoek geplaatst werd en onrespectvol behandeld werd, dus gooide ik de handdoek in de ring. Ik had de energie niet om over de bandnaam te vechten, dus ik besloot een ander pad in te slaan. Ik heb hier vandaag de dag geen spijt van en ben er zeker van dat ik toen de juiste beslissing heb genomen.

Na je vertrek, sloeg Enthroned een meer orthodoxe richting in. Wat is jouw mening over dit subgenre met een meer filosofische kijk op black metal waarbij er veel focus is op imago, symboliek en hocus pocus?
Dit is ook zon voorbeeld van een beslissing waarbij ik niet geraadpleegd werd en waardoor ik opstapte. Ik ben geen liefhebber van zulks zielloos spul en zal dat ook nooit zijn. Black metal voor mij staat in de eerste plaats gelijk met een rock ’n roll attitude, wat totaal niet het geval is bij die orthodoxe shit. Ze deden wat ze wilden en het is mijn probleem niet meer. Het verleden is het verleden. Momenteel speel ik oud Enthroned-materiaal dat mij toebehoort onder mijn alias Sabathan en zowel in Slaughter Messiah als Heinous speel ik de muziek waar ik echt van hou tesamen met een bende rockers.

Vanwaar die beslissing om in 2018 met Sabathan het oud Enthroned-materiaal een nieuw leven in te blazen?
Ik liep al geruime tijd met dit idee rond aangezien de oude Enthroned-nummers een belangrijk deel van mijn leven en ziel vormen. Rond 2016motiveerde Alexis Monin, één van mijn beste Franse vrienden, me maar ik had toen Slaughter Messiah al lopen waar ik in januari 2011 tot toetrad. De plannen werden concreter nadat David en Christine van No Compromise Metal Fest me een headlinerspositie aanboden op de 2017 editie. Dit zou samenvallen met de 20 jarige verjaardag van “Towards the skullthrone of Satan” en de tragische dood van Cernunnos waarmee ik Enthroned in 1993 Oprichtte. Er waren zo veel enthousiaste vrienden die me pushten om dit te doen. Ik recruteerde de oude Enthroned line-up met gitarist Nguaroth (lid tussen 2004-2008) en drummer Ahephaïm (2007-2009). Als tweede gitarist vroeg ik mijn makker Thomas Exhumator van Slaughter Messiah. Ons eerste optreden was op 23 september 2017 op het No Compromise festival. Hier begon dit nieuwe avontuur dat als een “back from the grave“-ding voor mij aanvoelt. Elke keer ik deze oude nummers speel, voel ik een vuur in mij branden, een soort van oneindige kracht, iets dat ik moeilijk kan uitleggen. Ik zal deze songs liefhebben tot het einde van mijn dagen.

Heb je nooit overwogen om de oude leden Tsebaoth, Namroth Blackthorn en Nebiros op te trommelen aangezien je materiaal speelt uit de tijd dat zijn in Enthroned zaten?
Neen, aangezien zij de metalscene grotendeels achter zich gelaten hebben en hun muzikale richting en mindset volledig veranderden. Tsebaoth is nog steeds een goede vriend, maar is nu meer met brutale death/grind bezig. Maar het zou wel eens kunnen dat hij volgend jaar op Metal Méan tijdens de 25 jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” een paar nummers komt meespelen. Geen idee in welke band Nebirus nu speelt, maar hij verloor zijn interesse in black metal al lang geleden. Eveneens geen idee waar Namroth Blackthorn nu uithangt? Ik heb hem al in geen tien jaar meer gezien. Hij was de eerste Horacle drummer, maar stapte na een paar maanden op. Ik denk niet dat hij nog in de metalscene actief is.

(c) S Caedes

Wat ik zo tof vind aan Sabathan is dat die oude Enthroned-muziek me terug katapulteert naar de dagen dat ik black metal ontdekte. Veel van de oude rotten spelen nu meer recent materiaal en negeren hun oud spul. Ben je een nostalgische ziel?
Ik ben zeer zeker een nostalische ziel. Waarom? Metalmuziek was veel beter en opwindender in de jaren ’70 met hard rock, de jaren ’80 met heavy, speed en thrash metal en de jaren ’90 met death en black metal. Mijn ziel werd gevormd door de heavy metalmuziek van de vroege jaren ’80 en dat bloed stroomt nog steeds door mijn aders en zit in elke vezel van mijn lichaam. Ik volg deze scenes nog steeds (of toch datgene wat ik goed en ‘true’ vind). Er zijn zo veel killer bands momenteel, maar ik bedoel dan voornamelijk degene die old school stuff spelen.

Wat was voor jou de meest opwindende muzikale periode uit je leven en wat is je beste herinnering aan Enthroned?
Algemeen beschouwd, de jaren ’80 natuurlijk, daar bestaat geen twijfel over. Wat betreft Enthroned is dat ongetwijfeld de tour met Ancient Rites, Bewitched en Sacramentum die Metalysee Agency ons in juni 1996 aanbood. Het was mijn eerste tournee als muzikant die erop uit was om de wereld te veroveren en dit is iets dat je niet zo maar vergeet. Deze tour staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Zowel “Prophecies of pagan fire” als “Towards the skullthrone of Satan” werden in 2006 door Painkiller Records op vinyl heruitgebracht en die laatste kreeg in 2014 via Back On Black opnieuw een vinylrelease. Zijn er plannen voor een vinylrerelease van “Prophecies of pagan fire”?
Geen idee, dat moet je aan Nornagest vragen aangezien ik geen info krijg over Enthroned re-releases. Ik beschik enkel over de rechten om het oud materiaal te spelen, niet meer dan dat.

Je hebt een erg specifieke en unieke love it or hate it manier van screamen met een hoge pitch. Heb je een speciale techniek en hoe train je je stem voor tournees of opnames zodat je geen last hebt van beschadigde stembanden?
Awel, het volgende verhaal lijkt misschien vreemd, maar zal je wat meer inzicht geven in mijn manier van zingen. Toen ik in 1986 Bathory ontdekte middels “The return“, was ik compleet weggeblazen door Quorthon’s stem. Ik wou ook zo kunnen zingen. Een jaar later zat ik samen met Cernunnos in de band Morbid Death waarbij hij zong. Toen we “Under the sign of the black mark“, de derde Bathory-plaat, ontdekten, begon ik mijn stem te trainen middels dit album. Ik was toen zeventien jaar en was een gestoorde maniak die bezeten was van alle vormen van extreme metal (destijds waren dat Bathory, Slayer, Venom, Mayhem, Morbid Angel, Possessed, Death, Dark Angel, Destruction, Sodom, Kreator en vele anderen…), maar zowel Quorthon’s zang net als de stem van King Diamond, bezorgden me telkens weer kippenvel. Telkens wanneer ik naar die platen luisterde, dompelde ik me in de zang onder. Op een dag besloot ik midden in de nacjt het bos in te trekken met mijn walkman en een cassette van “Under the sign of the black mark“. Ik had de teksten van “Call from the Grave”, “13 candles”, “Enter the eternal fire” en “Massacre” van buiten geleerd en trok de bossen in om zo het delay/reverb-effect van Quorthon na te kunnen bootsen. Ik begon te krijsen en de teksten te screamen met een toorts in de hand en mijn walkman koptelefoon op. Ik deed dit destijds twee keer per week. Op een keer passeerde er een man vlakbij die zijn hond uitliet. Hij hoorde me bezig en was doodsbang waardoor hij de politie belde. Toen ik de blauwe zwaailichten zag afkomen in de verte, verstopte ik me in een kleine grot in het bos. Ze vonden me niet, maar ik was zelf ook doodsbang hahahaha! Dit is hoe ik leerde screamen. Later beschikte ik in de repetitieruimte natuurlijk over een zanginstallatie en reverb en delay-effecten.

Slaughter Messiah

Ik zag Sabathan al drie keer aan het werk. Mogen we nog veel shows verwachten?
We krijgen veel aanvragen binnen, maar we willen niet meer dan één keer per jaar in België spelen. De show tijdens A Thousand Lost Civilisations in Brussel en de twee uitverkochte concerten met Ancient Rites zijn de enige shows voor 2019. In 2020 staat de laatste editie van Metal Méan op de planning en zetten we de 25-jarige verjaardag van “Prophecies of pagan fire” in de bloemetjes.

Bestaat de mogelijkheid dat je ooit de studio induikt om nummers in de stijl van oude Enthroned op te nemen?
Tuurijk, maar we zijn er nog niet aan begonnen. Ik focus eerst op mijn andere projecten Slaughter Messiah en Heinous.

Laten we het eens over die laatste hebben. Ik zag Heinous live aan het werk op het concert met Black Cilice en de energie die jullie ontketenden was magisch. Wat kan je over Heinous kwijt?
Heinous startte in februari 2018 en ik ben de bassist. We brachten reeds een vier songs tellende demo uit op tape en 10 inch via New Era Productions en een 7 inch EP “Lucifer vult” die ook via NEP uitkwam. We speelden onze eerste show op het Zwitserse Forest fest in juli 2019 en onze tweede show was degene die je vermeldde met Black Cilice. In 2020 zullen we een plaat opnemen.

Heinous

De Belgische extreme undergound scene is erg vruchtbaar met enerzijds veel nieuwe bands maar ook veel oude rotten die opnieuw het leven werden ingeroepen (Paragon Impure, Gotmoor, Thronum Vrondor en Kludde. Wat vind jij van de staat van onze vaderlandse scene?
Ik ben altijd trots geweest op de Belgische scene. Ik kan je Possession, Saqra’s Cult en Terrifiant aanraden. Die laatste is de beste heavy/speed metal band die we hebben gehad sinds Acid (RIP 1986). Verder ook nog Violent Sin, Bütcher, Gae Bolga, Ars Veneficium, Carnation, Evil Invaders, Solfatare, Tyrant’s Kall, Catharall, Flatched Creed, …en zo veel anderen. De lijst is lang. We hebben altijd al veel interessante bands gehad, alleen lijkt het alsof de buitenlandse media geen aandacht hebben voor ons kleine landje. Een schande omdat we best veel concurrentie voor de sterke Zweeds en Duitse scenes hebben. Er loopt hier veel kwaliteit rond voor zo’n klein land!

Enthroned is ongetwijfeld de belangrijkste band voor de Belgische black metal-scene, hoewel ik soms het gevoel heb dat jullie buiten de landsgrenzen populairder waren, vooral dan in Latijns-Amerika. Ben je tevreden over wat je destijds met Enthroned bereikt hebt?
Absoluut! Ik stapte in oktober 2006 op, maar ben trots op mijn dertienjarige carrière sinds het ontstaan van de band. Ik ga alles wat ik in me had voor deze band. Het was een moeilijke strijd, we beschikten destijds niet over dezelfde middelen als andere bands omdat we uit België kwamen. We hadden niet de voordelen die de Noorse en Zweedse bands hadden, maar we gaven nooit op. Ik ben ervan overtuigd dat geloven in wat je doet en dat met alle passie en overtuiging die je hebt, de sleutel tot succes is. Nu ben ik terug met dit Sabathan-project dat de oude geest van Enthroned verder zet en de oude vlam doet branden. De mentaliteit is vandaag de dag sterk veranderd, maar ik hou vast aan mijn tradities, zonder trends te volgen. Idem voor Slaughter Messiah.

Bedankt voor dit interview en veel succes met al je bands en projecten!
Bedankt voor de support! Gegroet aan Vlaanderen en alle échte metal warriors! Keep the black flame burning…666!

Blut Aus Nord – Hallucinogen

Een grammatisch incorrecte Duitse bandnaam voor een Franse groep die steeds iets doet wat je niet verwacht… Blut Aus Nord is voor mij al meer dan vijfentwintig jaar één van de meest intrigerende black metal bands. Het debuut “Ultima thulée” en opvolger “Memoria vetusta I: Fathers of the icy age” brachten melodische black met bakken reverb en klonken bijna even sfeervol als een vroege Emperor. Albums drie tot en met zeven borduurden verder op die sfeer, maar dan met meer dissonantie en een progressieve aanpak. Vanaf “777 SECT(S)” ging het dan weer een modernere richting uit en kregen we veel meer kille “industriële” en “post” invloeden. Een trend die behouden bleef tot… wel… nu. Inmiddels zijn we bij full-album 13, “Hallucinogen“, welk ons op eigentijdse wijze terugvoert naar het begin van Blut Aus Nord. “Hallucinogen” is, met andere woorden, een erg sfeervolle plaat. De muziek houdt het evenwicht tussen melodische en post-black metal. Dit album is meer dan de vorige releases echt één geheel en mikt duidelijk op een complete luisterervaring. Dit hoor je meteen al bij opener “Nomos nebuleam“. Veel herhaling, achtergrond keys en koor, maar wel met dat typische gitaargeluid en die reverb heavy productie. Andere nummers zijn gelijkaardig, maar sommige kennen wat meer leads die flirten met dissonantie zoals “Sybelius” en andere kennen meer mid-tempo riffs zoals bijvoorbeeld afsluiter “Cosma procyiris“. Alles blijft echter wel heel erg mooi elkaar opvolgen, zodat je nooit uit de sfeer van het album raakt. In die zin is het dus inderdaad een geestverruimende ervaring, al vind ik het jammer dat het “trippy” aspect – zoals de album titel suggereert – uitblijft. Er zat op dat vlak gewoon meer in om “Hallucinogen” écht uniek te maken. Wat we nu hebben is namelijk een steengoede cd, maar desondanks eentje die nou niet boven, pakweg, een “Spectral voice from newborn star” van The Lost Sun uit kan torenen. De release werd vergezeld van promoteksten die dit alles als een nieuw begin aanduiden, maar ik hoor toch echt wel aansluiting met die eerste releases en daarom is dit voor mij een vrij logisch gevolg. Zeker als je bekijkt hoeveel oudere bands teruggrijpen naar een meer straightforward aanpak na jaren van experimenteren, is dit niet extreem verrassend. Toch moet je echt wel zeggen dat het indrukwekkend is hoe bandleider Vindsval er zo goed in slaagt om, ondanks de wisselende subgenres, Blut Aus Nord steevast te laten klinken als zichzelf. Fans van het eerste uur en fans van moderne, “posty” black kunnen dit echt blindelings aanschaffen. Anderen kunnen best eerst even luisteren.

Xavier: 90/100

Blut Aus Nord – Hallucinogen (Debemur Morti Productions 2019)
1. Nomos nebuleam
2. Nebeleste
3. Sybelius
4. Anthosmos
5. Mahagma
6. Haallucinählia
7. Cosma procyiris

Midnight Odyssey – Biolume part 1 – in tartarean chains

De aandachtsspanne van de gemiddelde luisteraar gaat met rasse schreden achteruit door de stortvloed van releases en de mogelijkheid om alles snel even te pauzeren of over te schakelen op iets anders. Ook de shuffle-knop is hier debet aan, want veel mensen nemen zelfs de tijd niet meer een release volledig door te nemen. Ik snap dat niet, en Dis Pater van Midnight Odyssey duidelijk ook niet. In een wereld waar releases vaak onder het halfuur afklokken knalde de Australiër al twee langspelers de ether in. Neem langspeler trouwens maar letterlijk, want beide duurden langer dan twee uur omwille van de uitgesponnen ambient-stukken doorheen de atmosferische black metal. De eenmansband begon aan nummer drie maar bleek te beseffen dat deze nóg langer uit zou draaien. Zodus werd besloten om het album op te splitsen in drie delen, waarvan “Biolume part 1 – in tartarean chains” het eerste is. Naar Midnight Odyssey-standaarden hebben we hier eigenlijk een EP voor onze neus, want het kleinood bedraagt ‘maar’ een schamele 72 minuten. Wat in vergelijking met de vorige albums meteen opvalt is dat er geen lange ambient intro is, en dat ook de twintig minuten durende keyboardpassages achterwege zijn gelaten, wat voor een compactere songstructuur zorgt. Dat het langste nummer van de plaat maar twaalf minuten bedraagt getuigt hiervan – op eerder werk was dit maar een intro of intermezzo geweest. Midnight Odyssey is anno 2019 dus meer to the point, wat voor een veel dynamischer luisterervaring zorgt. Dankzij de bombastische productie komen de doom metalinvloeden, zoals in “A storm before a fiery dawn”, goed tot hun recht en ook zijn de synths niet al te overstemmend, hoewel ook nooit afwezig. Het voorgenoemde nummer bevat trouwens ook een heel interessante spanningsboog die de titel reflecteert. In “Of golden age descended” krijgen we ook even een harp te horen, wat een opwekkend kantje aan het nummer geeft. Tijdens “When titans fall” wordt dit doorgetrokken want miljaar, black metal hoort helemaal zo vreugdevol niet te klinken, zelfs niet als het spacy ambient atmospheric black metal is! Dis Paters screams zijn vol van klank en hebben een raspend kantje, en worden constant afgewisseld met vol klinkende, cleane vocalen. De bas ondersteunt de hier eens dreigende, daar weer zweverige riffs en geeft het geheel een mooi, vol geluid mee. Ik zei al dat er geen ambient interludes te bespeuren zijn, maar vertelde er nog niet bij dat “Pillars in the sky” de rol van ambient outro op zich neemt, daarbij duidelijk knipoogt naar de intro van vorige langspeler “Shards of silver fade” én tegelijk aanvoelt als een intro voor deel twee van de trilogie. Laat dat tweede deel trouwens maar komen, want ik ben wel te vinden voor deze nieuwe aanpak!

CAS: 83/100

Midnight Odyssey – Biolume part 1 – In tartarean chains (I, Voidhanger Records 2019)
1. Hidden in tartarus
2. Forever silenced
3. Biolume
4. A storm before a fiery dawn
5. Of golden age descended
6. When titans fall
7. Pillars in the sky