Schluss, finito, gedaan, over & out. Planks houdt het voor bekeken en dat is verdomd jammer. Met “Perished bodies” verwent de Duitse band haar volgelingen nog een laatste keer. Het album markeert het derde en laatste hoofdstuk in de reis van een persoon doorheen een zelf-ingeroepen apocalyps. Op “On the darkest of grays” ging de protagonist door een totale ondergang in zijn leven, wat resulteerde in het verlies van al wat hem definieerde. “Funeral mouth” portretteerde deze persoon in een toestand van pijn en ontzag, observerend en zich afvragend wat er was gebeurd. “Perished bodies” ziet hem op het laatste punt van zijn reis. Hij komt tot het besef dat hij langzaamaan vervaagt tot de assen van wat hij ooit was. Als je blijft wegzinken in zo’n zwart gat, moet je tot een punt zien te komen waarop je kan accepteren en aanpassen. “Perished bodies” vormt dit exacte punt in de tijd waarop alles dient te veranderen. Op het eerste gehoor lijkt er niet veel gewijzigd te zijn in hun receptuur van donkere hardcore, sludge en zwartgeblakerde post-metal. “The sacrifist pt. I” is een binnenkomer van jewelste maar toont geen vernieuwend geluid. De vraag is natuurlijk in hoeverre dat dat nodig is want wat de band doet, doet ze goed. Op “Nothing will ever change” en “Bliss in all sorrows found” duiken cleane vocalen op, wat een primeur is voor Planks en het gaat hen nog goed af ook. De aftrap van “She is alone” kan je als de egotrip van bassist Marcel bestempelen en later in het nummer zorgt vrouwelijke zang voor een mooie blend met het gefluister van frontman Ralph. Even later gaan beiden met hun stembanden in overdrive en zoeken ze extremere oorden op. Knappe song! In de titeltrack hebben de instrumenten het voor het zeggen en bouwen ze op naar een climax met abrupt einde. Het riffwerk en de drumroffels lijken meermaals gejat te zijn van de beste Altar Of Plagues song “Earth: As a womb”. Maar beter goed gestolen dan slecht bedacht! Met het instrumentale en ietwat repetitieve en uitgesponnen tweede deel van “The sacrifist” komt er een mooi en plechtig einde aan de plaat. De laatste noot is zelfs identiek aan de eerste noot van het album, waardoor de cirkel rond is. Met “She is alone”, “Bliss in all sorrows found” en “Only now” levert Planks ijzersterke songs af die de kippenvelfactor de hoogte in doen schieten. We zullen ze missen maar alle leden gaan gelukkig verder met andere projecten. Zo bracht Ralph in tussentijd reeds een plaat uit met black metal outfit Ultha. Checken die handel!

JOKKE: 89/100

Planks – Perished bodies (Golden Antenna 2015)
1. The sacrifist pt. I (Through dirge and death)
2. Nothing will ever change
3. Into lifeless embrace
4. She is alone
5. Bliss in all sorrows found
6. Only now
7. Perished bodies
8. Sadness in our ignorance
9. The sacrifist pt. II (What does walking away leave us)