Jaarlijst 2019

Jaarlijst Jokke

In 2019 zijn we van 200 naar zo’n 330 posts gegaan op Addergebroed. Het is tekenend voor het huidig muzikaal landschap dat gepaard gaat met een tsunami aan nieuwe releases waarin we jullie zo goed als mogelijk wegwijs willen maken. We beschikken ondertussen over drie paar kritische oren en zijn niet ver verwijderd van één post per dag. De grafieken en statistieken gingen dit jaar door het plafond en zou ik ook graag professioneel gezien aan mijn baas willen kunnen voorleggen. Addergebroed blijft echter in de eerste plaats een passie gedreven door de liefde voor muziek en voor het schrijven. Dat we zo veel lezers mogen verwelkomen, is een mooie bijkomstigheid. Dank aan allen die onze schrijfselen uitchecken.

2020 gaat echter een grote verandering met zich meebrengen in mijn privé-situatie waardoor mijn inbreng op een lager pitje zal staan vergeleken met het afgelopen jaar. Met een baby op komst liggen de prioriteiten nu eenmaal even elders. Wat niet wil zeggen dat ik tussen de vuile luiers en tijdens slapeloze nachten niet nog aan het schrijven zal gaan. Aangezien de vrije tijd om nieuwe muziek te ontdekken zal teruggeschroefd worden, gaat me dat hopelijk ook helpen in mijn jaarlijks voornemen om minder platen te kopen en selectiever te zijn. Less is more, laten we met dat goede voornemen het nieuwe jaar in gaan.

Ook qua concerten zal het vanaf april een heel pak minder zijn. Gelukkig heb ik het afgelopen jaar wel nog enkele heel straffe optredens kunnen meemaken. Enkele hoogtepunten: Vemod (Unholy Congegration), Cult Of Luna (Trix), Onrust (Trix café), Sabathan (De Verlichte Geest), Ancient Rites (De Verlichte Geest), Lubbert Das (dB’s), Sun Worship (Little Devil), Heinous (P60), Darvaza (Atelier 210), Verwoed (dB’s), Maalstroom (Patronaat), Fauna (Patronaat), Kringa (Atelier 210), Wolvennest (Atelier 210) en Satyricon (Kubox).

Rest mij tenslotte nog hulde te brengen aan de volgende Belgische en Nederlandse underground instanties voor de goede releases en concerten:

Beste song van 2019

Beste langspelers 2019

  1. Blut Aus Nord – Hallucinogen: Genialiteit is een woord dat steevast met deze Franse progressieve heersers verbonden is. Daar waar veel black metal bands onophoudelijk naar het verleden staren, lijken Vindsval en co zichzelf steevast opnieuw heruit te vinden. Op “Hallucinogen” omarmen de Fransen een meer melodieus en atmosferischer geluid vergeleken met hun eerder dissonante en industriële platen. Opnieuw een schot in de roos en de terechte nummer één dit jaar.
  2. Gardsghastr – Slit throat requiem: Het zou niet kunnen zijn dat het genie Swartadauþuz niet in mijn eindejaarslijst opduikt. Als deze alleskunner dan nog de handen in mekaar slaat met Alex Poole en de Blackburn broertjes is het helemaal een feest. Gardsghastr staat garant voor monumentale en majestueuze symfonische black die fans van een Emperor absoluut niet links mogen laten liggen. Verder wist Swartadauþuz dit jaar nog te imponeren met Tyranni, Greve en Muvitium.
  3. Verwoed – De val: Ik heb het genoegen deze Nederlandse black metal-band al een vijftal keer live aan het werk te hebben gezien. Steeds is het een kippenvelopwekkende gebeurtenis waarbij het spanningsveld tussen harmonie en disharmonie wordt opgezocht. Schande dat nog geen enkele Belgische booker Verwoed een podium heeft gegeven. “De val” eindigt met “Verder van het licht” één van de beste songs die ik dit jaar heb gehoord waarvoor bandbrein Erik Dool’s Ryanne van Dorst wist te strikken.
  4. Cult Of Luna – A dawn to fear: Als Cult Of Luna een nieuwe plaat uitbrengt, is de kans groot dat deze in mijn eindejaarslijstje opduikt. Ook nu is dat weer het geval met langspeler nummer zeven. Zoals steeds klinken de eerste paar luisterbeurten overdonderend, om nadien te besluiten dat het een soort van samenvatting is van de voorgaande platen. Als je de plaat echter even laat liggen en je je er nadien terug volledig in verdiept, blijkt het toch weer opnieuw een meesterwerk te zijn.
  5. The Deathtrip – Demon solar totem: Het was even lichte paniek toen we vernamen dat Aldrahn niet te horen was op de nieuwe plaat van The Deathtrip maar gelukkig wist songschrijver Host deze keer Kvohst te strikken. Hoewel beide frontmannen een gemeenschappelijk verleden in Dødheimsgard delen, beschikken ze toch over een unieke stemkleur en erg veelzijdige stembanden.
  6. Mgła – Age of excuse: Deze Polen behoren tot de rijzende sterren aan het black metal-firmament en vormen samen met een band als Whoredom Rife de toekomst qua headliners op black metal-gebied.
  7. Lord Mantis – Universal death church: Na de zelfmoord van drummer Bill Bumgardner in 2016 leek het game over te zijn voor het vuilgebekte Lord Mantis. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan en bovendien werd enfant terrible Charlie Fell terug aan boord gehesen. Het resulteert in Lord Mantis’ meest veelzijdige plaat.
  8. Deathspell Omega – The furnaces of palingenesia: Zowat elke band die dissonante elementen in haar black metal incorporeert is schatplichtig aan het geniale en fenomenale Deathspell Omega. Ook op hun zevende en meest gevarieerde langspeler laten ze de concurrentie weer mijlenver achter zich.
  9. Djevel – Ormer til armer, maane til hode: Het zou bijna godslastering zijn als er geen Noorse black metal band in mijn top tien zou prijken. Gelukkig is er nog Djevel en diens drie black metal-veteranen Trond Ciekals, Mannevond en Faust die wel weten hoe een duivels potje True Norwegian black metal te spelen. Dat bewezen de heren ook op Unholy Congregation.
  10. Vanum – Ageless fire: Michael Rekevics is ook zo’n held die altijd wel met één of andere band mijn jaarlijst binnensluipt. Deze keer is het met zijn Vanum en diens tweede langspeler die bol staat van de adembenemende melodieën, helse razernij en aan de Grieks-school ontleende melancholie.

Beste EP’s, splits, demo’s 2019

  1. Ultha – Belong: Ondanks een speelduur van 38 minuten, bestempelen deze Duitsers “Belong” als een EP. Het is tevens hun tiende en voorlopig laatste release. Laten we hopen dat de heren na een bezinnigsperiode opnieuw keihard terug slaan met hun emotioneel doorleefde black.
  2. Lifvsleda – Manifest MMXIX: een heerlijk potje old school death worshipping Swedish black metal. Wat wil een mens nog meer? Een langspeler natuurlijk en snel wat!
  3. Jordslået – Blod bevæger tidens hjul: Na de IJslandse, Nederlandse en Portugese black metal scene is het momenteel Denemarken dat volop in de spotlights staat met de Korpsånd-cirkel en diens vele leden. Deze release voegde de eerste twee EP’s toe maar later op het jaar verscheen er nog een derde EP wederom vol ongecompliceerde, to the point zijnde black met een punky ondertoon.
  4. Bölzer – Lese majesty: Op basis van deze overweldigende nieuwe EP had ik Bölzer afgelopen maand graag nog eens aan het werk gezien. Spijtig genoeg moest ik last minute verstek laten gaan. Het duo gaat koppig haar eigen weg en dat is lovenswaardig. Aan restrictieve dogma’s en oubollig elitarisme hebben deze heren duidelijk het schijt.
  5. Askeregn/Kêres – Split: Onbekend maakt onbemind. In het geval van Askeregn hebben we met één van de minder bekende bands uit de Terratur-stal van doen, maar wij zijn al sinds de demo fan. Als deze Noren dan nog eens gekoppeld worden aan het geniale Finse Kêres levert dat vuurwerk op. Al is het maar op een split met één nummer van elke band.
  6. Dold Vorde Ens Navn – Gjengangere I hjertets mørke: Deze Noorse band is het predicaat “supergroep”waardig. Ervaring in bands als Satyricon, Ulver, ved Biens Ende, Dødheimsgard en Nidigr is immers niet niks. “Drukkenskapens kirkegård” met Vicotnik’s schizofrene en avantgardistische zangstijl dong zelfs nog mee naar kanshebber voor nummer van het jaar.
  7. Volahn – El Tigre del Sur: Black metal in combinatie met Americana en spaghetti western klanken? Het kan, dat bewijst Volahn al jaar en dag.
  8. Skōhsla – The hung parish: Eerste demo vol opzwepende en begeesterende occulte balck. Kan ook niet anders als Tongue (oprichter en snarenplukker van Chaos Invocation) aan het roer staat.
  9. Skáphe & Wormlust: Kosmískur hryllingur: pure fucking claustrophobia!
  10. Ish Kerioth – One of the twelve: Op de valreep nog een band van eigen bodem in mijn jaarlijst. Ish Kerioth bewijst hier met diens eerste demo one of the ten te zijn. In het oog houden deze nieuwkomers!

Jaarlijst Cas

Voor het derde jaar op rij mag ik van dit platform gebruik maken om mijn persoonlijke favoriete albums van het jaar voor te stellen. En dat platform groeit. Om eventjes wat statistieken neer te pennen hebben op moment van schrijven, in 2019, bijna 22.000 mensen deze blog bezocht, goed voor bijna 57.000 bekeken pagina’s. Ter vergelijking, vorig jaar waren die aantallen respectievelijk 14.000 en 36.000. Tegen het eind van het jaar zullen we ongeveer 330 reviews en interviews online hebben gegooid, waarvan het overgrote merendeel door Jokke zijn aangebracht (hoe ‘ie het doet, ik weet het niet), en hebben we ondertussen ook Xavier aan boord genomen. Via deze weg wil ik eventjes mijn verbazing en dank uiten omwille van het feit dat jullie, de lezers, blijkbaar heel enthousiast onze hersenspinsels verorberen!

Met die 330 posts hebben we echter maar een tipje van de ijsberg die extreme metal is, besproken. Tientallen releases zijn aan onze aandacht ontsnapt, of er was simpelweg geen tijd om ze te bespreken indien we ze wel oppikten gezien stage, afstuderen en werk veel tijd hebben opgeslorpt. Black metal is alive and kicking, anno 2019 meer dan ooit. Helaas zorgt dat er ook voor dat we ons door ettelijke 13-in-een-dozijn releases hebben geploegd. En mag die ganse vampyric black metal hype ook eens stoppen? En kunnen die aangekondigde Grifteskymfning albums eindelijk droppen?

Naast deze noodzakelijke tijdsbestedingen was mijn kop ook te bewonderen op etteloze concerten (ik denk dat ik er nog nooit zo veel heb bezocht als in 2019). Hoogtepunten? Véél! Wat bijblijft zijn onder andere de passage van Clouds in een marmergroeve, alsook het magistrale Vemod op Unholy Congregation. Verder bliezen Year Of No Light, Nécropole en Spectral Voice de prut uit mijn oren en teisterden ook Tchornobog, Skepticism en de hele resem bands op het A Thousand Lost Civilizations fest mijn trommelvliezen. Meer van dat! Volgend jaar wordt het vooral uitkijken naar Miserere Luminis die in Brussel neerstrijkt.

Daarnaast blijf ik ook actief met het organiseren van shows in en rond het Gentse. Naast No Name Collective, waarmee we ons voornamelijk focussen op stoner, post-rock en post-(black)-metal staan reeds een hoop projecten in de startblokken, waarbij we ons best zullen doen om ook ons geliefde zwartmetalen genre terug hierheen te halen! Schaamteloze zelfpromotie probeer ik op deze blog te vermijden, maar uitzonderingen moeten kunnen. Tot in 2020!

Beste song van 2019

Gezien het nummer dat vorig jaar werd uitgegeven offline is gehaald, dan maar dit nieuwtje dat op de (hopelijk volgend jaar) te verschijnen albums zal prijken en waarmee ik een ongezonde obsessie begin ontwikkelen. U weze gewaarschuwd: ik blijf hier Grifteskymfning werk vermelden tot die ondingen eindelijk zijn uitgekomen.

Beste langspelers 2019

  1. Blut Aus Nord – Hallucinogen: Ooit eens getript op psychedelica? Blut Aus Nord duidelijk wel en “Hallucinogen” geeft een vrij accurate impressie van hoe zo’n trip op truffels kan aanvoelen. Zweverig, bijwijlend dromend maar evenzeer met verrassende wendingen. Blut Aus Nord is een kameleon die steeds van gezicht verandert, en op deze laatste worp hebben ze de industrial invloeden ingeruild voor heldere leads en pakkende melodieën. Het feit dat deze zowel bij Jokke als mij op nummer één eindigt, zegt veel.
  2. Funereal Presence – Achatius: Terwijl we (eindeloos lang) wachten op nieuw werk van Negative Plane komt diens drummer en zanger Bestial Devotion met een nieuw solo-album op de proppen. Ongepolijste eind jaren ’80/begin jaren ’90 chaos met orgel, koebel, chaotische solo’s en hier en daar een fameus surfrockgehalte!
  3. Gardsghastr – Slit throat requiem: Een eerste, maar niet laatste vermelding van duizendpoot Swartadauþuz (iedereen die mijn smaak ook maar een beetje kent zag dit aankomen) die deze keer een samenwerking met Alex Poole en de gebroeders Blackburn (Chaos Moon, Entheogen en dit jaar ook Ringarë) aangaat. Nog meer reden om op voorhand te weten dat dit straight up my alley zou zijn. Pure ’90s gebaseerde, door keyboard voortgestuwde black metal met net de juiste rauwe doch heldere productie!
  4. Misþyrming – Algleymi: Ook IJsland moet vertegenwoordigd worden, dit jaar niet minder dan driemaal. Misþyrming stapt wat af van de overweldigende chaos die het debuut kenmerkte en incorporeert meer invloeden uit de klassieke heavy metal. Niet getreurd, want D.G. klinkt woester dan ooit en aan dissonantie geen gebrek. Puik album van een band die duidelijk matuurder is geworden. Het feit dat het album volledig heropgenomen werd na technische miserie kan hier ook voor iets tussen zitten, gezien de nummers langer konden rijpen. Straf!
  5. Musmahhu – Reign of the odious: Ik zeg het opnieuw: alles wat Swartadauþuz aanraakt verandert in goud obsidiaan. In dit geval eens geen black metal maar het dode broertje ervan. Om de promomail te citeren: orthodox death metal is so dead, it’s undead and Musmahhu reanimates its corpse. Beukende riffs, knallende drums binnen een zompige productie.
  6. Vanum – Ageless fire: Michael Rekevics komt ook mijn lijstje binnengeslopen met een album vol melodie, epiek en de nodige hooks. Enkele melodieuze, sfeervolle riffs zijn ankerpunten die het album bijeenhouden, zoals het sublieme, fantastische en superlatief geniale begin van “Jaws of rapture”. Dikke pluspunten ook voor hun straffe set in Het Bos in april!
  7. Kaleikr – Heart of lead: Vreemde eend in de IJslandse bijt. Maandenlang weigerde ik simpelweg dit album te beluisteren omdat ik er té veel mee rond de oren werd geslagen, en ik was de hype gewoon beu. Als gevolg daarvan ben ik het kleinood een tijdje uit het oog verloren, tot iemand na de Nécropole show zijn wassen exemplaar uit de kast haalde. Na 2 nummers moest ik mijn ongelijk toegeven: de mix van black en death metal, met progressieve elementen en enkele duidelijke Enslaved-invloeden heeft me dagenlang in de ban gehouden.
  8. Pharmakeia – Pharmakeia: Als de nieuwe Blut Aus Nord een voorbeeld is van een goeie psychedelische trip, dan heeft Pharmakeia uitgevogeld hoe ze een bad trip in sonische vorm moeten omzetten. Naar mijn bescheiden mening de imposantste van de resem releases vanuit het Prava Kollektiv.
  9. White Ward – Love exchange failure: Een mix van black metal en jazz… Meestal gaan mijn haren op voorhand al overeind staan na een ongelukkige live-aanvaring met de Noorse versie van Shining. Bweurk. White Ward daarentegen weet deze genres uitstekend te combineren tot een cathartisch en melodieus geheel. Hun uitstekende set in Kortrijk eerder dit jaar overtuigde me enkel meer van het kunnen van deze Oekraïners. Caveat: openings- en tegelijk titeltrack is een verdomde oorwurm.
  10. Andavald – Undir skyggðarhaldi: Voor-voorlaatste vermelding van IJsland. Dit keer geheel mid-tempo, maar desalniettemin klinkt dit debuutalbum enorm verstikkend en bedreigend.

Eervolle vermeldingen: Drastus – Le croix du sang, Slow – Dantalion, Mgła – Age of excuse, The Great Old Ones – Cosmicism, Aoratos – Gods without name, Vukari – Aevum, Geistaz’ika – Trolddomssejd i skovens dybe kedel, Nasheim – Jord och aska, Teitanblood – The baneful choir, Barshasketh – Barshasketh, Sun Worship – Emanations of desolation, Deus Mortem – Kosmocide, Chelsea Wolfe – Birth of eternity, Full of Hell – The weeping choir, Kostnatění – Hrůza zvítězí , Blood Incantation – Hidden history of the human race, Vosbúð – Almannagjá, Abyssal – A beacon in the husk

Beste EP’s, splits, demo’s van 2019

  1. Bekëth Nexëhmü – De fördolda klangorna: Ook hier weet Swartadauþuz op de valreep een plekje te bemachtigen. In 2015 aangekondigd, nu uitgegeven: met deze triple-LP worden enkele nieuwe nummers vrijgegeven, alsook ouder werk heropgenomen. Drummer en geluidsman van dienst is Déhà en nog nooit klonk een Ancient Records release zo helder.
  2. Wormlust/Skáphe – Kosmískur hryllingur: Jokke haalde het al aan: deze collaboratie valt als niets anders te omschrijven als pure claustrofobie.
  3. Volahn – El tigre del sur: de koplopers van de Black Twilight Circle stelden nog niet teleur en deze EP bewijst dat ze furieuze black metal perfect met americana weten te mengen.
  4. Ultha – Belong: De verlopige zwanenzang van het Duitse Ultha, dat al jarenlang weet te verbazen en een eigen geluid ontwikkelde, neemt je mee door twee lang uitgesponnen nummers die elk een culminatie zijn van wat de band eerder al verwezenlijkte.
  5. Monarque – Jusqu’à la mort: Het uit Québec afkomstige Monarque liet al sinds 2014 niets meer van zich horen maar schiet nu deze EP de wereld in. Het betreft hier tweeëntwintig minuten aan ijskoude, pakkende melodieën in een oldschool jasje zoals we ook bij een Forteresse aantreffen, al houdt Monarque er een iets meer punky attitude aan over.
  6. Triumvir Foul – Urine of abomination: Pisnijdige, zompige en stinkende blackdeath van bij Vrasubatlat. Need I say more?
  7. Krukh – Чёрный свет: Tchornobogs Markov Soroka brengt ook met Krukh nieuw werk uit. Hoewel minder beklijvend dan de voorganger krijgen we ook hier weer een staaltje rauw klinkende black waarbij vooral het tweede nummer echt weet te overtuigen.
  8. Cénotaphe – Empyrée: De Fransen die wel wat weg hebben van landgenoten Nécropole en Caverne lossen een voorproefje van de nieuwe full length die er volgend jaar aankomt. Vooral de zeer rauwe uithalen van vocalist Khaosgott weten te beklijven.
  9. Bölzer – Lese Majesty: Ik heb nog steeds wat moeite met het vorig album, “Hero”, maar deze EP vind ik dan weer een pak innovatiever en overweldigender. Bonuspunten voor de ‘cleane’ zang die een pak meer op punt staat.
  10. Solfatare – Prémices: Ook hier nog een Belgisch project om de lijst af te sluiten. Geen idee wie ze zijn, maar dat ze een potje melodieuze black op Zweedse leest en met een klein dissonant kantje kunnen spelen staat buiten kijf.

Jaarlijst Xavier

Handelsoorlogen, klimaatveranderingen, nucleaire dreigingen, aanslagen, protesten en Brexit aankondigingen. Op geopolitiek vlak was 2019 een relatief onbewogen jaar. Op muzikaal vlak was het echter alweer, vooral qua metal, een topjaar. Zowel uit jong bloed als oud slijm vloeiden enkele schitterende releases voort. Nou heb ik amper een concert gezien dit jaar en zijn er geen demo’s of EP’s langs de lade van mijn PC gepasseerd, maar goede full-length studio schijven hebben zich genoeg in mijn gehoorgang gegraven.

Beste langspelers 2019

  1. Kampfar – Ofidians Manifest: Ik heb altijd al een zwak gehad voor deze band en ben ook reuze tevreden met hun meest recente album. Grimmige black met wat progressieve toetsen, Kampfar heeft de meer folky elementen achter zich gelaten. En het werkt.
  2. Blut aus Nord – Hallucinogen: Ongetwijfeld zal deze release in menig jaarlijstje prijken. Noem het een nieuwe wending of een terugkeer, Blut aus Nord komt met een sfeervolle, coherente post black metal plaat op de proppen die ik nog lang na 2019 zal beluisteren.
  3. Esoteric – A pyrrhic existence: De zwaarste funeral doom plaat die ik in eeuwen heb gehoord. Dit is een verdrukking van alles wat positief is, tot er enkel een gebalde leegte overblijft. Voor mij de beste release van deze Engelse vaste waarde.
  4. The Great Old Ones – Cosmicism: Ia Ia en zo verder. Lovecraft is al lang dood, naar niet vergeten. Zeker niet in de metal wereld, waar ondermeer deze Franse doom/black/death formatie van de kosmische horror druipt.
  5. Totengeflüster – The faceless divine: Ouderwetse symfonische black metal gaat er bij mij altijd wel in als de kwaliteit ernaar is. Deze Duitsers hebben met hun laatste album een brug weten slaan tussen klassieke en moderne invloeden uit het genre.
  6. Ison – Inner space: Een van de mooiste albums van het jaar komt van dit Zweedse duo. Fans van Draconian zullen de stem van Heike wel herkennen, maar dit is veel meer sfeervolle ambient post dan gothic. Doet me denken aan het brilliante Kauan, maar dan met vrouwenstem.
  7. Inter Arma – Sulphur English: Het eerste album dat ik van deze Amerikaanse band heb gehoord is meteen een schot in de roos. Chaotisch complexe en gitzwarte doom/death metal. Denk aan vroege My Dying Bride gekruist met Ebony Lake, Kayo Dot en een vleug Incantation.
  8. Grand Magus – Wolf God: Soms maakt het weinig uit dat albums allemaal een beetje hetzelfde klinken. Zo ook bij Grand Magus, de door mij en velen anderen geliefde heavy/doom/stoner kruising uit Zweden. Soms ben je ook blij met een gebrek aan verrassing.
  9. Battle Beast – No more Hollywood endings: Hard rock op zijn best. Catchy deuntjes, schitterend gespeeld. Maar het beste blijft de fenomenale zangeres.
  10. Cellar Darling – The spell: Niet zo goed als hun debuut, maar nog steeds de moeite. Deze band met ex-leden van Eluveiti brengt pop, folk en metal songs samen op een inventieve manier. En alweer met een sterke vrouwelijke lead.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s