Mijn favoriete Polen (op Mgła na) keren terug aan het front met “The fiery blood” onder hun kogelriem. Geen nieuwe langspeler echter, want dat zou wel heel snel na “Kosmocide” uit 2019 zijn, maar een vier tracks tellende EP die ons eindejaarslijstje qua korte releases nog even door mekaar komt klutsen. We hadden natuurlijk niet anders verwacht van bandleider Necrosodom en zijn kompanen. De eerste twee songs die we te horen krijgen, laten meteen een grand décart qua tempo horen, want daar waar Deus Mortem op “Down the scorched paradise” zelden zo agressief, venijnig en haatvol uit de hoek kwam (met de sacrale toetsen en akoestische openingsklanken proberen ze ons nog even op het verkeerde been te zetten), moet het fantastische “Lord of all graves” het eerder hebben van zijn slepende mid-tempo aanpak, melodieus kwaliteitsvol gitaarwerk (zowel de riffs als de solo) en scanderende samenzang. Met de koptelefoon op menen we zelfs psychedelisch toetsenwerk waar te nemen, ook al zit dat mijlenver weg in de mix verstopt. Wat een klassenummer met een oosters aanvoelende atmosfeer die keer op keer voor de nodige portie kippenvel zorgt! “Breaking the sceptres, crushing the wands” valt opnieuw in de categorie van de snelheidsduivels. Drummer Stormblast heeft zijn naam duidelijk niet gestolen en onderbouwt de vurige thrashy riffs als een klassebak met de nodige precisie en kracht. Hij duwt het gaspedaal echter ook erg diep in wanneer de snaarverstrengelingen eerder traag uitwaaierend zijn, en dat vormt een mooi contrast. Een dikke minuut voor het einde slaagt de sfeer middels een langgerekte break om van ziedende blasts naar stuwende uptempo zwartmetalen klanken maar de gitaristen verliezen nergens hun gevoel voor melodie uit het oor, en dat is één van de vele sterke punten van Deus Mortem. Het in het Pools ingezongen “Nod” (dat mogen ze van mijn part nog meer doen) start als een licht symfonische variant van Mgła (het is niet de eerste keer dat deze naam als referentie valt voor de mid-tempo nummers van Deus Mortem), maar eenmaal de triomfantelijke toon gezet is, verdwijnen de keyboards terug in de koelkast om pas in de finale opnieuw ingezet te worden en wordt er stevig van leer getrokken. Echter nooit voor erg lang, want “Nod” ontpopt zich tot een dynamische gearrangeerde kraker. Deus Mortem bestaat uit vier gepassioneerde en getalenteerde muzikanten, dat weten we al langer dan vandaag. De eerste tegenvaller moeten de heren nog schrijven, beetje zoals hun Noorse labelmaten Whoredom Rife. All killer, no filler dus, ook al is “The fiery blood” “slechts” een EP.

JOKKE: 90/100

Deus Mortem – The fiery blood (Malignant Voices/Terratur Possessions 2020)
1. Down the scorched paradise
2. Lord of all graves
3. Breaking the sceptres, crushing the wands
4. Nod