Voor het gros van de bevolking staat black metal synoniem voor een bak teringherrie. Voor mij is het echter zo wat de meest emotionele muziekvorm die er bestaat. Toegegeven: het zijn door de band genomen de gevoelens aan de donkere kant van het spectrum die het vaakst ‘belicht’ worden. Het Duits/Oostenrijkse Niht heeft het op zijn tweede langspeler “Arcanum” niet over vuurspuwende draken, anaal genomen nonnen of aloude Sumerische mysteries van de Draconische Orde, maar doorloopt zeven gevoelens: angst, pijn, bedrog, verslaving, haat, waan en dood. Deze worden op vakkundige wijze vertaald naar ouwegetrouwe second wave black metal met grote Scandinavische knipoog. Zanger/bassist Z. en gitariste S. vormen de kern van de band en klussen o.a. bij bij Nekrovault, maar het duo werd voor het inblikken van de plaat bijgestaan door drummer J en bassist SS. Ik dacht trouwens eerst dat het de dame van het gezelschap was die de vocale honneurs waarnam want de raspende krijszang met vrouwelijk timbre klinkt high pitched en kurkdroog, maar slaat soms ook over in kraaiende semi-cleane uithalen. Vetjes! Wat verder opvalt is dat de basgitaar duidelijk hoorbaar is in de gortdroge sound. Vooral in de meer rockgetinte gitaarpassages van een nummer als “Wahn” geven de lage tonen extra diepte. Wanneer de blackmetalvocalen hier achterwege blijven, klinkt Niht trouwens vrij toegankelijk. Zodra Z. zijn stembanden echter laat schuren, wordt een zwartgeblakerd inferno ontketend! De helse opener “Angst” liegt er met zijn afranselende blastbeats en ijskoude riffs dan ook niet om. Het ietwat catchy gitaarspel van “Schmerz” is ook om van te smullen. De inleiding van het afsluitende “Tod” manifesteert zich als een duister akoestisch gebeuren waarover macabere vocalen hun laatste adem uitblazen alvorens de luisteraar nog een allerlaatste keer onder te dompelen in hun traditionele maar emotionele blackmetalstorm waarin de tremolo’s en leads ons om de oren vliegen. “Arcanum” is een prima plaat van een voor mij voorheen onbekende band die liefhebbers van een Darkened Nocturn Slaughtercult of Immortal ten tijde van “Pure holocaust” wel zou moeten kunnen bekoren. Origineel is het verre van maar wel een mooi voorbeeld van Deutsche Gründlichkeit. Misschien debuut “Vanum” uit 2017 ook maar eens opsnorren.

JOKKE: 81/100

Niht – Arcanum (Ván Records 2021)
1. Angst
2. Schmerz
3. Lüge
4. Sucht
5. Hass
6. Wahn
7. Tod