De titel “Heiligschennis” had gerust achterwege gelaten mogen worden, want het blasfemische artwork van de hand van Johan Prenger dat de nieuwe EP van het Nederlandse Duivel siert, spreekt wat dat betreft (bijbel)boekdelen. Wie zei nu al weer “nuns have no fun“? Duivel, dat is het vehikel van Nachtraaf (o.a. Urfaust en ex-Fluisterwoud) en Deportator, die hier onlangs nog passeerde met het langverwachte debuut van D.R.E.P., bijgestaan door enkele gelijkgestemde zielen uit de vaderlandse en internationale extreme muziekscene.

In 2019 liet Duivel een eerste keer van zich horen middels een self-titled EP die de verwachtingen meteen torenhoog zette, en die werden een jaar later volledig ingelost op debuut “Tirades uit de hel“. De zes lofzangen ter meerdere eer en glorie van de gehoornde overtuigden niet alleen muzikaal maar ook het feit dat er verschillende gastzangers werden aangetrokken om de vuilbekkerij voor hun rekening te nemen, was een schot in de roos. Zo passeerden Barditus (ex-Lugubrum), IX (Urfaust) en The Specter (ex-Vaal, Fír) naast Gwydion Sagelinge (Galgeras, ex-Fluisterwoud) die de vocale honneurs op de andere helft van de songs voor zich nam. Deze formule waarbij prominente gastvocalisten uit de Nederlandse blackmetalscene zichzelf in dienst stellen van een portie blasfemie, wordt ook op de nieuwe EP “Heiligschennis” doorgetrokken.

Kombustar (D.R.E.P., The Monolith Deathcult) is het heerschap dat we op het kort maar krachtige “Gedoemd tot dolen” aan het werk horen en hij bewijst over een strot te beschikken die een breed scala aan maniakale en hysterische kreten en krijsen kan produceren. “Satánas” laat daarna het tempo aanvankelijk kelderen, maar dat lijkt enkel maar stilte voor de storm te zijn, want dit nummer ontpopt zich al snel tot een menselijke huid filerende scalpel inclusief heerlijk vettig en primitief meebrulrefrein waarin El Invunche (Invunche) niets meer dan de songtitel op een haast bezeten manier uitschreeuwt. “Onanerend voor de zwaveltroon” moet al niet veel voor zijn voorganger onderdoen, want ook hier krijgen we blastbeatpandoeringen, geselende gitaarspervuren en verrotte en perverse screams afkomstig uit de strot van Havoque (o.a. D.R.E.P.) voorgeschoteld, aangevuld met delirisch toetsenspel van Klavierendeler dat ons instant doet terugdenken aan enkele bezwerende melodielijnen van het debuut. Naar het einde toe daalt het tempo naar moerasachtige Black Sabbath-achtige regionen af. Het eerder mid-tempo “Heksenkut” waarin Botmuyl (ex-Wederganger, ex-Fluisterwoud) voor een waar vloekarsenaal zorgt, wordt wederom opgeluisterd met hallucinogene en onheilige keyboard- en orgelornamenten. Het intro en outro van deze EP werden ingespeeld door Fír (ofte The Specter).

Naast de fantastische prestaties van de vocale obsceniteiten verspreidende haatpredikers, staat deze EP ook muzikaal gezien met zijn zieke twists en onverwachte hooks weer als een huis. “Tirades uit de hel” troonde destijds op een tweede plaats in onze jaarlijst en ook deze mensonterende en heilige huisjes omver schoppende EP zal er op het einde van het jaar ongetwijfeld in staan blinken.

JOKKE: 89/100

Duivel – Heiligschennis (Ván Records/Nomad Snakepit Productions 2023)
1. Lijkenkar
2. Gedoemd tot dolen
3. Satánas
4. Onanerend voor de zwaveltroon
5. Heksenkut
6. Kerkrot