Het Franse éénmansvehikel Time Lurker hebben we altijd al goed weten smaken. Vooral het self-titled debuut uit 2017 en de split met Cepheide die twee jaar later verscheen verschaften ons destijds veel luisterplezier. Daarna werd het stil rond de band en verloren we Time Lurker eerlijk gezegd ook wat uit het oog en oor. Nu is er eindelijk een langverwachte opvolger in de vorm van “Emprise” die wederom via Les Acteurs de l’Ombre Productions ondersteund en verspreid wordt.

Het duurt best even vooraleer dit nieuwe album op gang komt. De self-titled introductie is dan ook drie minuten lang pure tijdsverspilling daar er nagenoeg niets gebeurt behalve enkele stemmen die ons vanuit de dieperik aanroepen. Als het eerstvolgende échte nummer “Cavalière de feu” dan ook nog eens middels een lange intro wordt aangezwengeld, liggen we al quasi te pitten wanneer de song dan eindelijk toch losbarst. Na deze valse start wordt het gelukkig wel beter, maar van onze happy socks worden we niet geblazen. Daar waar het oudere werk moeiteloos onder onze huid kroop en balanceerde tussen dromerige sferen en rauwe, emotioneel geladen woede, blijven de nieuwe composities opvallend vlak. De diepere lagen van het geluid lijken verdwenen, en tijdens de eerste paar luisterbeurten lieten de songs ons onberoerd. Toch, door de volumeknop royaal naar rechts te draaien, herwon het album wat van zijn magie. Plots werden we dieper in de atmosferische klanken van Time Lurker meegesleept en kon er meer genoten worden van hun postblackmetalgeluid, al blijft de afstand tussen de hoogste pieken en diepste dalen minder uitgesproken dan we hadden gehoopt.

Voorts stellen we vast dat Time Lurker anno 2024 niet langer het werk van louter en alleen multi-instrumentalist Mick meer is daar hij vergezeld wordt door Sotte (Sarah L.Kerrigan) die in het verleden al wat gastbijdragen vertolkte bij Neant en Bovary. Op “Emprise” neemt ze de vocalen en teksten voor haar rekening wat ervoor zorgt dat de negatieve gevoelens deze keer in het Frans geuit worden. Zoals wel meer het geval is bij vrouwelijke screamsters is het timbre van de krijszang aan de hoge kant en door de weinige variatie gaat deze bovendien al vrij snel tegensteken. Maar gelukkig krijgt de muziek veel tijd om instrumentaal te ademen. In “Disparais, soleil” maken de ijle screams dan weer plaats voor dromerige heldere vocalen die een heuse shoegazestempel op het geheel drukken. Afsluiter “Fils sacré” kent een veel agressievere aanpak, vertelt het verhaal volledig instrumentaal en laat een sprankeltje hoop doorschemeren. Vocalen worden hier geenszins gemist.

Jullie hebben het al door: “Emprise” is niet het album geworden waar we stiekem op gehoopt hadden. Het siert de band dat ze een iets andere weg ingeslagen zijn; zo heeft de postblackmetal in het straatje van Altar Of Plagues nu plaats gemaakt voor een sound die eerder tussen DSBM en zwartgeblakerde shoegaze in ligt. De depressieve en hopeloosheid uitstralende vocalen zijn een kwestie van smaak, maar doen wat ons betreft wat afbreuk aan de muziek op de eerste helft van de plaat. Zodra dit struikelblok in de tweede helft echter weggewerkt is, kunnen we beter genieten van wat Time Lurker in de aanbieding heeft.

JOKKE: 73/100

Time Lurker – Emprise (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2024)
1. Emprise
2. Cavalière de feu
3. Poussière mortifère
4. Disparais, soleil
5. Fils sacré