Het Spaanse Balmog maakt gretig gebruik van alle soorten releases die er zijn om haar muziek wereldkundig te maken; dus niet alleen full-lengths, maar ook demo’s, splits en EP’s duiken veelvuldig op in de discografie die sinds 2003 bij elkaar geschreven werd. Als aanloop naar een vijfde langspeler en opvolger voor het in 2021 verschenen “Eve“, trakteert Balmog ons op twee nummers van die plaat en een Leonard Cohen cover. ’t Is eens iets anders dan de elvendertigste Darkthrone herwerking en we weten al langer dan vandaag dat er geen rem staat op de creatieve visie van deze Spanjaarden. Zo waren op “Eve” en de “Pillars of salt” (2020) en “Covenants of salts” (2023) EP’s de nodige elementen uit gothrock, progrock, psychedelica en postpunk te horen.

Aftrappen doen we met het titelnummer van deze EP dat met een speelduur van meer dan zes minuten in schril contrast staat met de opvolger die op net geen twee minuten aftikt. “Devalo“, een alternatieve versie van het nummer “Falling” dat op de nieuwe langspeler zal prijken, is in deze hoedanigheid eigenlijk amper een volwaardig nummer te noemen daar het wat ons betreft meer weg heeft van een onafgewerkt basisidee waar een ambientpassage aangeplakt werd waardoor het eerder de vorm van een intermezzo heeft aangenomen. “Mud to gold” is gelukkig wel een schot in de roos en combineert opzwepende black metal met heel wat psychedelische en gothrockgetinte melodielijnen die een geslaagde meerwaarde vormen. De gitaarsolo werd trouwens opgedragen aan Øystein Aarseth en Thomas Börje Forsberg en ergens horen we er inderdaad wel echo’s van de gitaarsolo van Mayhem’s “Freezing moon” in terug. Melancholie, punchy grooves en furieuze zang gaan hand in hand in deze dynamische compositie.

En dan is er nog de Leonard Cohen cover “Who by fire“. Dit oorspronkelijk akoestische nummer werd in een zwartmetalen jasje gestoken waar wederom enkele catchy gothrockmelodieën ingesmokkeld werden waardoor we meer dan eens aan recent werk van Nachtmystium moesten denken. Het is net als het origineel waarin Cohen samen met Janis Ian zong een meerstemmige song geworden dankzij vocale bijdragen van zangeres Antinoë en onze landgenoot Dorl Mathios (o.a. Heinous). Deze laatste is nu ook officieel de nieuwbakken tweede gitarist van Balmog ter vervanging van de opgestapte Javier Félez. Het nummer gaat over het existentialistische raadsel waar we allemaal mee te maken hebben, nl. dat we niet weten hoe we zullen sterven. “Who by fire, who by water, who in the sunshine, who in the nighttime.” Het zou natuurlijk geen song van Leonard Cohen zijn zonder mooie, gevoelige en zelfs vulgaire poëzie die hij op de een of andere manier toch mooi weet te maken. Bij Balmog klinkt “Who by fire” natuurlijk een pak zwartgalliger en wat sneller en we kunnen dergelijke atypische coversongs eigenlijk alleen maar toejuichen.

“Eve” werd destijds door de “Desacougo” EP voorafgegaan en deze modus operandi die vroeger door heel wat bands werd gehanteerd, wordt nu nogmaals op een geslaagde manier herhaald met de “Mud to gold” 7 inch die het beste doet vermoeden voor die nieuwe full-length die er via War Anthem Records zou moeten aankomen.

JOKKE: 81/100

Balmog – Mud to gold (In Pulverem Mortis Productions 2025)
1. Mud to gold
2. Devalo
3. Who by Fire (Leonard Cohen cover)