De “Aurora Consurgens” is een middeleeuws alchemistisch manuscript uit de 15e eeuw, rijk geïllustreerd met allegorische en vaak raadselachtige miniaturen. De titel, die letterlijk “oprijzende dageraad” betekent, verwijst symbolisch naar het moment van spirituele verlichting of voltooiing binnen het alchemistisch proces. Het werk beschrijft de transformatie van materie – én van de alchemist zelf – tot een volmaakte staat, vaak verbeeld als de steen der wijzen. De beroemdste aantrekkingskracht schuilt in de handgeschilderde miniaturen: zon en maan in mystiek huwelijk, hybride wezens van mens en dier, en personificaties van elementen en metalen. Deze beelden ademen christelijke mystiek, maar zijn doordrenkt van occulte en hermetische symboliek. Precies in die gelaagde symboliek vond Nacior Udun de inspiratie voor zijn eerste full-length, “The crooked axis of solace and solitude. Conceptueel wordt het album in twee pijlers verdeeld: “The satanic principles of suffering” en “The return to chaos” – een thematische tweedeling die het paradoxale idee van “helderheid door corruptie” en “verlichting door entropie” perfect belichaamt.

Achter het Nederlandse Nacior Udun schuilt een schimachtig figuur genaamd Lethargor die op dit debuut de spookachtige grens aftast tussen de ascetische kilte van black metal en de plechtige zwaarte van death metal. Net als de vroege releases uit de Nidrosian-scene voelt de muziek intens ritueel aan; repetitiviteit wordt ingezet om de luisteraar in een tranceachtige staat te wiegen. De resonerende, zwaar vervormde vocalen doen denken aan bestiale protoblack en namen als Perverted Ceremony en Moenen of Xezbeth, alsof ze opstijgen uit een muffe, ondergrondse graftombe. Zo sleurt Nacior Udun ons mee in een berekende afdaling naar sonore duisternis.

De percussie klinkt ingetoomd maar doelgericht, meer op afstand dan op de voorgrond, terwijl de bas Alkerdeelsgewijs een eigen pad bewandelt en als een pulserende onderstroom de luisteraar de diepte in trekt. Het rauwe en grofkorrelige gitaargeluid is geselend en repetitief, verwant aan “Transilvanian hunger”, maar roept ook de rituele atmosfeer van “The three transcendental keys” (Throne of Katarsis), de primitieve aanpak van “WW” (Gehenna) en de duisternis van Negative Plane op. Af en toe duiken snerpende en penetrante treurzangachtige solo’s op die als een alarmbel klinken die afgaat wanneer vijandige drones het luchtruim betreden en het afweergeschut in gereedheid dienen te brengen. Synthesizers worden spaarzaam ingezet, maar wanneer ze verschijnen, sijpelen de Burzumeske toetsen als kil licht door de beschimmelde, verrotte black metal. In de afsluiter horen we echter ook vervormde spacy effecten doorheen de zompige geluidsmuur klieven.

We zijn erg gecharmeerd door “The crooked axis of solace and solitude” ook al is deze met zijn 56 minuten speeltijd aan de lange kant. Er passeren heel veel goede en intense ideeën, maar sommige passages voelen evenzeer wat te langgerekt aan, wat op zich wel weer bijdraagt aan het hypnotiserende effect van de muziek. In de eerste twee nummers laat Nacior Udun echter het beste van zichzelf zien. Wie zich aangetrokken voelt tot de beestachtige én rituele zijde van black metal, vindt hier een fascinerende luisterervaring die zowel verstikkend als bedwelmend is.

JOKKE: 84/100

Nacior Udun – The crooked axis of solace and solitude (Manifest Of Hate/Levertraan 2025)
1. The satanic principles of suffering – I
2. The satanic principles of suffering – II
3. The satanic principles of suffering – III
4. The satanic principles of suffering – IV
5. The return to chaos – I
6. The return to chaos – II
7. The return to chaos – III
8. The return to chaos – IV