Een bandlogo op de albumcover zetten is in het geval van Darvaza overbodig, want ondertussen is de stilistische zwart-grijze vormgeving van hun hoezen met religieuze symboliek erg herkenbaar geworden. En het serpent dat op de cover van voorganger “Ascending into perdition” opdook, is wederom van de partij. Zo hebben we het graag bij Addergebroed.

We dragen het duo, bestaande uit het Italiaanse wonderkind Omega en de Noorse schreeuwlelijkerd Wraath, al sinds de allereerste release “The downward descent“ (2015) een warm hart toe. Ondertussen zijn we een decennium verder en heeft Darvaza ons al menigmaal geïmponeerd, zowel op plaat als op het podium. Songschrijver en multi-instrumentalist Omega heeft een uitstekend oor voor nummers met catchy hooks of wederkerende meebrulrefreinen, zonder dat het ooit te toegankelijk of plat wordt. Mooie voorbeelden van die werkwijze zijn opener “Holy blood” en “Blood of no-one”, waarin repetitieve riffs en bezwerende structuren haast hypnotisch aanvoelen. In zekere zin excelleert de Italiaan door met een less is more-aanpak te werken, hoewel vele songs – ook nu weer – op zes minuten of langer afklokken. Je zou kunnen stellen dat de visuele aanpak in lijn ligt met de muzikale toverformule die Omega hanteert.

Frontman Wraath tilt de composities met zijn schuimbekkende en opruiende vocalen zoals gewoonlijk nog verder de hoogte in. Zeker wanneer hij religieus getinte heldere zangpassages in zijn godslasterlijke gebral verweeft, ontstaat een soort extatisch gevoel, alsof we getuige zijn van een blasfemisch ritueel of een bacchanaal dat elk moment in waanzin kan omslaan. “Chaos in my veins” horen we hem in “Chaos.Fire.Devotion” brullen, een leuze die wat ons betreft de nagel in de polsen van Christus op de kop slaat. Ook Omega draagt in ondermeer “A last prayer in Gethsemane” en het afsluitende nummer op de achtergrond vocaal bij met zijn karakteristieke heldere stem gekend van zijn soloproject Nubivagant.

Darvaza imponeert niet alleen op kruissnelheid, maar komt eveneens in mid-tempo composities erg sterk voor de dag. Dat bewijzen onder meer het slepende “Lazarus” en “Slaying heaven”, waarin het duo de luisteraar met een subtiel Burzumesk keyboardriedeltje en extatische tremolo’s in een bijna tranceachtige staat sleurt. Bathory’s “Hammerheart” is hier op een bepaalde manier niet veraf. De drums marcheren als priesterlijke trommels naar de afgrond, terwijl Wraath preekt over verlossing door verdoemenis.

De machtige afsluiter “Darvaza” vat het album perfect samen: een rituele climax waarin de band haar handelsmerk – vurige intensiteit gekoppeld aan een bezeten gevoel voor atmosfeer – tot het uiterste drijft. Waar “Ascending into perdition” nog een tikkeltje meer op snelheid en agressie leunde, voelt “We are Him” als een bezinning aan; een ceremonie waarin chaos en devotie hand in hand gaan. Productioneel gezien mist de sound soms wat punch, maar toch sluit het geluid goed aan bij hoe de band op het podium klinkt.

In ons boek heeft Darvaza niets meer te bewijzen, maar dat doet het duo desondanks telkens opnieuw. Dat “We are Him” een revolutie binnen het blackmetalgenre is, ga je ons niet horen beweren, maar deze tweede full-length is wel een uitstekend staaltje vakmanschap. In tijden waarin veel bands proberen te choqueren of vernieuwen, is de pure, rituele en onbuigzame overtuiging van Omega en Wraath verademend te noemen.

JOKKE: 90/100

Darvaza – We are Him (Terratur Possession 2025)
1. Holy blood
2. A last prayer in Gethsemane
3. Chaos.Fire.Devotion
4. Lazarus
5. Blood of no-one
6. Slaying heaven
7. Darvaza