“Father!”
“Can you hear me now?”
“My mouth is spitting poison over your creation.”

Wraath en Omega staan na drie impressionante EP’s eindelijk op de deuren van het hiernamaals te beuken met een eerste langspeler onder hun riem. De twee heren (Een Italiaan en een Noor – gelukkig niet het begin van een tenenkrommend slechte mop) hebben ondertussen elks een eindeloos repertoire opgebouwd bij beruchte bands als Blut Aus Nord, Chaos invocation, Behexen, Mare, Celestial Bloodshed, Kaosritual en One Tail One Head, maar daar hoeft dit project in weze niet voor onder te doen. De stem van Wraath gaat naar goeie gewoonte zo goed als het hele spectrum af, maar is daarbij steeds van een grauwe bezetenheid doorspekt – zijn pakkende lyriek klinkt vaak verstaanbaar en tegelijkertijd akelig en onmenselijk. Ongeveer elk van de zeven nummers op deze langspeler brengen quasi orthodoxe Nidrosiaanse adoratie ten tonele, niet in het minst dankzij de eindeloze riffbarrage die, in de juiste omstandigheden, meteen tussen je oren blijven hangen. “The spear and the tumult” pakte voor mij vanaf de eerste luisterbeurten de kroon, maar ook de laatste twee nummers van deze net geen drie kwartier tellende plaat zijn regelrechte oorwurmen. Opener “Mother of harlots” verdient door zijn genadeloos brutale intro ook een eervolle vermelding. De linocut van Ben Zodiazepin (get it?) werpt wederom heel erg passende gevoelens op. Het staat buiten kijf dat dit internationale duo ook met deze verrijking van hun repertoire live weer talloze zalen moeiteloos tot as zal doen wederkeren, want laat het geweten zijn dat zowel Wraath als Omega het absolute onderste uit de met bloed overgoten offerkan halen wanneer ze een podium bestijgen. 

Of het geheel hiermee de brute simpliciteit van debuut-EP “The downward descent” overtreft? Neen, misschien niet meteen. Wat “Ascending into perdition” wel doet is een al ijzersterk palmares van een niet te versmaden band uitbreiden met songs die één voor één laten zien dat black metal fucking rock & roll kan zijn. Zoals de tekst uit de promomail het naar goeie gewoonte erg eloquent wist te verwoorden: No gimmicks, no bullshit; pure Black Metal Devotion. Ik kan niet wachten om deze plaat op een liveshow de oren van mijn gelaat te voelen branden. 

JULES: 86/100

Darvaza –  Ascending into perdition (Terratur Possessions 2022)
1. Mother of harlots
2. The spear and the tumult 
3. Mouth of the dragon 
4. This hungry triumphant darkness 
5. The second woe
6. Silence in heaven