Addergebroeder Jules besloot zijn review van “Disharmonium – Nahab” (2023) met de veronderstelling dat de “Disharmonium“-reeks wel eens een trilogie zou kunnen vormen. Een gedachtesprong die allerminst vergezocht is aangezien Blut Aus Nord’s uitgebreide discografie reeds meerdere drieluiken kende: “Memoria vetusta“, “777” en de “What once was…” EP-reeks. Toch lijkt de Lovecraftiaanse inspiratiebron die de afgelopen jaren als leidraad diende nu bewust aan de kant te worden geschoven. Met het zestiende studioalbum, “Ethereal horizons“, verkent Vindsval namelijk thematisch andere gebieden en laat de kosmische horror even achter zich om nieuwe astrale paden te bewandelen.

Na het mechanisch klaterende en kille “Deus salutis meæ” (2017) koos mastermind en visionair Vindsval, bijgestaan door long-time partners in crime W.D. Feld en GhÖst, met opvolger “Hallucinogen” (2019) resoluut voor een melodieuzer klankpalet, een koerswijziging die op “Ethereal horizons” nog verder wordt uitgepuurd. Blut Aus Nord heeft tijdens zijn lange carrière talloze muzikale metamorfoses doorgemaakt en op deze nieuwe plaat lijken de verschillende gezichten van de band naadloos samen te vloeien. De dissonante en industrieel aangevreten passages, ooit de ruggengraat van hun sound, zijn nog steeds aanwezig, maar sluipen nu subtieler door het geheel heen, meer als een schaduw die op de achtergrond ronddwaalt dan als een ongenadige mokerslag.

De focus ligt nog sterker dan voorheen op de etherische gitaarleads die de hemel lijken open te splijten. Invloeden uit klassieke muziek, progrock en post-rock waaien als sterrenstof door de composities, waarbij vooral de kosmische synthtexturen en psychedelische orgelpartijen voor pure rillingmomenten zorgen. “The fall opens the sky” en de bijna dertien minuten durende afsluiter “The end becomes grace” wisselen intergalactische snelheden af met ingetogen post-rock, terwijl de dissonanten in “Seclusion” meer op bevreemding en angst inspelen. Het buitenaardse aura dat Blut Aus Nord altijd al omringde, krijgt op “Ethereal horizons” een nog meer melancholische en zelfs haast spirituele dimensie.

Ook vocaal trekt Vindsval nieuwe registers open. Natuurlijk horen we nog steeds zijn vertrouwde verschroeiende geschreeuw, maar al in opener “Shadows breathe first” verrast hij met een heldere goth-rock/post-punkachtige (The Cure, iemand?) zangstem die zowel indrukwekkend als beklijvend is. In quasi elk nummer is cleane zang van de partij waarbij die in een song als “Seclusion” op een meer bezwerende manier ingezet wordt. Deze vocale veelzijdigheid geeft het album een menselijker, maar tegelijk vreemder karakter alsof hij zich pas echt durft tonen door verschillende maskers te dragen.

We moeten toegeven dat de twee ‘Disharmonium‘-platen ons wat teleurgesteld achterlieten: sommige riffs en melodieën leken recyclages van eerder werk, bijna alsof Vindsval onbewust in zijn eigen mythologie was verdwaald. “Ethereal horizons” daarentegen voelt als een herbronning. De plaat sluit thematisch en stilistisch dichter aan bij “Memoria vetusta III: Saturnian poetry” (2014) en “Hallucinogen“, en slaagt erin ons opnieuw volledig mee te zuigen in Blut Aus Nord’s bizarre, maar onweerstaanbare muzikale universum. Het aantal beklijvende momenten valt niet op twee handen te tellen. Deze zestiende full-length voelt zowel vertrouwd als vernieuwend aan en positioneert Blut Aus Nord opnieuw als een van de meest visionaire en grensverleggende entiteiten binnen extreme muziek.

JOKKE: 90/100

Blut Aus Nord – Ethereal horizons (Debemur Morti Productions 2025)
1. Shadows breathe first
2. Seclusion
3. The ordeal
4. The fall opens the sky
5. What burns now listens
6. Twin suns reverie
7. The end becomes grace