Oraculum is een mooi voorbeeld van een band die alles op zijn eigen tempo doet en als dat betekent dat het uitbrengen van een eerste langspeler een meerjarenplan is, dan is dat maar zo. De band werd in 2011 boven het doopvont gehouden in het Chileense Rancagua en bracht in 2014 een eerste EP “Sorcery of the damned” uit. In 2017 volgde een tweede EP getiteld “Always higher” waarover we ons destijds al positief uitlieten. Nadien werd het echter lange tijd stil rond het trio, maar vorig jaar werden dan eindelijk de eerste twee singles gelost van het op til zijnde debuut “Hybris divina” dat begin januari via Invictus Productions een feit werd. Echt stilzitten deden de muzikanten de afgelopen jaren niet want drummer Conqueror of Fear en zanger/gitarist Scourge of God brachten in 2024 nog een plaat uit met Wrathprayer getiteld “Enkoimeterion” en die laatste hield zich voorts nog bezig met o.a. de death/thrashmetalband Deathwards en blackmetalproject Theurgia.

Oraculum bevindt zich echter niet tot aan kniehoogte, maar tot aan de kruin in een modderige en stinkende deathmetalpoel waarbij de heren zich lieten inspireren door de deathmetalscene uit hun vaderland, maar even goed door bands als Morbid Angel, Immolation (ondermeer hoorbaar in “Mendacious heroism“) en Grave Miasma. Soms daalt het tempo al eens tot dodelijke doomregionen (o.a. in introductie “A monument to fallen virtues“, het beukende “Dolos“, het met heldere spoken word opgefleurde intermezzo “The heritage of our brotherhood” en de eerste helft van de bijna acht minuten durende afsluiter “Posthumous exultation“), maar door de band genomen creëert Oraculum een wervelwind van beukende riffs en een occulte woede – een geluid dat hen een trouwe aanhang heeft opgeleverd binnen de wereldwijde metal underground.

Op vocaal vlak geen putgrunt maar een woeste ietwat hese growl die soms ook al eens een naar hardcore neigende urgentie vertoont. Op tijd en stond gooien snarenplukkers Scourge of God en Gaius Coronatus enkele leadpartijen in de strijd die een melodieuze inlassing vormen in een voorts kolkende modderpoel. De échte opener “The great one” is hier ondermeer exemplarisch voor en ook “Carnage” en het hakkende “Spiritual virility“, dat tevens wat Bölzer-achtige trekken vertoont, zijn doorspekt met tal van flitsende en gierende solo’s die Trey Azagthoth nog wel eens jaloers zouden kunnen maken.

Je denkt op het eerste gehoor niet met een super complexe band van doen te hebben – amosfeer primeert immers over technische hoogstandjes – maar toch zitten de composities vernuftig in mekaar en blijven de heren niet lang in dezelfde patronen of ritmes hangen. Je krijgt echter niet het gevoel dat ze voortdurend van de hak op de tak springen, dus qua flow en dynamiek zit het zeker snor. Er valt met andere woorden heel wat te beleven, maar de eerlijkheid gebied wel te vermelden dat drummer Conqueror of Fear soms al eens wat houterig klinkt in bepaalde overgangen. Heel erg is dat echter niet, want de abyssale, sepulchrale en holbewonerachtige death metal van Oraculum gaat erin als zoete koek.

Soms loont het dus om je tijd te nemen om met een geweldige langspeler op de proppen te komen. “Hybris divina” is dan ook één van de beste deathmetalalbums die we in lange tijd hoorden.

JOKKE: 85/100

Oraculum – Hybris divina (Invictus Productions 2026)
1. A monument to fallen virtues
2. The great one
3. Mendacious heroism
4. Carnage
5. Dolos
6. The heritage of our brotherhood
7. Spiritual virility
8. Posthumous exultation