year of no light

Dirge – Hyperion

Hyperion” is weeral album nummer zes voor onze Parijse vrienden Dirge, maar toch genieten ze nog lang niet de verdiende naamsbekendheid die hun land- en stijlgenoten Year Of No Light te beurt valt. Waarschijnlijk was dat voor een deel toe te schrijven aan de beperkte promotie en distributie van hun vorige platen via het kleine Division Records. Hopelijk komt daar snel verandering in, nu de nieuweling via Debemur Morti Productions het levenslicht ziet. Aan de kwaliteit van hun muziek zal het in elk geval niet liggen. Op “Hyperion” schotelt het kwartet ons zes nummers voor die samen goed zijn voor een uur lang bezwerende en tergend trage atmosferische sludge/doom. We krijgen hier geen spectaculaire nieuwe dingen voorgeschoteld, eerder een doorgedreven perfectie van hun eclectische sound die elementen bevat uit sludge, postrock, doom, ambient en drone. Ten opzichte van de erg sterke voorganger “Elysian magnetic fields” wordt er deze keer meer gebruik gemaakt van cleane zang en ook de keyboards zijn iets prominenter aanwezig in het totaalgeluid. In “Venus claws” duiken ook vrouwelijke vocalen op en dit nummer vormt tevens het hoogtepunt van de plaat. Fans van Neurosis, Godflesh of labelgenoten Year Of No Light, Rosetta en zelfs Blut Aus Nord (check het zestien minuten durende “Remanentie“) kunnen zonder probleem toehappen. Ogen dicht en laat je een uur lang meenemen op een muzikale reis doorheen ons zonnestelsel waarin Hyperion het enige hemellichaam is met een erg onregelmatige vorm. De kwaliteit is echter van een regelmatig en hoog niveau!

JOKKE: 94/100

Dirge – Hyperion (Debemur Morti Productions)
1. Circumpolaris
2. Floe
3. Venus claws
4. Hyperion under glass
5. Filigree
6. Remanentie

Year of no Light/Thisquietarmy – Collaboration split

De heilige zesvuldigheid uit Bordeaux laat weer van zich horen en het zal niet de laatste keer zijn dit jaar. Naast deze met Thisquietarmy staat er momenteel nog eentje met Altar of Plagues op het programma en later dit jaar nog eentje met Mars Red Sky. Overdaad schaadt? Neen, helemaal niet. Net zoals een stevige portie seks heeft ook een extra hoeveelheid Year of no Light een positief effect op de gemoedstoestand, waardoor ook de vrouw tevreden is. Op naar de plaat dus; die valt een stuk beter in de smaak dan de andere die vervuild werd door het misbaksel van Altar of Plagues’ bijdrage op de drieëndertiger. Erik Quach (zonder –t voor de grapjurken) zijn Thisquietarmy verzorgt de sfeer subliem en zijn drone composities passen perfect bij de gitaarmuziek van Year of no Light. De brave Canadees en de Fransen hebben dan ook flink samengewerkt aan enkele songs. In feite staan er op deze split LP drie ambient/drone/noise nummers en één gitaarnummer. De dromerige en repetitieve klanken brengen je ogenblikkelijk naar hogere sferen. Openingsnummer “Vous êtes un nada mort marchant autour du visible” duurt lang (om en bij de twaalf minuten), is traag, tamelijk atmosferisch en iets meer sludgy dan we van Year of no Light gewend zijn, afgaand op hun vorig werk “Ausserwelt” dat een iets meer post-rock inslag had. Nadat Year of no Light hun zanger de laan uitstuurde na hun ijzersterk debuut in 2006 wordt deze absoluut niet gemist. Meer nog, ik kijk nu al uit naar de volgende split en tevens een volledig nieuw album dat ook in de maak is. Graag!

fLP: Year of no Light: 83/100 & Thisquietarmy: 79/100

Year of no Light/Thisquietarmy – Collaboration split (Destructure Records 2012)
1. YonL – Vous êtes un nada mort marchant autour du visible
2. YonL & Thisquietarmy – Une odeur que je capte quand leur yeux explosent
3. Thisquietarmy – Aphorismes
4. Thisquietarmy & YonL – Langue de feu

Year of no Light/Altar of Plagues – Split

Dat post-rock niet altijd flauw en zeemzoetig moet klinken is ondertussen al meerdere keren bewezen. Bovenaan de voedselketen staan de jongens van Year of no Light. Met de full albums “Nord”, “Ausserwelt” en een handvol splits werden loodzware mokerslagen post-rock klinkende sludge toegediend. Zonder veel tegenstand geraakten deze Fransen op het pretentieuze Roadburn festival. Het levert hun nu ook een split LP op met de Ieren van Altar of Plagues die in het verleden al samenwerkten met interessante labels als Profound Lore en Candlelight Records. Hun zwart metaal werd ook gedrenkt in een post-sausje, want dadelijk de gelijkenis tussen beide bands weergeeft. Genoeg voor een split zeker? Neen, want als Year of no Light bovenaan de voedselketen staat, moet Altar of Plagues het doen enkele treden lager. Daar waar “Møn”bere krachtig klinkt en een sterke opbouw geniet, is “Light through a tomb” eerder flets (waar is de bassist?), ongeïnspireerd en on-ge-loof-lijk langdradig. Uitgesponnen nummers zijn in dit genre niet uitzonderlijk, maar de zestien minuten die Altar of Plagues van mijn leven steelt, zijn er zeventien teveel. Halverwege het nummer lijkt er wat te gebeuren, maar echt speciaal is het niet. Dit soort Wolves in the Throne Room-georiënteerde black metal kent heel wat aftrek in de scene, maar kwaliteitsvol is het niet. Dit toch niet. Year of no Light steekt met kop en schouders uit boven de andere kant van de plaat, maar er dient ook eerlijk gezegd te worden dat het niveau van een “Ausserwelt” niet gehaald wordt, hoe sterk “Møn” ook klinkt. Je mag gerust spreken van een domper op de feestvreugde, want de hooggespannen verwachtingen zijn niet ingelost. Mensen die hun zuur verdiende centjes niet zomaar te grabbel willen gooien, kunnen het album online streamen (hier) alvorens een beslissing te nemen.

fLP: Year of no Light: 84/100 & Altar of Plagues: 23/100

Year of no Light/Altar of Plagues – Split (Musicfearsatan/Radar Swarm 2012)
1. Year of no Light – Møn
2. Altar of Plagues – Light through a tomb

Omega Massif – Karpatia

De Duitsers van Omega Massif brengen met “Karpatia” hun debuut uit op het gerenoveerde Denovali Records. In 2007 verscheen hun eerste plaat “Geisterstadt” en gebukt onder loodzware gitaren beukte de band de deuren van de post-sludgewereld in. De nieuwe zilverling sluit nadeloos aan waar de vorige eindigde. Zes lange instrumentale nummers brengen het beste van beide eerder genoemde genres naar boven. Wie Mono of Explosions in the Sky voor wijven vindt, kan hier een muzikale erectie van jewelste krijgen. Geen zeemzoetige riedeltjes, maar bikkelharde mannenmuziek. “Karpatia” dreunt op imposante, ingetogen en vooral simpele tonen. Het album verveelt nooit en is in vergelijking met zijn voorganger misschien net dat beetje toegankelijker door meer post-rockinvloeden en bij momenten wat uptempo stukken. Een nummer als “Im Karst” geeft perfect weer waar Omega Massif voor staat. Na Year of no Light toch wel het hoogtepunt in dit genre. Je kunt de Duitsers veel verwijten, maar deze jongens niet!

fLP: 90/100

Omega Massif – Karpatia (Denovali Records 2011)
1. Aura
2. Wölfe
3. Urus arctos
4. Im karst
5. Karpatia
6. Steinernes meer