Finse grootheer L.L. heeft met deze “Fires of the dying world” zijn vijfde langspeler op rij klaar voor het immer naargeestige, van krioelende en platwalsende riffs voorziene en ondertussen in bepaalde kringen best wel roemruchte Desolate Shrine. Ongebreidelde toppers als “The sanctum of human darkness” en “Deliverance from the godless void wisten de voorbije jaren liefhebbers van zowel rigide black als death metal erg te smaken, steeds opnieuw voor een aanzienlijk deel dankzij de genadeloze drumpartijen van bezieler L.L. Op snaarinstrumenten weet de beste man zich zeer terdege te verweren – al is het naar verluidt niet zijn sterkste punt –  maar achter de drumkit tovert hij steevast een ongeziene barrage van blastbeats en likkebaardende fills tevoorschijn. De vocalen worden al van in den beghinne voorzien door zowel MT als RS, die de laatste jaren onder meer van hun werk als respectievelijk zanger en drummer bij Sargeist bekend zijn. Hoewel laatstgenoemde band af en toe dweept met op ideologisch vlak ietwat bedenkelijke gezelschappen, houden ze er beide wel een impressionante set vaardigheden aan over.     

Fires of the dying world” voelt al bij de eerste luisterbeurt directer en robuuster dan we gewoon zijn. Er zijn zeldzame momenten op het album te vinden die meer aan pakweg Grave of andere klassieke Swedeath doen denken dan aan de typerende occulte death black metal à la Cruciamentum of Paroxsihzem die tot op heden meer aan de orde was. Natuurlijk weet L.L. de boel voor het leeuwendeel van deze LP nog steeds zo diep in de verheerlijking van alles dat cryptisch, ondergronds en sinister is te duwen dat ook fans van de oude Incantation-aanbidderij hier nog steeds hun hartje aan kunnen ophalen – maar dat neemt niet weg dat de nieuwe koers die Desolate Shrine lijkt in te slaan toch af en toe heel voelbaar is. Er is meer plaats voor een chuggy riffs, midtempo stukken die bijna aan een breakdown doen denken –  hier en daar eist een gierende solo ongeveer een derde van een nummer op. De songwriting in zijn geheel is nog steeds om vingers en duimen bij af te likken, de dubbele vocalen blaffen en krijsen nog steeds het bloed uit je oren, en de rollende dubbele bas is zonder meer verslavend. Sommige refreinen zijn nagenoeg catchy te noemen. Het geheel verliest door zijn minder onderdrukkende karakter soms wat kracht, wat er op zijn beurt voor wist te zorgen dat ik mijn aandacht wel eens durfde verliezen. Mijn collega Johan herkende in de review voor “Deliverance From the Godless Void” al best wat Bloodbath-elementen, die vergelijking lijkt bij deze nieuwe langspeler haast profetisch. 

JULES: 73/100

Desolate Shrine – Fires of the Dying World (Dark Descent Records – 2022)
1. Intro
2. Echoes in the halls of vanity
3. The dying world
4. The silent God
5. Cast to walk the star of sorrow
6. My undivided blood
7. The furnace of hope