Weinig extreme metalbands met een carrière van meer dan 30 jaar en een goed gevulde discografie op het palmares zijn zo consistent in kwaliteit als het Zweedse Marduk, hoewel er links en rechts natuurlijk wel eens een iets mindere plaat tussen zat. Morgan Håkansson en zijn kompanen blijven bovendien als een vervaarlijk virus de wijde wereld rondtrekken en van selling out of commerciële knievallen kunnen we de Zweedse pantserdivisie niet beschuldigen. “Memento mori” is ondertussen de vijftiende (!) Marduk-langspeler en nog nooit hebben we zo lang moeten wachten op een nieuwe full-length als nu. Gezien voorganger “Viktoria” uit 2018 ons niet helemaal wist te overtuigen, zijn de verwachtingen voor de nieuweling dus bijzonder hoog gespannen.

“Nightwing“, “Panzer division Marduk“en “La grande danse macabre” werden destijds door bandleider Morgan als een “blood, fire, death“-trilogie beschouwd. Op de platen die volgden werden de thema’s oorlog (‘fire‘) en de dood nog verder uitgediept en na twee albums in het teken van oorlog (“Viktoria” en het fenomenale “Frontschwein“) is het met “Memento mori” opnieuw tijd om ons over Pietje de Dood te buigen want de oude spreuk waarnaar het album vernoemd is roept de mens op te reflecteren op de eigen sterfelijkheid en de eindigheid van het leven. En als Marduk de thematiek van de dood vanonder het stof haalt, klinken de invloeden van zanger Daniel “Mortuus” Rostén’s andere band Funeral Mist sowieso harder door bij Marduk. Ik vraag me dan ook af hoeveel nummers er deze keer door Morgan gepend werden als we bijvoorbeeld lezen dat de singles “Blood of the funeral” en “Shovel beats sceptre” respectievelijk door ex-bassist Joel Lindholm en Mortuus gecomponeerd werden. De gitaarsolo’s op “Blood of the funeral” en “As we are” werden tevens door Mortuus himself ingespeeld.

“Memento mori” is een plaat geworden waarop snelheid overduidelijk domineert (no shit Sherlock!) en met nieuw drummonster Simon “Bloodhammer” Schilling (o.a. ex-Belphegor en Panzerchrist) in de gelederen – voor het eerste werkt Marduk met een niet-Zweedse muzikant – wordt dan ook het ene na het andere drumsalvo met militaire precisie op ons afgevuurd. De uppercuts “Charlatan“, “Red tree of blood” en “Coffin carol” lijken me bij momenten tot de snelste Marduk-composties ooit te behoren en het vreemde stop-momentje in die laatstgenoemde vergt live ongetwijfeld heel veel concentratie en precisiewerk. In songs als “Marching bones” en het vette, wat technischere “Year of the maggot” verwerkt de drummer ook de nodige floortomaanslagen tussen zijn ziedende blasts die een omineuze en dreigende atmosfeer toevoegen. Wel moet gezegd worden dat het de nodige luisterbeurten duurde alvorens ik de snelle songs ietwat uit mekaar kon houden daar er, op de zenuwachtige melodielijn van eerste single “Blood of the funeral” na, weinig hooks in de furieuze en ziedende rampestampers ingebouwd zijn. Het korte “Heart of the funeral” blijft bijvoorbeeld amper hangen en ook het openende titelnummer is niet veel meer dan een typisch ramnummer waar Marduk het spel graag mee op gang trapt.

Marduk wordt natuurlijk steevast in één adem met blastbeats genoemd, maar ik vind dat de Zweden ook heel wat sterke mid-tempo songs in hun oeuvre hebben. “Memento mori” telt er daar met het sterk naar Funeral Mist neigende “Shovel beats sceptre” en “As we are” slechts twee stuks van, maar de macabere, industrieel marcherende en bezwerende afsluiter, waarop we ook een stukje sterk vervormde zang van de overleden Entombed-zanger Lars-Göran Petrov horen, en het hieronder te beluisteren nummer behoren wel tot de beste composities op de plaat. Het is misschien vloeken in de satanische kerk, maar ik zou Marduk graag eens een album of setlist vol mid-tempo materiaal willen horen brengen, maar iets zegt me dat dat niet snel (no pun intended) zal gebeuren.

Morgan gaf in interviews aan dat hij achteraf bekeken “Viktoria” te clean vond uitvallen en “Memento mori” klinkt bijgevolg heel wat rauwer, maar tegelijk toch ook transparant en de snaredrumsalvo’s blijven erg goed te volgen. Sterk werk van ex-bassist Magnus “Devo” Andersson die wederom de plaat in zijn Endarker Studio opnam. Ook was nooit eerder de basgitaar op een Marduk-plaat zo goed hoorbaar als nu. De dikke snaren werden trouwens zowel door Mortuus als Devo als Joel Lindholm (o.a. ex-Ondskapt en In Aeternum) beroerd, maar die laatste heeft het oorlogsschip ondertussen al weer onder lichte dwang moeten verlaten daar ie enkele ontoelaatbare dronkemanshandelingen op het podium had uitgevreten. Ook op de promotionele foto’s is Lindholm in geen velden of wegen meer te bespeuren.

Na gitaar, drum en bas blijft dan nog de zang over, hoewel jan modaal de verdorven keelklanken van Mortuus natuurlijk niet als dermate zal bestempelen. Daar waar Legion’s stembanden na acht jaar in de band volledig aan gort gescheurd waren, klinken de vitriole stemcapriolen van Mortuus na bijna 20 (!) jaar in de band ook live nog steeds zo overtuigend als vanouds. Hoe hij het volhoudt is me een raadsel en naar goede gewoonte eindigen verschillende nummers met een uitgerekte doodsreutel van de vocalist.

Met “Memento mori” wordt de kleine teleurstelling van “Viktoria” doorgespoeld en levert Marduk een plaat af die het midden houdt tussen “Plague angel“, “Wormwood” en het fantastische “Serpent sermon“. De Zweedse moordmachine draait terug op volle toeren!

JOKKE: 86/100

Marduk – Memento mori (Century Media 2023)
1. Memento mori
2. Heart of the funeral
3. Blood of the funeral
4. Shovel beats sceptre
5. Charlatan
6. Coffin carol
7. Marching bones
8. Year of the maggot
9. Red tree of blood
10. As we are