Het Antwerpse Throatsnapper is een band die sinds 2013 traag maar gestaag en op eigen tempo aan diens muzikale pad timmert. En dat is er een waarbij een bouwwerk van post-metal, doom, sludge en black metal in mekaar gezet. De funderingen werden in 2015 met een veelbelovende self-titled demo gelegd en vier jaar later volgde dan de muren in de vorm van volwaardig debuut “About the dead” dat heel wat progressie liet horen. Na wederom een stilte van meerdere jaren wordt middels de tweede full-length het dak “About life” gelegd, geen overbodige luxe gezien de vele regenbuien van de afgelopen weken.

De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat het dak wel enkele kleine lekken vertoont, hoewel deze de benedenverdieping nu ook weer niet volledig blank zetten. Hoewel drummer Jan Cassiers op de voorganger liet horen de nodige progressie te hebben gemaakt, lijkt hij nu met een zekere ingehoudenheid te spelen alsof er geen 100% vertrouwen in eigen kunnen is waardoor de drums wat in de achtergrond verdwijnen, het drumspel heel basic is en geen stuwende orkaankracht opwekt die doorgaans nodig is in dit subgenre.

Throatsnapper koos deze keer voor een iets rauwere productie die dichter tegen hun live sound aanleunt en waarvoor naar de Acheron Studio getrokken werd. De mix werd verzorgd in de Celestial Event Studio in Antwerpen en Chris Fielding van Conan nam de mastering op zich. Dit rauwere geluid doet de heren iets meer richting black metal opschuiven. Een keuze die meestal wel werkt hoewel de iets meer heldere sound van “About the dead” ook goed uitpakte. De drums durven echter soms al eens wat in het geheel verzuipen en de hoekige Amenra-achtige riffs van “Brillian insane” klinken heel modderig en missen definitie. Als Cassiers dan nog een onnodige versnelling besluit te spelen onder een tergend trage riff begint dit nummer toch wel wat te kraken. De meeslepende gitaarmelodieën redden de meubels uiteindelijk.

In het mid-tempo slepende “Inebriated” komt Throatsnapper beter voor de dag. Het nummer zit met clichématige melodieën volgestauwd, maar weet wel te raken, vooral ook door de overtuigende screams en het bulderende gegrom van bassist Wouter Goolaerts. Idem dito voor “You must comply“, hoewel dit acht minuten durende nummer misschien net wat te lang duurt. De hakkende openingsmaten van “Disgrace” zetten ons op het verkeerde been aangezien het nummer daarna met loodzware doom uitpakt. In het melodieuze “Tranquil” werd dan weer eerder voor de Britse, meer gotische en treurige variant van doom gekozen, maar dat weerhoudt Cassiers er niet van om ook hier enkele korte blackmetalversnellingen binnen te smokkelen die wél werken. Eindigen doet Throatsnapper in schoonheid want deze afsluiter met pakkende gitaarleads is mijns inziens één van de beste songs op “About life“.

Daar waar de voorganger over verdriet handelde, worden nu zowel positieve als negatieve emoties op de acht nummers aangesneden…zo gaat het leven nu eenmaal. Dat vertaalt zich in heel wat cathartische zwartgeblakerde gitaarriffs zoals de beklijvende melodie van opener “Getting even” en meer atmosferische passages die tussen de doom en sludge ingebouwd werden. Deze kalmere stukjes lijken het idee te geven dat alles wel goed zal komen, maar denken deze heren toch wel anders over. Zo klinkt de teneergeslagen en melancholische muzikale invulling van een nummer als “Pleasure” niet als wat je op basis van diens doopnaam zo verwachten.

“About life” is ondanks enkele puntjes van kritiek best een aangename, doch ietwat clichématige plaat geworden, maar niet de overtreffende trap van voorganger “About the dead“. Wel benieuwd hoe Throatsnapper het er ondertussen op een podium vanaf brengt.

JOKKE: 74/100

Throatsnapper – About life (Consouling Sounds 2024)
1. Getting even
2. Brilliant insane
3. Inebriated
4. Dirt
5. Pleasure
6. You must comply
7. Disgrace
8. Tranquil