Je zou het haast vergeten, maar in Noorwegen wordt – naast het grootste muzikale exportproduct dat black metal voor het land van de fjorden is –  tevens een heuse pot death metal gespeeld. Shaarimoth is één van die verborgen parels op vlak van Noors doodsmetaal. Voor velen nog een nobele onbekende en daar zit de beperkte muzikale output mogelijks voor iets tussen. Twee albums (“Current 11” uit 2005 en “Temple of the adversarial fire” uit 2017) met een tussenpoos van twaalf jaar gedurende een carrière van meer dan twee decennia uitbrengen  is nu eenmaal niet de meest commerciële strategie, maar dat zal de band ongetwijfeld worst wezen. Ok, we vergaten de in 2021 uitgekomen split met Thy Darkened Shade, Inconcessus Lux Lucis en Amestigon nog, maar kwaliteit boven kwantiteit weet je wel. Hoewel de kern van Shaarimoth bestaat uit de Noren F en R, beiden met een verleden in ondermeer Disiplin en Antarctica, is de line-up internationaal getint aangezien de Griekse bassist Semjaza (o.a. Acrimonious en Thy Darkened Shade) en de Franse drummer CSR (o.a. Ruïm) de band volledig maken.

Zeven jaar na voorganger “Temple of the adversarial fire” is er nu het eenvoudiger getitelde “Devildom” dat wederom een sterk staaltje atmosferisch getinte death metal, weliswaar doordrenkt met zwart bloed, laat horen. Shaarimoth klinkt nog steeds zowel duister als extatisch, furieus en gewelddadig. Aan de basis horen we in songs als “Blood covenant” en “Call to prayer” technisch onderlegde Morbid Angel-achtige death metal met unieke wendingen in textuur en sfeer en een authentieke occulte lyrische inhoud. De woeste vocalen doen ons echter ook regelmatig aan het Poolse Behemoth denken, een vergelijking waarvan we niet 100% zeker zijn of ze door de band met applaus in ontvangst genomen zal worden. Op vocaal vlak wordt er trouwens heel wat afwisseling geboden, want ook fluisterende stemmen en heldere schreeuwzang die de duivel rechtstreeks lijkt aan te roepen duiken regelmatig op.

De oosters klinkende vibes in nummers als “The midnight sentinel” en “The voiceless call” gooien, in combinatie met de atmosferische aanpak, ook een referentie als het Duitse Sulphur Aeon in de strijd. Het technische en met chaotisch soleerwerk en koorzangen opgefleurde “Apotheosis” durft in diens meest woeste momenten dan weer al eens naar Nile te neigen. “The voiceless call” combineert daarenboven zowel agressie al gevoel, getuige de meeslepende leads en de warmbloedige basloopjes. Echter geen Lovecraft-thematiek hier want “Devildom” duikt in thema’s als duisternis, dood, rebellie en de akosmische krachten van het helse en heeft als doel de aanwezigheid en macht van de duivel op te roepen en de luisteraar onder te dompelen in een rijk van bevrijdende waanzin.

Dat de plaat vervolgens ook nog eens als een huis klinkt, is een extra troef. Niet moeilijk als je weet dat kerels als Michael Zech (Ascension), V.Santura (Triptykon, Dark Fortress) en Thomas Tannenberger (Abigor) bij het opnameproces betrokken waren. “Temple of the adversarial fire” was al geen mis te verstane plaat, maar de ingrediënten van dat album worden op “Devildom” nog extra uitvergroot met een knaller van formaat als resultaat. De meer dan acht minuten durende hekkensluiter “For his eyes of judgement are forever upon you” vat de verwoestende en glorieuze kracht en het goed uitgebalanceerde evenwichtsspel tussen techniek en gevoel waarover Shaarimoth beschikt perfect samen.

JOKKE: 86/100

Shaarimoth – Devildom (World Terror Committee 2024)
1. Call to prayer
2. The midnight sentinel
3. Blood covenant
4. Into everlasting darkness
5. The voiceless call
6. Apotheosis
7. Blade of malediction
8. The impulse of rebellion
9. When blood becomes fire
10. For his eyes of judgement are forever upon you