“Rites of the sabbathic fullmoon” bundelt vijf muzikale rituelen van het Finse Moonfall en vier composities van het Griekse Cult of Eibon. De voornaamste reden waarom beide bands hier de handen in elkaar slaan, lijkt hun gedeelde bewondering voor Necromantia te zijn, al verschilt hun muzikale invulling behoorlijk van elkaar.

Moonfall werd in 2008 opgericht in Hamina en bestaat uit muzikanten die eveneens actief zijn in cultbands als Beherit en Witchcraft, naast tal van andere obscure projecten uit de Finse underground. Hun stijl combineert primitieve black metal met trage, ritualistische doom metal. Het resultaat is een mistige, occulte en hypnotiserende sfeer waarin de prominente rol van de basgitaar en de overwegend mid-tempo aanpak al snel doen denken aan Necromantia. Debuutalbum “Odes to the ritual hills” kreeg vorig jaar flink wat aandacht binnen de undergroundscene dankzij de compromisloze trouw aan de vroege jaren ’90 black/doom-esthetiek.

Ook op deze split blijven de Finnen volledig binnen die traditie. De vijf nieuwe nummers bulken van ronkende basriffs, logge drumpatronen, fantasierijke toetsenpartijen en smerige vocalen die diep in reverb en delay werden ondergedompeld. Vooral in het tweede nummer lijkt het haast alsof een demonisch wezen zelf achter de microfoon heeft plaatsgenomen. De primitieve walm die over de songs hangt, verraadt duidelijk de invloed van pioniers als Beherit en Barathrum. Toch slaagt Moonfall erin om, ondanks zijn noordelijke afkomst, een opvallend mediterrane en zuiderse sfeer neer te zetten.

Cult of Eibon ontstond in 2015 in Athene en opereert veel meer binnen de traditie van de klassieke Griekse black metal. Mid-tempo riffs, occulte melodieën en een warmbloedige, mystieke atmosfeer primeren hier op pure chaos en agressie. Invloeden van Rotting Christ, Varathron en opnieuw Necromantia zijn nooit ver weg. Naast verschillende kleinere releases bracht de band — met leden van onder meer Kawir, Nergal, Black Blood Invocation en Caedes Cruenta — in 2021 het album “Black flame dominion” uit.

Hoewel Necromantia ook hier een invloed vormt, leunt Cult of Eibon over het algemeen sterker aan bij het geluid van Rotting Christ. Dat hoor je meteen in de galopperende ritmes, heroïsche melodieën, marcherende drums en uitgesproken heavymetalinvloeden die door deze vier nummers lopen. Een song als “The sinister depths of Y’ha-nthlei” nodigt haast automatisch uit om de meeslepende zanglijnen luidkeels mee te brullen. Tegenover de epiek van het zeven minuten durende “Majestic bloodmoon conjuration” staat het felle en kort en krachtige “Sorcery of stygian spells“.

Met “Rites of the sabbathic fullmoon” wordt de Griekse blackmetalscene in al haar glorie geëerd. Moonfall kiest, net als Necromantia, bewust voor een aanpak waarbij de basgitaar het harmonische fundament vormt in plaats van de traditionele gitaarfocus. Dat zorgt voor een hol, zwevend en ceremonieel geluid met een haast gotisch-esoterisch karakter. Cult of Eibon zoekt dan weer nadrukkelijker aansluiting bij Rotting Christ en klinkt daardoor een stuk toegankelijker dankzij de strijdlustige ritmes en melodieuze riffs. Juist die combinatie maakt deze split zo geslaagd: beide bands delen een sterke occulte uitstraling, een liefde voor old-school Helleense black metal en een warme, analoge undergroundproductie, maar verschillen tegelijk voldoende van elkaar om van deze release meer te maken dan zomaar een doorsnee split waarop twee bands hetzelfde kunstje herhalen.

JOKKE: 82/100 (Moonfall: 80/100; Cult of Eibon: 84/100)

Moonfall/Cult of Eibon – Rites of the sabbathic fullmoon (Medieval Prophecy Records 2026)
1. Moonfall – Towards the evoked throne of nocturnal goatfire
2. Moonfall – Supreme beast of darkness
3. Moonfall – Pagan burial grounds
4. Moonfall – Last glow of twilight
5. Moonfall – Foul arts of hexcraft
6. Cult of Eibon – The sinister depths of Y’ha-nthle
7. Cult of Eibon – Majestic bloodmoon conjuration
8. Cult of Eibon – Sorcery of stygian spells
9. Cult of Eibon – The crimson shadows of Hecat