Gelukkig stuurt Season Of Mist promopakketten tijdig de deur uit, want zeker als het nieuw werk van onze landgenoten van Emptiness betreft, hebben we wel wat tijd nodig om ons hoofd over hun muziek te breken. De Brusselse band met (ex-)leden van ondermeer Enthroned, Possession en Abysmal Descent bewandelt immers al meer dan een kwarteeuw een eigenzinnig pad binnen de donkere uithoeken van de alternatieve muziek. Wat eind jaren ’90 begon als een band met stevige wortels in black en death metal, groeide geleidelijk uit tot een project dat conventies liever afbreekt dan bevestigt. “Nowhere speaks“, de zevende langspeler alweer, vormt opnieuw geen terugkeer naar het verleden, maar een volgende stap in een voortdurend evoluerende artistieke zoektocht.

Wie de carrière van het Brusselse gezelschap heeft gevolgd, weet dat stilstand nooit een optie is geweest. Albums als “Oblivion” (2007), “Error” (2012) en “Nothing but the whole” (2014) verruilden geleidelijk pure agressie voor gelaagdheid en atmosferische spanning, terwijl “Not for music” (2017) de metal vrijwel volledig achter zich liet ten gunste van een duister amalgaam van gothic, industrial en postpunk. Op voorganger “Vide” (2021) werd zelfs alle distortion verbannen en koos de band voor een sobere, introspectieve aanpak die perfect aansloot bij de verstilde isolatie waarin het album ontstond.

“Nowhere speaks” lijkt verschillende hoofdstukken uit die ontwikkeling samen te brengen. De fysieke impact en densiteit keren terug, zonder dat Emptiness zijn fascinatie voor textuur, ruimte en vervreemding opgeeft. Dat het album grotendeels live in de studio werd opgenomen resulteert bovendien in een organisch karakter waarin spanning en directheid centraal staan.

De Franstalige heldere zang van de voorganger heeft plaatsgeruimd voor de typerende semi-fluisterende growls van bassist Jérémie Bézier waarbij we ons gerust kunnen voorstellen dat deze voor velen een typische “love it or hate it”-aangelegenheid zijn. En zoals gezegd is ook de distortion terug van de partij, hoewel je de nieuwe nummers, met uitzondering van “The clash of forces“, moeilijk onder de noemer ‘metal’ kunt scharen. Onder wat dan wel? Een moeilijk te beantwoorden vraag daar het niet zo eenvoudig is om een etiket op de muziek van Emptiness te kleven.

De plaat laveert tussen avant-garde, industriële dreiging en experimentele rock, waarbij zware baslijnen (luister naar het titelnummer en “When the whole arrives“, tevens één van de beste tracks op het album), desoriënterende ritmes en een gecontroleerde chaos voortdurend met elkaar in botsing komen. Vanaf de ietwat aarzelende opener “Nothing but the whole (Part 2)” hangt er een beklemmende sfeer die zich als een donkere nevel over de rest van het album uitstrekt. Nummers als “The threat” en de titeltrack bouwen verder op dat gevoel van vervreemding. De songs zijn gelaagd, onvoorspelbaar en voortdurend in beweging zonder ooit de controle te verliezen. Duistere soundscapes wisselen immers af met dissonante passages, jazzy stukjes en tegenwringende drumritmes.

Je zou op één of andere manier een parallel kunnen trekken met wat het Tsjechische Inferno de laatste jaren doet – en die bovendien op exact dezelfde dag als Emptiness hun nieuwe album “The anthropic sophisms (On the heights of despair)” de wijde wereld insturen – alleen hebben de Tsjechen wat meer peper in hun reet en barst hun experimentele en gelaagde muziek regelmatig nog in een blackmetalclimax uit.

De band probeert volledig onafhankelijk te opereren en heeft de artistieke controle volledig in eigen handen. Zanger/bassist Jérémie Bézier tekent voor de productie, terwijl gitarist/keyboardspeler Olivier J.L.W. de visuele identiteit bewaakt. Die creatieve autonomie lijkt naadloos aan te sluiten bij de filosofie van Emptiness die draait rond het creëren van een universum waarin muziek, beeld en sfeer onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Waar veel bands na verloop van tijd teruggrijpen naar beproefde formules, blijft Emptiness kiezen voor verandering als artistiek uitgangspunt. “Nowhere speaks” presenteert zich dan ook niet als een nostalgische terugblik of een radicale stijlbreuk, maar als een logisch vervolg in een discografie die zich voortdurend opnieuw uitvindt. Het resultaat is een album dat nieuwsgierig maakt naar waar de volgende transformatie de band zal brengen en bevestigt dat Emptiness nog altijd een van de meest onvoorspelbare namen uit de Belgische underground is.

JOKKE: 80/100

Emptiness – Nowhere speaks (Season Of Mist 2026)
1. Nothing but the whole (Part 2)
2. The threat
3. Nowhere speaks
4. Darkness commands
5. Words to wind
6. One must see all
7. When the whole arrives
8. The clash of forces
9. Next in line
10. All for nothing