“Realm of the night“, het langspeeldebuut van Chamber of Unlight was vijf jaar geleden een regelrecht schot in de roos en wist onze oude liefde voor symfonische black metal uit de jaren ’90 duchtig aan te wakkeren. Hoewel de Finnen in 2023 het nummer “One with the one” als digitale teaser de wereld instuurden, was het toch nog drie jaar wachten op een opvolger die zich nu in de vorm van “Avernus” manifesteert, en dat met het eerder vermelde nummer als opener.

Aanvankelijk was Chamber of Unlight het soloproject van multi-instrumentalist Necrosis maar inmiddels is de band tot een volwaardige zeskoppige formatie uitgegroeid die verder bouwt op de fundering zonder de essentie van haar geluid uit het oog te verliezen. Vernieuwing is hier zoals te verwachten niet het doel; verfijning des te meer.

Dat de gelederen gevuld zijn met veteranen uit de Finse underground – met (voormalige) leden van ondermeer Deathchain, Horna, Shade Empire, Ajattara en Trollheims Grott – hoor je terug in het vakmanschap. “Avernus” ademt de sfeer van de tweede helft van de jaren ’90, toen labels als Necropolis Records en No Fashion Records de toon zetten voor melodieuze, mystieke black metal. Op deze nostalgische trip weet Chamber of Unlight de klassieke ingrediënten te vertalen naar een productie die helder en krachtig klinkt zonder de organische kilte van het genre op te offeren.

De grootste meerwaarde ten opzichte van het debuut schuilt in de prominente rol van de keyboards. De synthpartijen van Spellgoth zorgen voor een majestueuze, haast kosmische dimensie die de melodieuze gitaarlijnen perfect ondersteunt. Ze creëren een ijzige, sprookjesachtige atmosfeer zonder ooit de agressie van de riffs te ondermijnen. Integendeel: de melodieën versterken het epische karakter van de composities en geven de muziek een opvallende gelaagdheid. De pakkende opener, het geweldige “Nightchasm” en het catchy “Polkuni” illustreren dit prachtig. In “The dagger” wordt kortstondig geëxperimenteerd met heldere zang zonder daarbij onderuit te gaan en “Where light does not bare to enter” moet het ondermeer van zjn meebrulrefrein hebben.

Ook de gitaren verdienen een speciale vermelding. Vrijwel elk nummer introduceert memorabele riffs en sierlijke leadpartijen die moeiteloos blijven hangen. De songs vloeien logisch in elkaar over en houden gedurende de relatief compacte speelduur van 36 minuten de aandacht vast. Er is weinig ruimte voor overbodige uitweidingen want iedere passage lijkt een duidelijke functie te hebben binnen het grotere geheel.

De productie draagt eveneens bij aan de overtuigingskracht van “Avernus“. De keuze voor een vol en transparant geluid levert een album op dat krachtig en dynamisch klinkt, terwijl de rauwe ziel van de muziek behouden blijft. Het levert een plaat op die even goed werkt via een koptelefoon als op hoog volume uit de luidsprekers. Het eerste wordt trouwens aangeraden als je voluit alle details in het keyboardwerk wil absorberen.

“Avernus” bewijst dat eerbetoon en eigen identiteit uitstekend kunnen samengaan. Chamber of Unlight put overduidelijk inspiratie uit de gloriedagen van de Finse en Scandinavische black metal (Dimmu Borgir, Covenant, Troll, Mactätus, …) , maar slaagt erin die invloeden om te smeden tot een album dat fris en overtuigend aanvoelt. Voor liefhebbers van melodieuze, atmosferische black metal met een uitgesproken jaren ’90 gevoel is dit zonder twijfel een van de interessantere releases van dit jaar.

JOKKE: 87/100

Chamber of Unlight – Avernus (Werewolf Records 2026)
1. One with the one
2. Wraithlike
3. Night chasm
4. Polkuni
5. The dagger
6. Rise above
7. Where light does not bare to enter
8. Dominus tenebrarum