Wie op zoek is naar releases die zich doelbewust niets aantrekken van de hedendaagse tijdsgeest, dienen deze recensie uit te lezen. Deze split tussen Forgotten Shrines en Gates of Londra lijkt zich immers ergens in een vergeten parallel universum te bevinden waar primitieve black metal, dungeon synth en kille elektronische ritmes hand in hand gaan. Beide Oostenrijkse projecten delen een uitgesproken voorliefde voor een archaïsche esthetiek, maar geven daar elk een eigen draai aan.

Forgotten Shrines is het soloproject van Berstuk, bekend van onder meer Kringa, Hagzissa en Death Racer. Na een demo en een eerdere split met Weathered Crest krijgt zijn eigenaardige muzikale universum hier opnieuw vorm. De basis wordt gevormd door primitieve, midtempo black metal die duidelijk schatplichtig is aan de oude school. Invloeden van Xantotol, Ceremonial Torture en Samael zijn niet moeilijk te herkennen, al wordt het geheel nadrukkelijk gekruid met speelse dungeon synth en een bewust rudimentaire drumprogrammering. Liefhebbers van retestrakke en gladstreken moderne metal gaan deze aanpak waarschijnlijk als knullig bestempelen, maar naar onze bescheiden mening versterken ze het totaalplaatje eerder dan dat ze afbreuk doen aan het karakter. Ze geven de muziek iets kunstmatigs en retrofuturistisch alsof we naar de soundtrack van een vergeten post-apocalyptische fantasywereld luisteren.

Opvallend is “The veils of negative existence” waarmee de A-kant eindigt. Het catchy nummer blijkt immers geen eigen compositie blijkt te zijn, maar een cover van Manilla Road. Aangezien we het oeuvre van deze Amerikaanse heavymetalband onvoldoende kennen, hadden we dat aanvankelijk niet eens door. Dat is op zich een compliment voor Forgotten Shrines, want de song voelt nergens als een vreemde eend in de bijt aan. De uitvoering past naadloos binnen het eigenzinnige klankbeeld van het project en toont tegelijk hoe moeiteloos Berstuk een compositie naar zijn eigen archaïsche universum weet te vertalen.

Gates of Londra bewandelt een gelijkaardig pad, zij het vanuit een iets andere invalshoek. Het Weense duo maakte in 2020 indruk met een eerste demo en bracht twee jaar later een eerste langspeler (“Servants of the runestaff“) uit. Op deze split keren ze terug naar een meer primitieve vorm van pagan black metal. De riffs zijn episch en melodieus, terwijl kille drumcomputers een verrassend sterke post-punk- en darkwave-injectie leveren. Daarbovenop zorgen kristallijne synthesizers voor een haast sprookjesachtige grandeur. Het opmerkelijke resultaat klinkt enerzijds archaïsch, maar tegelijk ook merkwaardig futuristisch.

Hoewel beide bijdragen overtuigen en de split als geheel een opvallend coherent karakter heeft, gaat onze voorkeur toch lichtjes uit naar Forgotten Shrines. Vooral de combinatie van rudimentaire black metal, dungeon synth en machinale ritmes voelt bijzonder geslaagd en geeft de muziek een eigen smoel. Gates of Londra zijn zeker niet de mindere partij, maar Forgotten Shrines slaagt er net iets beter in om zijn vreemde muzikale ideeën om te smeden tot een overtuigend en herkenbaar geheel.

Een intrigerende split dus, voor wie black metal liever in een archaïsch parallel universum aantreft dan in de zoveelste rechtlijnige stijlvariant die inspiratie in de jaren ’90 zoekt.

JOKKE: 81/100 (Forgotten Shrines: 82/100; Gates of Londra (80/100)

Forgotten Shrines/Gates of Londra – Split (Urtod Void 2026)
1. Forgotten Shrines – At war with spirits
2. Forgotten Shrines – Beacon the derelinct pharos!
3. Forgotten Shrines – The veils of negative existence (Manilla Road cover)
4. Gates of Londra – Visions of blood
5. Gates of Londra – Warrior in jet and gold
6. Gates of Londra – Eagle