Oude liefde roest niet, moet Hrafngrímnir gedacht hebben. De Noorse muzikant richtte Mørkgrim immers reeds in 1994 op, maar liet het blackmetalwereldje rond 1999 achter zich omdat de oorspronkelijke geest van het genre tanende was. Vervolgens stampte de Noor een succesvolle carrière als producer van hiphopmuziek uit de grond. Enkele jaren geleden begon het echter opnieuw te kriebelen en haalde Hrafngrímnir Mørkgrim uit de diepvriezer.

Dat ontdooingsproces levert ruim drie decennia later de debuutplaat “Sǫgur frá Norðfirði” op. Het is een folky blackmetalalbum geworden dat aanvankelijk meer vragen opriep dan antwoorden gaf, waarop we een lange babbel hadden met het heerschap achter Mørkgrim om enkele zaken te verduidelijken en de nodige achtergrondinformatie te verschaffen.

Wat bij opener “Ramnen kvæd” meteen opvalt, is hoe prominent de vocalen wel niet in de mix staan. Hrafngrímnir beschikt over een vlijmscherpe, schuurpapieren strot, maar het lijkt soms wel alsof hij vlak naast me in mijn oor staat te schreeuwen. Dat hoeft nu ook weer niet. Ook de drums eisen een duidelijke plek in het totaalgeluid op. Een begrijpelijke keuze, want voor het drumwerk werd Nils “Dominator” Fjellström aangetrokken (ex-Dark Funeral, Aeon, In Battle, The Wretched End, Myrkskog en Nordjevel). Doorgaans levert dat een niet-aflatend blastfestijn op, maar op “Sǫgur frá Norðfirði” is er veel meer aan de hand dan dat.

Net als de opener flirt ook het daaropvolgende en dynamisch gecomponeerde “Blóðsvǫrr” met heel wat folkelementen. Eens we bij “Mørkt” zijn aangekomen, lijken we haast op een Wardruna-plaat beland te zijn. Gelukkig blijft de atmosfeer, net als bij Einar Selviks band, mystiek en donker. Het is niet het type folk waarbij we vrolijk met bloemetjes in ons haar over het gras willen huppelen.

In “Nordljós” gaan black metal en folk vervolgens weer hand in hand. Daarbij valt op dat Hrafngrímnir een uitstekend oor voor pakkende melodielijnen heeft. Het nummer verrast vervolgens ook met rockende riffs en een heuse heavymetalsolo, ingespeeld door de Engelse sessiegitarist Dev Gohil. Die was eerder ook al te horen tijdens de melodieuze gitaarsolo’s in Blóðsvǫrr. Het retestrakke einde is dan weer een vreemde compositorische keuze.

In “Freyja kvað” wordt opnieuw volop de folkkaart getrokken en uitgespeeld. Het is een erg sfeervol nummer waarin de IJslandse zangeres Saga B de show steelt met haar frêle zang. Het drumritme lijkt aanvankelijk niet helemaal in de haak te zitten, maar valt wat later toch op zijn plaats. Ondanks het feit dat dit wederom een erg pakkend nummer is, komt de flow van “Sǫgur frá Norðfirði” erg fragmentarisch en bijwijlen zelfs wat schizofreen over. Het lijkt wel alsof we het ene moment onder een warm lentezonnetje vertoeven om wat later een winterse stortbui en de toorn van Thor over ons uitgestort te krijgen. Volgens de muziekschrijver draagt het echter allemaal bij aan het verhaal dat doorheen de verschillende nummers wordt verteld en waarvoor de inspiratie werd gevonden in thuisbasis Nordfjord.

In “Garm” zorgen frivole pianoriedeltjes voor een opvallende, melodieuze en catchy toets in de Noorse blackmetalrazernij. Ondanks het feit dat er veel gebeurt in de songs, nemen deze trouwens nergens epische proporties aan. “Vardðlokkur” wordt vervolgens voortgestuwd door een swingende drumbeat – zo hoorden we Dominator nog niet dikwijls aan het werk.

Wanneer de laatste tonen van de outro uitsterven, wordt het enkele minuten stil waarna – niet geheel ontoevallig – op exact de negende minuut nog een verborgen boodschap volgt. Ook deze vreemde keuze draagt bij aan de symboliek die in de plaat vervat zit. Wie denkt dat het verhaal er met de outro opzit, wordt echter bedrogen, want in de vorm van “I mørkrets djupa skog” volgt nog een kort, maar krachtig en onstuimig bonusnummer.

Er is duidelijk heel wat werk in “Sǫgur frá Norðfirði” geslopen, maar toch zijn we niet over de ganse rit overtuigd, hoewel er best wat sterke melodielijnen en kippenvelmomenten passeren. De bizarre mix, met vooral veel te prominente vocalen, is een kleine stoorzender. Ook het fragmentarische karakter van de plaat zorgt ervoor dat we niet helemaal in het verhaal worden meegezogen. Ondanks deze kritische punten zijn we wel benieuwd wat een eventuele tweede langspeler van dit eigenzinnige Mørkgrim zoal zou kunnen bieden.

JOKKE: 72/100

Mørkgrim – Sǫgur frá Norðfirði (Soulseller Records 2026)
1. Ramnen kvæd
2. Blóðsvǫrr
3. Mørkt
4. Nordljós
5. Freyja kvað
6. Garm
7. Vardðlokkur
8. Outro
9. I mørkrets djupa skog (bonus track)