Slijp je zwaard, blink je harnas en maliënkolder op en haal je ros van stal, want de derde langspeler van Bloedmaan is gearriveerd. Dat nota bene één dag nadat ook een split met Crypts of Dusk openbaar werd gemaakt. Het ijzer smeden wanneer het heet is, noemt men dat, hoewel uit ons gesprek met bandbrein Ronarg bleek dat het eerder om een ongelukkige samenloop van omstandigheden ging.
Met “Castle inside the eclipse” kwam Bloedmaan in 2023 als een duveltje uit een doosje tevoorschijn met zijn vampierenblackmetal. Dat het niet om een eendagsvlieg ging, bewees Ronarg al snel met de bevestigende opvolger “Vampyric war in blood“. Intussen viel de band ook al op menig binnen- en buitenlands podium aan het werk te zien, waar de boel steevast met zijn opzwepende, aanstekelijke en melodieuze black metal in lichterlaaie werd gezet. Een derde plaat is doorgaans het moment van de waarheid, maar Ronarg heeft deze stijl ondertussen zo goed in de vingers dat “Circle of the moon” allesbehalve een uitschuiver is geworden. Anderzijds is het motto ‘don’t fix what ain’t broken’ hier wel enigszins van toepassing, want grote verrassingen vallen er op dit nieuwe album niet te ontginnen. Dat Bloedmaan grotendeels op veilig speelt, is dan ook een terechte kritische bemerking.
In vergelijking met de meer avontuurlijke, magische en agressieve koers van de nummers op de split wilde Ronarg het op “Circle of the moon” wat rustiger aan doen. Het resultaat moest epischer, kosmischer en meer rock-‘n-roll klinken. Dat vertaalt zich onder meer in het midtempo “Oh come night eternal“, waarin ook erg geslaagde cleane vocalen hun opwachting maken, het met slepende passages doorspekte “The sorceress and the key” en de afsluiter “Transylvanian tears“. Toch liggen nummers als de opzwepende opener “On dragon wings“, “Dawn of the eternal frost“, het vurige “Curse of the undead” en “He who speaks in dreams” – dat laatste weliswaar voorzien van een rockend middenstuk – vooral in het verlengde van het voorgaande werk. Ook de overige uptempopassages verraden weinig behoefte om het vertrouwde recept overboord te gooien. Dat betekent gelukkig niet dat de nieuwe songs ons koud laten of ons bloed niet sneller doen stromen. Bloedmaan blijft garant staan voor een stevige, opzwepende en catchy pot vampierenblackmetal met vitriool spuwende screams, ophitsende ritmes en melodielijnen die zich met weinig moeite in het geheugen nestelen. Alleen begint het nieuwe er ondertussen wel wat vanaf te raken. De kwaliteit blijft overeind, maar de verrassing laat het steeds vaker afweten.
Dat Ronarg niet alleen met een gitaar en zwaard, maar ook met verfborstels en doek overweg kan, bewijst het fraaie cover artwork van “Circle of the moon” nogmaals. Ook met drumstokken kan deze veelzijdige artiest aardig uit de voeten. Naar aanleiding van onze bespreking van “Curse of the emerald knight” gaf Ronarg immers aan dat hij de drums voor die nummers zelf had ingespeeld. Voor het materiaal op deze derde langspeler werd echter aangeklopt bij de Argentijnse vellenmepper Sathrath, die ondertussen ook bij Ronargs andere muzikale uitlaatklep Ars Veneficium achter het drumstel zit.
Het inlassen van enkele tragere composities heeft “Circle of the moon” zonder twijfel goed gedaan. Ze geven de plaat wat meer ademruimte en zorgen ervoor dat het vertrouwde melodieuze geweld niet voortdurend op dezelfde manier op de luisteraar wordt losgelaten. De epischere en meer slepende passages voegen bovendien een andere dynamiek toe, waardoor de plaat als geheel net wat gevarieerder aanvoelt. “Circle of the moon” is dan ook een erg degelijk en bijzonder genietbaar vervolg, waarop de melodieën blijven beklijven en de vampierentanden scherp genoeg staan om menig nek te doorboren.
JOKKE: 85/100
Bloedmaan – Circle of the moon (Immortal Frost Productions 2026)
1. On dragons wings
2. The sorceress and the key
3. Dawn of the eternal frost
4. Oh come night eternal
5. He who speaks in dreams
6. Curse of the undead
7. Spell of thralldom
8. Transylvanian tears
