Sentries is een internationaal gezelschap met Belgische, Nederlandse en Noorse muzikanten dat zich met “Disciples of void & fire” voor het eerst aan de buitenwereld presenteert. Met RH (Taubrą, Ilhalung) achter de microfoon, HC (o.a. Oerheks, Silver Knife, Häxenzijrkell) en DV (Woudgilde, Quaet Gespuys) op de gitaren en MDK (Deadspeak, Silver Knife) achter de drumkit, beschikt de band alvast over een interessante verzameling muzikale geesten. Zes nummers lang wordt de luisteraar ondergedompeld in een duistere wereld waarin haat, razernij en melodie hand in hand gaan.
Hoewel de wortels onmiskenbaar in het blackmetalgenre staan, probeert Sentries zich niet te beperken tot een louter traditionele benadering van het genre, want de dichtgeplamuurde sound van de hand van producer Déha leunt eerder tegen een meer moderne invalshoek aan, wat we overigens geenszins negatief bedoelen. De combinatie van furieuze passages, melodieuze gitaarlijnen en atmosferische elementen zorgt voor een gelaagd geheel dat ons al eens aan een band als Ultha doet denken, maar dan met iets meer ceremonieel getinte elementen.
De muziek is scherp en compromisloos, maar tegelijkertijd voldoende meeslepend om meer te bieden dan een oppervlakkige aanval op de trommelvliezen. De riffs snijden als een roestig mes door de duisternis, terwijl de meer sfeervolle passages ruimte laten voor een onheilspellende spanning. RH beschikt over een gevarieerd en dynamisch stembereik, wat soms ook al eens een ritueel getinte zangpassage oplevert. Zijn knappe zangprestatie doet ons eraan herinneren dat we Taubrą’s “Therizo” dringend nog eens aan een luisterbeurt dienen te onderwerpen. Net als bij Silver Knife timmert MDK elk gaatje vakkundig dicht.
De afwisseling tussen snelheid, agressie en atmosferische momenten houdt de plaat interessant, zonder dat de band haar venijn verliest. Korte ambientstukjes tussen de nummers zorgen voor een leuk detail. En als we dan toch een puntje van kritiek moeten geven, zou het misschien geen kwaad kunnen om de songs al eens wat meer te laten ademen. De nummers hebben, met een gemiddelde speelduur van zon’ 7 minuten, bovendien de nodige tijd nodig om zich in het geheugen te nestelen en vragen bijgevolg volledige overgave en de volle aandacht. Het met een hypnotiserende intro startende “Sentries of stone and hatred“, dat zich helemaal in de staart bevindt, is onze persoonlijke favoriet.
Het debuut van Sentries is een overtuigende eerste kennismaking met een band die haar muzikale identiteit niet volledig laat vastpinnen. “Disciples of void & fire” ademt de geest van black metal, maar zoekt tegelijk naar een eigen invulling van het genre. Zes hymnen die niet bepaald uitnodigen tot een ontspannen avondje op de sofa, maar wel voldoende mysterie en muzikale diepgang bevatten om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Een geslaagde eerste stap in de duisternis.
JOKKE: 81/100
Sentries – Disciples of void & fire (Amor Fati Productions 2026)
1. Arise, thou who dwelleth in the deep
2. Dying stars and skies ablaze
3. Lacerations of ages
4. Into the dawn beyond mortality
5. Towards the monolith of grief
6. Sentries of stone and hatred
