Met de precisie van een Zwitsers uurwerk levert Asgrauw netjes om de twee jaar een album af. Sinds hun oprichting in 2010 hebben deze Nederlanders zich stevig genesteld in de vaderlandse blackmetalscène. Het trio uit Groesbeek zweert bij de rauwe furie van de tweede blackmetalwave, maar heeft doorheen de jaren voldoende een eigen smoelwerk ontwikkeld om niet als zoveelste nostalgische terugblik te worden afgedaan. Met Batr achter de drumkit en Kaos (bas en zang) en Vaal (gitaar en zang) als overige steunpilaren, bouwde de band gestaag aan een herkenbaar geluid waarin verschillende vocale registers voor de nodige dynamiek zorgen.

Ook thematisch laat Asgrauw zich niet graag in een hoekje drummen. Mythologie, apocalyptische visioenen en kosmische vraagstukken vormden al eerder de inspiratiebron. Op “Façade” (2022) werd de grens tussen leven en dood verkend, terwijl “Oorsprong” (2024) zich waagde aan een alternatieve verklaring voor de ontstaansgeschiedenis van de mensheid, met de Anunnaki als uitgangspunt. Voor deze zevende langspeler “Solips” wordt de blik echter naar binnen gericht. Het solipsisme stelt dat alleen het eigen bewustzijn met zekerheid bestaat. Alles wat zich daarbuiten bevindt – andere mensen, de wereld rondom ons en de realiteit zoals we die menen te kennen – is bijgevolg onderhevig aan twijfel. Een behoorlijk dankbaar uitgangspunt voor een genre dat zich al decennialang graag ophoudt in de donkerste krochten van de menselijke geest.

Asgrauw voorziet die existentiële onzekerheid van een passend muzikaal decor. De pakkende riffs snijden opnieuw als een bot mes door het vlees, terwijl de ondertussen kenmerkende roepende zangstijl de luisteraar onderdompelt in een wereld waarin niets nog vanzelfsprekend is. In quasi elk nummer draven toetsen op, maar ze worden daarbij wel eerder spaarzaam ingezet zodat het geen blackmetalmusical wordt. Daar waar ze in de staart van opener “Confabulatie” een heus Bal-Sagoth-momentje creëren, kleuren de synths nummers als “Verblind” en “Chronisch” op een meer mystieke manier in.

“Nachtstorm” start op een meer gemoedelijke manier, maar Batr heeft al snel zin om het vuur aan de lont te steken. “Schaduwganger” passeert quasi geruisloos en laat een minder diepe indruk na, wat met het magistrale “Manipulatie” en diens majestueuze insteek dan weer ruimschoots goedgemaakt wordt. Ook “Anatta” en “Nadirflux” zijn twee prima composities die maken dat “Solips” ook naar het einde toe nog interessant blijft. Door de songs bovendien met een speelduur van gemiddeld vier minuten niet te lang te laten uitvallen, komt Asgrauw snel tot de kern van de zaak.

De sterke lijn die met “Oorsprong” werd uitgezet, wordt op “Solips” zonder verpinken doorgetrokken. Meer nog, Asgrauw lijkt met de jaren alleen maar aan maturiteit te winnen. Het Nederlandse trio is als een goede wijn die steeds beter wordt naarmate hij langer rijpt. Waar veel bands na zeven albums stilaan op automatische piloot dreigen te schakelen, blijft Asgrauw zijn muzikale fundamenten verder verfijnen. De vertrouwde tweede-waveblackmetalbasis blijft overeind, maar wordt met voldoende overtuiging en compositorische maturiteit ingevuld om ook na al die jaren fris en relevant te klinken.

JOKKE: 85/100

Asgrauw – Solips (Void Wanderer Productions/Zwaertgevegt/Hidden Marly Production/Jems Label 2026)
1. Confabulatie
2. Verblind
3. Chronisch
4. Nachtstorm
5. Schaduwganger
6. Manipulatie
7. Anatta
8. Nadirflux