Schuren, schilderen, stof en sakkeren is zowat de samenvatting van de afgelopen herfstvakantie. Gelukkig was er het langverwachte nieuwe Sulphuric Night-album als soundtrack om deze breindodende karwei wat dragelijker te maken. “Starving claws of despair” is een album waar we lang en reikhalzend naar hebben uitgekeken daar debuut “Forever cursed” ons zwartgeblakerde hart zeven jaar geleden in vuur en vlam zette. In tussentijd verschenen weliswaar nog een split met Candelabrum en Borda’s Rope en de “Black metal tyranny” EP, maar het was toch vooral wachten geblazen op een nieuwe full-length. ’t Is Nu natuurlijk ook niet dat O. in tussentijd op zijn luie krent heeft gezeten getuige releases van o.a. Deathcircle, Izrod, Night’s Majesty en Obskuritatem. Opvallend is ook de label switch want na jarenlang met Portugese labels als Altare en Black Gangrene te hebben samengewerkt, verschijnt deze nieuwste telg via Obscurant Visions uit Kazachstan.
Het nieuwe werkstuk bouwt voort op de vertrouwde ingrediënten, waarbij de Finse blackmetalschool als voornaamste inspiratiebron blijft dienen. Namen als Sargeist, Horna en Satanic Warmaster zijn dan ook nooit ver weg en een plaat als “Satanic black devotion” zelfs heel dichtbij, want meer dan eens lijken enkele schuifriffjes recht van deze plaat weggelopen te zijn om een plaatsje te vinden in één van de acht ongetiteld nummers op “Starving claws of despair“. Sulphuric Night weet dus duidelijk waar het zijn mosterd haalt. De kunst bestaat er echter in om de invloeden voldoende naar de eigen hand te zetten en niet te verzanden in een zoveelste doorslagje van de Finse school. Dat blijft de belangrijkste maatstaf om deze tweede langspeler naast zijn illustere voorganger te leggen.
Met een iets gepolijster geluid dan voorheen blijft Sulphuric Night trouw aan de combinatie van rauwe agressie en melodieuze verfijning die zo kenmerkend is voor deze stroming. Tweeënveertig minuten lang worden we ondergedompeld in een poel van nihilisme, doodsverering en verderf. De riffs kronkelen zich een weg doorheen een duister klanklandschap waarin venijn en melancholie hand in hand gaan en waar er geen ruimte is voor enige vorm van opsmuk, laat staan voor de nodige toeters en bellen. Neen, het zwartmetaal op “Starving claws of despair” is van alle overtollige balast ontdaan want O. ging met de rudimentaire bouwstenen van het genre aan de slag. Halfweg de tracklist duiken in het mid-tempo “IV” plots helder gesproken woord op dat voor een geslaagd hallucinogeen effect zorgt. In “V” daalt het tempo nog verder maar ook dan blijft het traditioneel zwartmetaal, deze keer eerder met echoënde vibes van de laatste twee Gehenna-platen, fier overeind. “VII” bevat dan weer de nodige Mgła-trekjes, er is dus meer dan louter Fins worship aan de hand.
Enerzijds vinden we deze nieuwste langspeler tot het beste behoren van wat de veelzijdige Bosniër al op zijn ellenlange muzikale palmares heeft staan, maar anderzijds durven de invloeden er wel al eens héél vingerdik op te liggen. Voor originaliteit moet je je met andere woorden niet aan “Starving claws of despair “wagen, maar wie verlekkerd is op het werk van Sargeist, zal zich zeker geen buil vallen aan deze allernieuwste Sulphuric Night.
JOKKE: 86/100
Sulphuric Night – Starving claws of despair (Obscurant Visions 2026)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI
7. VII
8. VIII
