Na drie albums te hebben geschreven vol claustrofobische black metal met invloeden van bands als Thorns, Mysticum, Paysage d’Hiver en Hate Forest, kwam de onderwatertrilogie van Lhaäd vorig jaar met “Beyond” tot een geslaagd einde. Het cover artwork verraadde destijds echter dat er mogelijk een vervolg zat aan te komen. Dat manifesteert zich nu in de gedaante van Däahl, wederom een anagram van hadal, de diepste zone van de oceaan. Op de knappe albumhoes van debuut “Descent” werden de typerende blauwe kleuren van het Lhaäd-universum vervangen door zinderende, vurige tinten die ook in het nieuwe logo opduiken. We duiken op dit album immers niet langer de peilloze diepten van de oceaan in, maar dalen af naar de destructieve hitte van de onderwereld.

Bij die afdaling hoort uiteraard een soundtrack die een tikkeltje woester en agressiever uitgevallen is. Deze keer zocht alleenheerser Lykormas dan ook inspiratie bij het brute deathmetalgeweld van bands als Angelcorpse, Teitanblood, Black Curse en Spectral Voice. Dat wil echter niet zeggen dat de blackmetalbasis volledig verdwenen is. Subtiele synthpartijen vormen een brug naar het vroegere werk van Lhaäd en houden de nodige duistere atmosfeer in stand. De woestere, maar nog steeds geïmproviseerde vocalen en de zwaarder hakkende en stompende drums sluiten dan weer nadrukkelijk aan bij het deathmetalidioom.

Beide genres van extreme metal worden op dynamische wijze met elkaar verweven in de vier lange composities die “Descent” rijk is. Daarbij wordt volop gespeeld met uitgesproken tempowisselingen, sulferspuwende riffs en atmosferische intermezzi, die afwisselend voor ademruimte en nieuwe spanningsopbouw zorgen. Die momenten van relatieve rust vormen echter slechts de stilte voor de volgende storm, want het geheel wordt regelmatig overspoeld door ongeremd muzikaal geweld. Vooral de getormenteerde vocalen in “Descent II” zorgen voor een bijzonder onheilspellend moment waarbij het plots lijkt alsof we ons temidden van enkele onfortuinlijke zielen in de onderwereld bevinden. Hetzelfde kan gezegd worden van “Descent III” dat na een enorm verwoestende start van gedaante verwisselt wanneer gaandeweg meer spookachtige en zwartgeblakerde atmosferische oorden verkend worden. Door voortdurend over een goede dynamiek te waken vervelen composities met een double digit-speelduur zoals de albumopener en -afsluiter dan ook geen minuut.

Of “Descent” wederom de start van een trilogie vormt, weet op dit moment waarschijnlijk enkel Lykormas, die bevestigt noch ontkent. Misschien moeten we het voorlopig gewoon bij deze nieuwe afdaling houden. “Descent” is in elk geval een lekkere kluif black/death metal waar we onze tanden nog wel een poos op kunnen stukbijten.

JOKKE: 87/100

Däahl – Descent (Amor Fati Productions 2026)
1. Descent I
2. Descent II
3. Descent III
4. Descent IV