Dat de heren Lykaios en Isangrim graag de hemel bestormen weten we al enkele jaren, maar daarbuiten klieven ze ook graag als bokkenrijder door de lucht. Waar de interesse voor de bokkenrijdersbendes vandaan komt, kan u nalezen in het gesprek dat ik met de band had naar aanleiding van debuut “Blood oath“. Nu, drie jaar later heeft Rituals Of The Dead Hand de bokken opnieuw bezadeld voor een vlucht van een kleine drie kwartier onder de noemer “With hoof and horn“, de thematiek moge duidelijk wezen. Ondertussen heeft live-bassist Beleth trouwens een vaste stek in de bende gekregen.

Deze tweede plaat komt wat aarzelend op gang middels het slome tot mid-tempo deathdoomachtige “Sulphur“. Je voelt de spanning wel opgebouwd worden, maar uiteindelijk blijft het sulfer voorzichtig smeulen en schiet de fik er niet in. We blijven voorlopig wat op onze bloeddorstige honger zitten, ware het niet dat koorgezangen afkomstig uit de strot van Stefan Hex (Voidian) en subtiele orchestratie in de vorm strijkers (verzorgd door Davy Rodiers van Halls Of Stained Glass) de op bijna tien minuten aftikkende opener wel wat extra cachet geven. De lengte van de vier epische nummers gaat trouwens crescendo naarmate de plaat vordert. Of dat een goede zaak is, leest u verderop.

Inception” staat aanvankelijk haaks op de opener en schiet fel uit de startblokken alsof we door een kudde puntige hoeven vertrappeld worden. Hier puurt Rituals Of The Dead Hand het zwartgeblakerde deel van zijn sound verder uit met snijdende Burzumeske tremoloriffs. Gaandeweg zakt het tempo en kleuren allerhande effectjes en samples de achtergrond in. Rituele gezangen doen de sfeer verder verduisteren terwijl het tempo naar doomregionen afglijdt en de riffs ook wat stoneratmosfeer uitademen. Uiteindelijk worden de bokkenrijders terug opgezweept en mag drummer Isangrim nog eens van jetje geven.

Niet voor lang echter want met “The defiling days” zakt het aantal beats per minuut terug aanzienlijk. Iets over halfweg neemt een diepe verhalende stem het even over van Lykaios die zijn stembanden goed laat raspen en moeten we gek genoeg even aan “To live is to die” van Metallica denken. Maar dat is niet voldoende om ons tien minuten lang bij de folkloristische geschiedenisles te houden.

Met “Vuurstaeck“, dat wat The Ruins Of Beverast-trekjes vertoont, is het gelukkig opnieuw raak. De dubbele bassen rollen, de diepe basklanken doen je huis op hun grondvesten daveren, de gitaarriffs zijn aardedonker en de verwrongen zang vertelt een aangrijpend verhaal terwijl natuursamples en beklijvende effecten opnieuw extra structuur en reliëf aanbrengen. Verveling wordt hier tegengegaan door meer met dynamiek te werken hoewel het tempo opnieuw een groot deel van de tijd tergend traag blijft.

Conclusie: “With hoof and horn” ligt me iets minder dan het debuut. Grootste dooddoener is wat mij betreft de klepel die nog verder richting deathdoom doorhelt, een genre dat me doorgaans minder ligt door het gezapige spanningsveld en gebrek aan schwung. Bovendien zijn sommige composities te langdradig en wisten de songs en riffs van het debuut me gevoelsmatig meer te raken. Volgende keer graag wat compactere songs en meer dynamiek inbouwen. Live weten de heren wél mokerslagen uit te delen, dus hopelijk staan de Limburgers snel nog eens ergens op een podium. Steek dan zeker het doodsmetalen en vermorzelende “They rode by night” van het debuut en het zwartgeblakerde “Inception” in de setlist als tegengewicht voor de tragere doomnummers.

JOKKE: 77/100

Rituals Of The Dead Hand – With hoof and horn (Dunkelheit Produktionen 2021)
1. Praesemino
2. Sulphur
3. Inception
4. The defiling days
5. Vuurstaeck