Als je Debemur Morti Productions als label bekijkt, zit er eigenlijk een vrij duidelijke as in de catalogus. Aan de ene kant heb je bands die black metal als vertrekpunt nemen maar er avant-garde, industrial, ambient, post-metal of andere elementen aan toevoegen (denk daarbij aan namen als Blut aus Nord, Plebeian Grandstand, Terra Tenebrosa of White Ward). Aan de andere kant zijn er bands die veel dichter bij de traditionele blackmetalgrammatica blijven. Eén van hen is natuurlijk Archgoat. Nadat eerder deze week het legendarische Beherit de Gentse Viernulvier met een oerdusiternis vulde, komen die andere peetvaders der Finse extreme metal met nieuw plaatwerk aanzetten.

Na 37 jaar heeft Archgoat weinig introductie meer nodig. De Finnen hebben hun eigen variant van black/death metal zo diep in de ondergrond verankerd dat een nieuwe plaat vooral de vraag oproept hoe lang je nog kunt doorgaan zonder aan slijtage onderhevig te zijn. Op “Nightbringer, Lightbringer” blijkt dat antwoord alvast niet meteen voorhanden. Archgoat blijft immets koppig vasthouden aan zijn beproefde formule, maar weet daar voldoende nuances in aan te brengen om opnieuw te overtuigen.

De riffs vormen uiteraard nog steeds het kloppende hart. Archgoat kiest zelden voor technisch vertoon. De gitaarpartijen in “The stygian millenium” en “Reaper of Christianity” zijn zoals vanouds veeleer hoekig, primitief en dreigend, met die typische vermenging van eerste golf black en death metal. Daar doorheen sijpelen invloeden uit punk, thrash en grindcore. Een dreigende riff wordt opgejaagd door razende drums, waarna een volgende passage de spanning opnieuw aanscherpt.

Toch zit er meer dynamiek in “Nightbringer, Lightbringer” dan hun muzikale hokje van ‘bestiale black/death metal’ doet vermoeden. De agressieve passages worden afgewisseld met atmosferische momenten zoals het meeslepende “The dawn to armageddon“, “Keys of hell and of death” en “Blood of Jesus spilling upon the earth” waarin de band de intensiteit gaandeweg even laat zakken. Synths voegen een cryptische, bijna rituele laag toe, terwijl melodieuze leads af en toe boven de primitieve riffs uitkomen. Zelfs enkele lager gainende arpeggio’s duiken op. Van een commerciële knieval durven we Lord Angelslayer en de zijnen allerminst beschuldigen, want deze momenten klinken eerder als korte openingen waardoor de onderliggende duisternis beter zichtbaar wordt.

Dat werkt vooral omdat Archgoat het contrast tussen die passages en de meer furieuze nummers zoals het stampende “Iconoclasm the Nazarene” en het bij momenten grindende “The light behind the horns” maximaal kan benutten. Wanneer de gitaarpartijen opnieuw dichtklappen en de drums de muziek vooruit jagen, voelt de terugkeer naar de razernij des te gewelddadiger aan. De sfeer blijft daarbij voortdurend zwaar en occult. Zelfs wanneer de muziek melodieuzer wordt, verdwijnt dat gevoel van dreiging nergens helemaal naar de achtergrond.

Ook de productie speelt daarin een belangrijke rol. “Nightbringer, Lightbringer” klinkt minder vochtig en obscuur dan sommige eerdere Archgoat-releases. Daardoor zijn de riffs en andere details beter te onderscheiden. Gelukkig gaat die grotere helderheid niet ten koste van het smerige karakter. De productie maakt vooral duidelijker hoe de verschillende lagen in elkaar grijpen. De gitaren behouden hun korrelige agressie, terwijl de atmosferische elementen en leads meer ruimte krijgen.

Archgoat experimenteert hier dus niet met zijn identiteit. De vernieuwing zit eerder in de manier waarop de band binnen zijn vertrouwde vocabulaire met dynamiek en sfeer speelt. Een melodische lead hier, een dreigend arpeggio daar en wat sinistere synthklanken blijken voldoende om de onophoudelijke stroom van razernij af en toe open te breken.

Wie bij Archgoat vooral komt voor compromisloze primitieve agressie, wordt bijgevolg allerminst teleurgesteld. Wie gehoopt had dat de band na 37 jaar plotseling een compleet ander pad zou inslaan, zal elders moeten zoeken. “Nightbringer, Lightbringer” is een overtuigende voortzetting van een geluid dat Archgoat al decennialang als het zijne mag beschouwen. Nog steeds smerig, nog steeds kwaadaardig en vooral nog steeds bijzonder herkenbaar.

JOKKE: 81/100

Archgoat – Nightbringer, light bringer (Debemur Morti Productions 2026)
1. Invocation 666
2. Nightbringer, Lightbringer
3. The dawn to armageddon
4. Iconoclasm the Nazarene
5. Blood of Jesus spilling upon the earth
6. The stygian millenium
7. Invocation 999
8. Keys of hell and of death
9. The light behind the horns
10. Reaper of Christianity
11. Obsidian reflection of anti-light